Η «Σοσιαλιστική Προοπτική» ως πρόπλασμα σοσιαλιστικού κόμματος

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης.

Η παρουσίαση της διακήρυξης: Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2014 στις 13.30 το μεσημέρι στην αίθουσα της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) συνέντευξη τύπου, όπου ανακοινώθηκε η σύσταση πολιτικής κίνησης με την επωνυμία «Σοσιαλιστική Προοπτική» με βασικό στόχο της να μετεξελιχθεί σε πολιτικό κόμμα.

Η συγκρότηση της συγκεκριμένης κίνησης αποτελεί αποκορύφωμα των διεργασιών και ζυμώσεων που έλαβαν χώρα τους προηγούμενους δύο μήνες στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας για τη Συγκρότηση του σοσιαλιστικού χώρου» [Βλ. σχετικά στην ιστοσελίδα www.xreosmas.gr ]

Την ιδρυτική διακήρυξη που παρακολούθησαν περί τους εξήντα πολίτες και παρατηρητές από άλλους πολιτικούς χώρους, ανάμεσά τους και ο Αλέκος Αλαβάνος από την ομάδα του Σχεδίου Β, παρουσίασαν ως κύριοι εισηγητές ο Γρηγόρης Ζαρωτιάδης, πανεπιστημιακός και ο Θέμης Τζήμας, δικηγόρος, υποψήφιος διδάκτωρ, καθώς και οι Σπύρος Κοτσιάς, πρώην πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Σιδηροδρομικών Ελλάδας, Ηλίας Νόττας , σύμβουλος επιχειρήσεων, Ειρήνη Ουζούνη, οικονομολόγος, υποψήφια διδάκτωρ, Αντώνης Παρασάκης, εργαζόμενος, Γεσθημανή Πολατίδου, πρόεδρος του δημοτικού διαμερίσματος του Δ.Κ. Λευκώνα του δήμου Σερρών και ο υπογράφων το παρόν κείμενο.

Τα χαρακτηριστικά: Ως βασικά «χαρακτηριστικά» της κίνησης θα πρέπει να αναφέρει κανείς σε μια πρώτη προσπάθεια «σύστασής» της προς τους πολίτες τα εξής: α) πρόκειται για μια κίνηση που προέρχεται από τη «βάση» της κοινωνίας και δεν εκπορεύεται από κανένα προβεβλημένο πολιτικό στέλεχος του παλαιοκομματικού συστήματος, β) οι άνθρωποι που στελεχώνουν σε αυτή την πρώτη φάση την «Σοσιαλιστική Προοπτική» προέρχονται από ένα ευρύ κοινωνικό φάσμα με σαφείς αναφορές στον κόσμο της εργασίας και τον εργατικό συνδικαλισμό, γ) η πολιτικοκομματική γεωγραφία προέλευσης των ανθρώπων που συγκροτούν την κίνηση ποικίλλει (σε αντίθεση με κάποιες αναφορές στο Διαδίκτυο που κινήθηκαν με βάση τα γνωστά παλαιοκομματικά στερεότυπα και θέλησαν να την ταυτίσουν με σχήματα που παραπέμπουν στο παρελθόν).

Σημείωση επί προσωπικού: Οι αναγνώστες που παρακολουθούν την αρθρογραφία μου στο Διαδίκτυο, θα γνωρίζουν ότι από καιρό είχα υπογραμμίσει την ανάγκη συγκρότησης σοσιαλιστικού πολιτικού φορέα. Σήμερα, με την «Σοσιαλιστική Προοπτική» έχει συγκροτηθεί ένα πρόπλασμα για τη συγκρότηση του : εάν θα ευοδωθεί η προσπάθεια της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής» ή όχι, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες – αλλά σε κάθε περίπτωση θα καταγραφεί ως ένα αυτοφυές εγχείρημα που προέρχεται από τα «σπλάχνα» της κοινωνίας και δεν κυοφορήθηκε στο δοκιμαστικό σωλήνα κάποιου κομματικού ή μιντιακού κέντρου.

Συμμετείχα στις διεργασίες και τους προβληματισμούς για την συγκρότηση της «Σοσιαλιστικής Προοπτικής», συνέβαλλα σε κάποιο βαθμό στη σύνταξη της διακήρυξης και θα εργαστώ για την επίτευξη του εγχειρήματος: έχω στο παρελθόν διατυπώσει την άποψη ότι πρέπει, εμείς οι παλαιότεροι, να προετοιμάσουμε μια νέα γενιά με άλλο ήθος και ισχυρή θέληση που θα επωμιστεί τη διακυβέρνηση της χώρας - επίσης σε διάφορα κείμενά μου έχω επισημάνει το γεγονός ότι μόνο μια αλλαγή υποδείγματος, μία στροφή στην σοσιαλιστική πολιτική και πράξη μπορεί να απαντήσει σε μακροϊστορικό βάθος στα φλέγοντα ζητήματα της χώρας και του λαού μας.

Προβαίνω σε αυτές τις «διευκρινήσεις» για να γνωρίζει ο αναγνώστης και η αναγνώστρια ότι τα κείμενά μου θα «κινούνται» προς αυτή την κατεύθυνση: κάτι που, φυσικά, έκανα και παλαιότερα, προτού συγκροτηθεί η «Σοσιαλιστική Προοπτική» - παραπέμπω στα αναρίθμητα άρθρα μου στο Διαδίκτυο που αφορούν στην πολιτική κατάσταση της χώρας και στις σκέψεις και προβληματισμούς που διατυπώνονται σε αυτά ως πιθανές απαντήσεις στα αδιέξοδα της ελληνικής κοινωνίας.

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

H Coca Cola και η δυσωδία της μεθόδευσης

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης

Προοίμιο: Η Coca Cola κατέθεσε «Αγωγή» με την οποία ζητάει αποζημίωση ύψους 250.000 ευρώ από τους εργαζόμενους. Στο κείμενο της «Αγωγής» περιλαμβάνονται πέραν των νομικών δεδομένων και πολλές πληροφορίες για τους λόγους που προφασίζεται η πολυεθνική εταιρία για να κλείσει οριστικά το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης. Παρακάμπτω την «παραφιλολογία» περί εισαγωγών από το Κοζλοντούι, πυρηνικά ατυχήματα, καρκινογενέσεις και άλλα συναφή [ Βλ. Όμηρος Ταχμαζίδης, Δεν εισάγεται Coca Cola από το Κοζλοντούι] και επικεντρώνω την προσοχή μου στα εδάφια που φωτίζουν τρόπους και μεθοδεύσεις που μετέρχεται η Coca Cola για να κλείσει οριστικά το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης.

Το πρώτο ψέμα: Στο δεύτερο «κεφάλαιο» της 72σέλιδης «Αγωγής» με τον τίτλο «Κρίσιμο εισαγωγικό ιστορικό» αναλύονται οι λόγοι που οδήγησαν τη διεύθυνση της πολυεθνικής να κλείσει το εργοστάσιό της Θεσσαλονίκης: σε ένα πρώτο σημείο αναφέρεται στις πρόσφατες απολύσεις υπό τον τίτλο «Η οριστική απόφαση της ενάγουσας να ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙ το εις τις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης τμήμα διακινήσεως προϊόντων, με Ι.Χ. φορτηγά αυτοκίνητα ιδιοκτησίας της» - στη συνέχεια επιχειρείται να αποδοθεί η απόφαση στην οικονομική συγκυρία και στο κόστος για την εταιρία.

Το πρόβλημα που οδήγησε σε αυτή την απόφαση των τελευταίων απολύσεων προέκυψε, σύμφωνα με την Coca Cola τα τελευταία δύο χρόνια: «Η εταιρία μας, όπως και η πλειονότητα, αν όχι το σύνολο των ελληνικών επιχειρήσεων, αντιμετωπίζει, από διετίας και πλέον, τα προβλήματα και τις προκλήσεις που απορρέουν από την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και επηρεάζουν το σύνολο της αγοράς καθώς και τους καταναλωτές». (σ. 8).

Το «Σύστημα Coca Cola” (ο όρος ανήκει στην ίδια την πολυεθνική) επικαλείται την αλλαγή στο οικονομικό περιβάλλον της χώρας ως λόγο για τις απολύσεις στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης και ως αναγκαία προσαρμογή της κερδοφόρου εταιρίας στα νέα δεδομένα: «Η συνεχής μεταβολή των συνθηκών επιβάλλει την προσαρμογή της επιχειρηματικής στρατηγικής και τον τρόπο λειτουργίας της ενάγουσας εταιρείας μας, με στόχο τη διασφάλιση της βιωσιμότητας της ικανότητάς μας να συνεχίσουμε να επενδύουμε στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, ώστε να παραμένουμε επωφελείς για το καταναλωτικό κοινό που εξυπηρετούμε, τους εργαζόμενους και την εθνική οικονομία, μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, της αναδιάρθρωσης της οργανωτικής μας δομής, όπου και όπως επιβάλλεται, και της αποτελεσματικότητας της εταιρείας μας» (σ. 9).

Το «Σύστημα Coca Cola» με βάση αυτή την καταγραμμένη επιχειρηματική λογική του στην «Αγωγή» που κατέθεσε αποφάσισε να συνεχίσει τη διαδικασία του οριστικού κλεισίματος του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης επειδή αυτό «επιβάλλεται» από τις νέες συνθήκες («όπου και όπως επιβάλλεται»).

Εδώ βρίσκεται το «πρώτον ψεύδος» του «Συστήματος Coca Cola» και είναι η μόνιμη επωδός των πρώτων σελίδων της 72σέλιδης «Αγωγής» της με την οποία ζητάει 250.000 ευρώ: «Όπως είναι γνωστό, οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα, εδώ και τρία (3) περίπου χρόνια καλούνται να λειτουργήσουν σε ένα ευμετάβλητο και ιδιαίτερα δυσμενές οικονομικό περιβάλλον. Τα μέτρα λιτότητας των τελευταίων (3) ετών έχουν μειώσει δραματικά την αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών, τα οποία συνιστούν τον τελικό καταναλωτή των προϊόντων μας.

Αποτελεί κοινή παραδοχή και γνώση κοινής πείρας πως οι ανωτέρω δυσμενείς οικονομικές συνθήκες της ελληνικής αγοράς είχαν ως αποτέλεσμα την ανάλογη πτώση της ζήτησης των μη αλκοολούχων ποτών και κατ΄ επέκταση οδήγησαν σε πτώση των πωλήσεων της εταιρίας μας» - δεν θα επεκταθώ σε αυτή την παραπλανητική επιχειρηματολογία μιας επιχείρησης που εξακολουθεί να έχει υψηλά κέρδη. Υπογραμμίζω πάλι πως το «πρώτο ψεύδος» της πολυεθνικής είναι ότι το κλείσιμο του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης προήλθε από την οικονομική κρίση: εδώ οφείλονται και οι τελευταίες απολύσεις που πυροδότησαν την έκρηξη και την οργή των εργαζομένων που υπομένουν τα χίλια μύρια τα τελευταία χρόνια – «Στις 30.09.2013 η εταιρεία μας υλοποίησε όπως προελέχθη την οριστική νόμιμη και καθ΄ όλα ορθή απόφασή της, έχουσα χαρακτήρα ultima ratio, να καταργήσει, για οικονομοτεχνικούς λόγους, το ενταύθα τμήματα της διακινήσεως και συγκεκριμένως αυτό των οδηγών και βοηθών οδηγών των Ι.Χ. φορτηγών της. Η απόφαση αυτή ελήφθη στα πλαίσια του διευθυντικού δικαιώματος της, με απόλυτο σεβασμό στην εργατική νομοθεσία την οποία τήρησε ευλαβικά». Αυτά τα τελευταία θα κληθεί το «Σύστημα Coca Cola» να τα αποδείξει στο αρμόδιο δικαστήριο: εκείνο που μπορούμε να πως με σιγουριά είναι πως τα περί των «οικονομοτεχνικών λόγων» είναι ένα μεγάλο ψέμα – αυτό προκύπτει από το κείμενο της ίδιας της «Αγωγής».

Η κατηγορία: Είναι προφανές ότι το «Σύστημα Coca Cola» αιφνιδιάστηκε από την αντίδραση των εργαζομένων και προσέφυγε στην παλιά συνταγή του εκφοβισμού και της τρομοκράτησης με «βαριά» δικόγραφα (η 72σέλιδη «Αγωγή» επιδόθηκε από δικαστικό επιμελητή στις 24.11.2013) σε μια προσπάθεια να καταστείλει την οργή και την αγανάκτηση των απεργών και των οικογενειών τους: σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, παρατεταμένης απεργίας (από την πρώτη Οκτωβρίου!!!), με τους λογαριασμούς των ενοικίων και των κοινοχρήστων να τρέχουν, την εφορία να απαιτεί την έγκαιρη αποπληρωμή των «χαρατσιών», η «Αγωγή» ήταν ο μποναμάς της πολυεθνικής ενόψει Χριστουγέννων και Νέου Έτους!

Η φοβερή κατηγορία με την οποία απαιτεί το «Σύστημα Coca Cola» 250.000 ευρώ από τους εργαζόμενους συνοψίζεται στην ακόλουθη φράση: «… προσέβαλλαν και συνεχίζουν έως και σήμερα να προσβάλλουν την εταιρεία μας προκαλώντας της σοβαρότατη ηθική βλάβη. Ειδικότερα, με πράξεις ή παραλείψεις τους, που συνίστανται σε ανακοινώσεις και ψηφίσματα αλλά και σε κάθε είδους δηλώσεις τους, εγγραφές ή και προφορικές, εξέφρασαν όλως μειωτικούς και άκρως προσβλητικούς για την εταιρεία μας χαρακτηρισμούς. Χρησιμοποίησαν λέξεις και όρους μη αναγκαίους, αλλά και ισχυρίστηκαν και διέδωσαν γεγονότα, εν γνώσει τους γεγονότα ψευδή, που αφορούσαν τις επιχειρήσεις και γενικά τις εργασίες της εταιρίας μας, αλλά και τα πρόσωπα που τη διοικούν και τη διευθύνουν, γεγονότα τα οποία είναι πρόσφορα να βλάψουν [και ήδη έχουν βλάψει] και εξακολουθούν να βλάπτουν σε σημαντικότατο βαθμό την αξιοπιστία, το κύρος και την υπόληψη της εταιρείας και κλονίζουν την εμπιστοσύνη του κοινού στην εταιρεία μας και εν γένει στις επιχειρήσεις τους». (σ. 20) – υποψιάζομαι ότι εδώ υπήρξε μια προγενέστερη αγωγή με διαφορετικό σκεπτικό, επί της οποίας προστέθηκαν τα υπόλοιπα για την εταιρία και τις εργασίες της εταιρίας. Προφανώς για άλλα είχαν προετοιμασθεί τα στελέχη της πολυεθνικής και διαφορετικά πράγματα αντιμετωπίζουν από τους απεργούς – τα Χριστούγεννα πλησιάζουν και φέτος ο Άη Βασίλης ίσως και να μην μπορέσει να «πείσει» τους καταναλωτές για την «απόλαυση» που λέγεται Coca Cola, ελληνική ή βουλγάρικη δεν έχει σημασία.

Το απεχθές έργο: Ο συντάκτης της «Αγωγής» επιδίδεται συχνά σε ετυμολογικές ερμηνείες λέξεων που χρησιμοποίησαν σε έγγραφά τους οι εργαζόμενοι για να τεκμηριώσει την «ηθική βλάβη» που υπέστη η εταιρεία και μια τέτοια περίπτωση είναι η έκφραση «ολοκλήρωση του απεχθούς έργου της» (σ. 25): εδώ ο συντάκτης της «Αγωγής» σε μια ανεξέλεγκτη ερμηνευτική οιστρηλάτηση «ξεσκεπάζει» το «σατανικό» μυαλό των απεργών – «Στην φράση αυτή, με την οποία δηλώνεται ιδιαίτερα μεγάλο κακό που βαίνει τάχα προς ολοκλήρωση του, διαλαμβάνεται η ακραία και ουδόλως αναγκαία λέξη «απεχθές». Η λέξη αυτή, ομόρριζη, από την λέξη εχθαίρω, που σημαίνει μισώ, αλλά και ομόηχη της λέξεως «ειδεχθής», δημιουργεί, συνειρμικά, μιαν όλως αρνητική εντύπωση, καθώς οι λέξεις αυτές (απεχθές και ειδεχθές) μόνον αρνητικό νόημα έχουν. Συνήθως δε, χρησιμοποιούνταν για να χαρακτηρίσουν [ειδεχθή και απεχθή] εγκλήματα-κακουργήματα. Από μόνη της η φράση «απεχθές έργο» έχει εντονότατα αρνητική χροιά εάν αναλογισθεί κανείς ότι η σύνθετη λέξη «κακούργημα» συντίθεται απ ο τη μικρότερης βαρύτητος λέξη «κακό» [ήτοι από λέξη μικρότερης εντάσεως από τη λέξη «απεχθές»] και τη λέξη «έργο»» (σ. 26) – δε θα ασχοληθώ με τους ετυμολογικούς ζογκλερισμούς του συντάκτη και τη δαιμονοποίηση της έκφρασης «απεχθές έργο», σημειώνω ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι «θεάρεστο έργο», γιατί αλλιώς δε θα υποσχόταν ακόμη και ο μητροπολίτης Άνθιμος τρόφιμα και ρουχισμό στους απεργούς για τα Χριστούγεννα και δε θα απέπεμπε στην Ευχή του Θεού και της Παναγίας τους εκπροσώπους του τμήματος επικοινωνίας του Συστήματος Coca Cola, που πήγαν να τον πείσουν για την καλή προαίρεση της πολυεθνικής και τις αγαθές προθέσεις της απέναντι στο λαό της Θεσσαλονίκης.

«Έκλεισε – δεν έκλεισε»: Οι απεργοί και όλη η Βόρεια Ελλάδα γνωρίζουν ότι έκλεισε το εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης, το Σύστημα Coca Cola από την πλευρά του διαβεβαιώνει ότι δεν έχει κλείσει, ενώ η «Αγωγή» μας πληροφορεί ότι: «κατήργησε μεν [η εταιρία, Τ.Ο.], τον τομέα παραγωγής, στις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης το έτος 2012, καθόσον τα μηχανήματα παραγωγής ήταν απαρχαιωμένα λειτουργούντα από το έτος 1971, ουδεμία, ωστόσο, παραγωγή της ή μηχανολογικό εξοπλισμό μετέφερε στην Βουλγαρία…» (σ. 26).

Σε απλά ελληνικά, η εταιρεία μπορεί να έκλεισε το εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη, αλλά δεν μετέφερε τα «απαρχαιωμένα μηχανήματα», σύμφωνα με το δικό της χαρακτηρισμό, ούτε εργασίες της στην Βουλγαρία: μηχανήματα ίσως να μη μετέφερε, αλλά το ξεκλήρισμα των θέσεων εργασίας στην Θεσσαλονίκη, άρχισε με τη μεταφορά του όγκου των εργασιών γραφείου στην Σόφια – για αυτό το «Σύστημα Coca Cola» επενδύει στην αποσιώπηση των ειδήσεων γύρω από τον αγώνα των απεργών. [Βλ. σχετικά το άρθρο στο Διαδίκτυο, Όμηρος Ταχμαζίδης, Η Coca Cola και η αποσιώπηση των ειδήσεων].

Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα: το σημαντικό σε αυτόν τον ισχυρισμό είναι ότι αποδίδεται με σαφήνεια το κλείσιμο της παραγωγής, το κλείσιμο του εργοστασίου στο γεγονός ότι ήταν απαρχαιωμένα [sic!] τα μηχανήματα – αυτό πέρα από το ό,τι είναι ένα χονδροειδέστατο ψέμα αναιρεί και τον βασικό ισχυρισμό της πολυεθνικής, πως το εργοστάσιο και η κατάργηση των θέσεων εργασίας έγιναν για «οικονομοτεχνικούς λόγους».

Παρέκβαση: Το «Σύστημα Coca Cola» ισχυρίζεται με κάθε επισημότητα, ότι δεν έχει κάνει καμία επένδυση εκσυγχρονισμού στον μηχανολογικό εξοπλισμού του εργοστασίου από το 1971: πίναμε δηλαδή Κόκα Κόλα από μηχανήματα και σωληνώσεις της δεκαετίας του 1970, ίσως και παλαιότερα – είναι αυτό δυνατόν!

Η πολυεθνική πρέπει να πάρει δημοσίως θέση επ΄ αυτού και να μην αφήσει την παραμικρή αμφιβολία ότι τα μηχανήματα της Θεσσαλονίκης δεν ήταν «απαρχαιωμένα» [= Βρόμικα; Σκουριασμένα; Διάτρητα και ευάλωτα σε μικροοργανισμούς και μικρόβια; Κανείς μπορεί να υποθέσει ότι θέλει με τη λέξη απαρχαιωμένος.] Το καταναλωτικό κοινό θα πρέπει να γνωρίζει εάν αυτά που αναφέρει ο συντάκτης της «Αγωγής» της Coca Cola κατά των απεργών είναι αληθινά ή πρόκειται για «κατά συνθήκη ψεύδη» για να παραπλανήσει το δικαστήριο: επί του θέματος θα επανέλθουμε σε άλλο κείμενό μας.

Η απόσυρση: Το «Σύστημα Coca Cola» διαμαρτύρεται για τους ισχυρισμούς των απεργών, ότι έχει μεταφέρει «όγκο» των δραστηριοτήτων του στο πρόσφατο παρελθόν στη Σόφια και τους καταλογίζει κακή προαίρεση: «πρόκειται, συνεπώς, για έναν, ενσυνειδήτως, όλως ψευδή ισχυρισμό για γεγονότα, που έλαβαν δήθεν χώρα στο παρελθόν και συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα και σε παρόντα χρόνο. Ο ισχυρισμός αυτός ενταγμένος σε έναν συνολικό σχεδιασμό κατά τα κατωτέρω, δημιουργεί όλως αρνητική εικόνα της εταιρείας μας, την οποία εμφανίζουν να αποσύρεται σταδιακώς, εδώ και 2 χρόνια, από την Ελλάδα, υπό τον έμμεσο πλην απολύτως σαφή υπαινιγμό ότι η απόσυρση αυτή γίνεται χάριν εξυπηρέτησης, αποκλειστικώς, των οικονομικών συμφερόντων της εταιρείας κατ΄ αγνόηση των απολυομένων εργαζομένων, εν μέσω της σοβούσης οικονομικής κρίσης» (σ. 27) – το ερώτημα που προκύπτει από αυτό το εδάφιο είναι εάν υπάρχει ή δεν υπάρχει «συνολικός σχεδιασμός απόσυρσης» από την Θεσσαλονίκη.

Οι λόγοι του κλεισίματος: Το ζήτημα αυτού του σχεδιασμού απόσυρσης είναι κάτι που βασανίζει τον συντάκτη της «Αγωγής» της Coca Cola κατά των απεργών, εφόσον επανέρχεται με νέες ερμηνευτικές προσεγγίσεις στο ζήτημα: το «Σύστημα Coca Cola» φαίνεται να ανησυχεί από την έκκληση των απεργών στην εταιρεία «να εγκαταλείψει τον σκαιό και κυνικό τρόπο με τον οποίο μεθοδεύει το οριστικό κλείσιμο των εναπομεινάντων τμημάτων των εγκαταστάσεων στη Θέρμη της Θεσσαλονίκης». Ο συντάκτης της «Αγωγής» επ΄ αυτού: «Η επαναλαμβανόμενη χρήση των λέξεων, όπως «σκαιός», «κυνικός» και, ιδίως, «μεθοδεύει» το οριστικό κλείσιμο των εναπομεινάντων τμημάτων του εργοστασίου στη Θέρμη είναι ευθέως προσβλητική για την ενάγουσα, καθόσον οι λέξεις αυτές όχι απλώς δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, αλλά, αντιθέτως, έχουν, από μόνες τους, αρνητική μόνον σημασία, ως συναπτόμενες ευθέως προς τις μη νόμιμες (τάχα) ενέργειες και συμπεριφορές της εταιρείας μας, η οποία, περαιτέρω, συσκοτίζει αυτές με μέθοδο [: «μεθοδεύει»]». (σ. 28 κ.ε).

Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης τα περί μεθοδεύσεων παραθέτω μια σύντομη αναφορά στις εξελίξεις των τελευταίων ετών στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης: ο συντάκτης της «Αγωγής» της Coca Cola εγκαλεί τους απεργούς , γιατί αναφέρονται σε μεθόδευση και ερμηνεύει το ρήμα που εμφανίζεται στο κείμενο στο τρίτο πρόσωπο («μεθοδεύει») ως «συσκοτίζει αυτές με μέθοδο» - η ιδιόρρυθμη αυτή ερμηνεία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα lapsus linguae που αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις της Coca Cola και των συνεργατών της. Η «συσκότιση» είναι μέρος της στρατηγικής της να κρατάει σε κατάσταση ύπνωσης το καταναλωτικό κοινό και να ξεδιπλώνει με άνεση τα επικοινωνιακά της σχέδια.

Αλλά το ίδιο το κείμενο της «Αγωγής» αναδεικνύει τον τρόπο και τον χρόνο κατά τον οποία άρχισε η Coca Cola τις μεθοδεύσεις για το κλείσιμο των εργοστασίων στην Πάτρα και την Θεσσαλονίκη: το Φθινόπωρο του 2011 η εταιρία Coca Cola 3 E εγκατέστησε μια νέα γραμμή παραγωγής στο εργοστάσιο της στην Θεσσαλονίκη, κάτι που «πανηγύρισαν» οι εργαζόμενοι και εκτιμήθηκε ως «καλό σημάδι»: όλοι ανέμεναν νέες θέσεις εργασίας ή τουλάχιστον διατήρηση των παλαιών και προπαντός σταθερότητα στις σχέσεις εργαζομένων και εργοδοσίας.

Δύο μήνες αργότερα, με το γύρισμα της χρονιάς, η πολυεθνική άρχισε αιφνιδιαστικά να αποσυναρμολογεί τη γραμμή παραγωγής: είναι η φάση, την οποία περιγράφει ο συντάκτης της «Αγωγής» και κορυφώθηκε με την αποσυναρμολόγηση και των παλαιών γραμμών («κατάργησε μεν τον τομέα παραγωγής, στις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης το έτος 2012, καθόσον τα μηχανήματα παραγωγής ήταν απαρχαιωμένα λειτουργούντα από το 1971»).

Αυτά σε μια πρώτη ανάγνωση των γεγονότων, αλλά η το κείμενο της «Αγωγής» μας παρέχει μια πολύ ενδιαφέρουσα πληροφορία για τις αποφάσεις και τις μεθοδεύσεις της Coca Cola που προηγήθηκαν του κλεισίματος του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης: το εργοστάσιο στην Θεσσαλονίκη (και κατ΄ επέκταση στην Πάτρα) έκλεισαν διότι πριν από πέντε (5) χρόνια εκσυγχρονίστηκαν τα εργοστάσια στο Σχηματάρι και στον Βόλο.

Ο συντάκτης της «Αγωγής» ολισθαίνει σε αυτήν την αποκάλυψη, διότι θέλει να αντικρούσει το επιχείρημα των απεργών της Θεσσαλονίκης για εισαγωγές προϊόντων της εταιρίας από την Βουλγαρία, που δεν αμφισβητεί και η εταιρία, αλλά τις περιορίζει σε ισχνά ποσοστά: σύμφωνα με την Coca Cola η εταιρία ζητάει 250 χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για ηθική βλάβη, γιατί αυτοί «διευρύνουν πλέον το πεδίο και τις ποσότητες των υποτιθέμενων εισαγωγών… στο μέγεθος που παράγονταν στο παρελθόν από τις εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης παρόλο που τελούν σε πλήρη γνώση ότι η παραγωγική δυναμικότητα των εγκαταστάσεων της Θεσσαλονίκης δεν έχει μεταφερθεί στο εξωτερικό, αλλά έχει υποκατασταθεί και έχει καλυφθεί πλήρως ανακαινισμένες αυτοματοποιημένες και πλήρως εκσυχρονισμένες εγκαταστάσεις των ελληνικών βιομηχανικών μονάδων παραγωγής στον Βόλο και το Σχηματάρι, με τις επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν την τελευταία πενταετία, οι οποίες καλύπτουν πλέον το 98% των αναγκών της ελληνικής αγοράς» (σ. 37)

Εδώ ο συντάκτης του νομικού εγγράφου της Coca Cola αποκαλύπτει πλήρως τη μεθόδευση του κλεισίματος του εργοστασίου της Θεσσαλονίκης: η μεθόδευση άρχισε πριν από πέντε χρόνια, όπως ξεκάθαρα αναφέρεται στο συγκεκριμένο εδάφιο της «Αγωγής».

Απομένει ως αναπάντητο ερώτημα ο λόγος που επελέγησαν η Πάτρα και η Θεσσαλονίκη (μετά την Θεσσαλονίκη όλα δείχνουν ότι θα ακολουθήσει ο «περιορισμός» των εργασιών και στις εγκαταστάσεις του Βόλου): η οικονομική κρίση την οποία προφασίζεται παραπλανητικά η διεύθυνση της Coca Cola και η πολιτική των «μνημονίων» δεν σχετίζονται με την απόφαση που ελήφθη ήδη πριν το 2008 για να κλείσουν οι συγκεκριμένες παραγωγικές μονάδες στην Πάτρα και στην Θεσσαλονίκης και να ακολουθήσουν τη μοίρα, της Ορεστιάδας, της Κέρκυρας, του Μεσολογγίου, της Ρόδου, της Αθήνας – κατά σύμπτωση το 2008 είχε ολοκληρωθεί η μονοπώληση της αγοράς αναψυκτικών της Βόρειας Ελλάδας από την Coca Cola, οπότε εξέλιπαν οι κίνδυνοι του ανταγωνισμού και η πολυεθνική στράφηκε τώρα απερίσπαστη εναντίον του τελευταίου εμποδίου για τα σχέδια και τις μεθοδεύσεις της (εναντίον των εργαζομένων).

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Η Coca Cola και η αποσιώπηση των ειδήσεων

[Της τελευταίας στιγμής: Η Coca Cola με αγωγή της ζητάει συνολικά 5,5 εκατομμύρια από τα εργατικά σωματεία «χρηματική αγωγή λόγω ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο… μέχρι και την πλήρη και ολοσχερή εξόφληση»]

Κείμενο: Όμηρος Ταχμαζίδης
Το ψήφισμα: Το δημοτικό συμβούλιο, εάν δεν απατώμαι, πήρε την απόφαση να υποστηρίξει τον αγώνα των απεργών στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον της Θεσσαλονίκης: το ψήφισμα αυτό δε δόθηκε ακόμη στη δημοσιότητα, δεν αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του δήμου Θεσσαλονίκης, δεν κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο, δεν παραδόθηκε στο Σωματείο των απεργών έως σήμερα – ο αγώνας των απεργών διαρκεί τριάντα πέντε συναπτές ημέρες.

Είναι προφανές ότι η δημοτική αρχή σπεύδει βραδέως, για να μην ενοχλήσει το «μέγα» χορηγό της… την Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον: είναι αναφαίρετο δικαίωμα των αντιδημάρχων και των υπευθύνων των οργανισμών του δήμου να αποδέχονται χορηγίες που θεωρούν συμφέρουσες – ακόμη περισσότερο είναι δικαίωμά τους να θεωρούν τις χορηγίες της Κόκα Κόλα ευλογία Θεού. Ο καθένας αποτιμά πολιτικώς με διαφορετικό τρόπο τα πράγματα: δεν έχω τη διάθεση να αντιδικήσω με εκείνα τα στελέχη της δημοτικής αρχής, που προκρίνουν μια πολιτική άκριτης αποδοχής παρόμοιων χορηγιών – και αυτό ευρίσκεται στη διακριτική τους ευχέρεια και είναι οι πολίτες αρμόδιοι να τους κρίνουν στις εκλογές.

Αλλά όπως φαίνεται αυτές οι χορηγίες συνοδεύονται από δεσμεύσεις απέναντι στην πολυεθνική εταιρία: δεσμεύσεις άτυπες, αλλά τοξικές στις συνέπειές τους για το δημοκρατικό πολίτευμα – η Κόκα Κόλα προνόησε και εξαγόρασε τη σιωπή της δημοτικής αρχής.

Επαναλαμβάνω εξαγόρασε με τις χορηγίες τη σιωπή: ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του μπορούν να έχουν οποιαδήποτε άποψη για αυτά που συμβαίνουν στο εργοστάσιο της Κόκα Κόλα, δικαιούνται ακόμη να καταδικάσουν τον αγώνα των εργαζομένων ως ασύμφορο για την πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά δεν μπορούν να αποσιωπούν την πραγματικότητα – αυτό που κάνουν οι υφιστάμενοι του δημάρχου στη Δημοτική Εταιρεία Πληροφόρησης και Θεάματος είναι μαχαιριά στην καρδιά του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Και η σιωπή επιβλήθηκε κάτω από το εκβιαστικό βάρος των χορηγιών: ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του όφειλαν να γνωρίζουν ότι η πολυεθνική δεν πετά άσκοπα τα χρήματά της και θα απαιτήσει αντιπαροχές – κάποιοι από τη διοικούσα παράταξη αντέδρασαν και αυτό καταγράφεται υπέρ τους.

Τώρα είμαι σίγουρος ότι η Κόκα Κόλα δε ζήτησε αντιπαροχή: αυτή τη διασφάλισε από τη στιγμή που κάποιοι αποδέχτηκαν τις χορηγίες – από εκείνη τη στιγμή οι πολιτικοί υπεύθυνοι στο Δήμο άρχισαν να χώνουν το κεφάλι τους στην άμμο σαν την στρουθοκάμηλο με αποτέλεσμα σήμερα η αυτολογοκρισία να έχει πάρει εξευτελιστικές διαστάσεις. Αυτό που συμβαίνει με την ΔΕΠΘΕ είναι το απόλυτο όνειδος για τη Θεσσαλονίκη: με υπαιτιότητα της δημοτικής αρχής και του δημάρχου η Κόκα Κόλα εμφανίζεται να ελέγχει ειδησεογραφικά ολόκληρη την πόλη – αφορμή για αυτή την διαπίστωση στάθηκε η συνέντευξη τύπου του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης με θέμα την αποχή από την κατανάλωση των προϊόντων της πολυεθνικής. Το ανοικτό γραμμάτιο των χορηγιών έφθασε η στιγμή να αποπληρωθεί: εκουσίως και χωρίς τον παραμικρό καταναγκασμό – οι χορηγίες της Κόκα Κόλα έχουν τοξικό χαρακτήρα, υπεισέρχονται στις πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις και τις φθείρουν διαφθείροντας ταυτοχρόνως τους εμπλεκόμενους σε αυτές.

Η αντικοινωνική τοξικότητα των χορηγιών της πολυεθνικής βάζει το σκουλήκι της διαφθοράς στους εγκεφάλους των ανθρώπων: φυσικό επόμενο είναι σήμερα να θεωρείται αμελητέα ειδησεογραφική ποσότητα η σύγκρουση εργαζομένων και εργοδοσίας στην Κόκα Κόλα από τα αυτολογοκρινόμενα δημοτικά μέσα ενημέρωσης. Η βία της χορηγίας έχει ως αποτέλεσμα την αυτολογοκρισία και τον αυτοπεριορισμό: οι εμπλεκόμενοι επιλέγουν «ελεύθερα» αυτό που επιδιώκει ο χορηγός τους – την αποσιώπηση οποιουδήποτε αρνητικού ειδησεογραφικού γεγονότος που έχει σχέση με αυτόν.

Το γεγονός: Η συνέντευξη τύπου του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης άνοιξε το καπάκι του βόθρου της αποσιώπησης και η πολιτική και ηθική δυσωδία κοντεύει να μας πνίξει όλους: η απουσία δημοσιογράφων της Δημοτικής Επιχείρησης Πληροφόρησης και Θεάματος και κυρίως της tv 100 αναδεικνύει το τοξικό έμφραγμα που προκάλεσαν οι χορηγίες της Κόκα Κόλα στην πολιτική αρχή του δήμου Θεσσαλονίκης και τους συνεργάτες τους – τώρα πρέπει να ξεσηκωθούμε όλοι διότι τα δημοτικά μέσα ενημέρωσης επιβάλλουν αυθαίρετα σιγή ασυρμάτου στην ειδησεογραφία που αφορά τις εξελίξεις στον αγώνα των εργαζομένων στην Κόκα Κόλα.

Η δημοσιογραφική ομάδα των δημοτικών μέσων λειτούργησε, εκουσίως ή ακουσίως, επιβοηθητικά στην πολιτική αποσιώπησης των εξελίξεων στην Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον – δεν υπάρχει καμία δικαιολογία και πρέπει να παραιτηθούν οι υπεύθυνοι ως επαγγελματικά ανεπαρκείς, για να μη χρησιμοποιήσω άλλη έκφραση (υπάρχει ένα πιο βρόμικο παρασκήνιο με το οποίο δε θα ασχοληθώ αυτή τη στιγμή).

Η δημοκρατία θεμελιώνεται επί της «αρχής της δημοσιότητας» (Ι. Καντ) και αυτό είναι κάτι που προσπαθεί να καταστρατηγήσει η Κόκα Κόλα και οι εκούσιοι και ακούσιοι αρωγοί της: η πρακτική αποσιώπησης βλάπτει σοβαρά τη δημοκρατία – τα δημοτικά μέσα δεν επιτρέπεται να λειτουργούν ως καλολαδωμένη μηχανή ενός συστήματος απόκρυψης των ειδήσεων.

Η ανεπάρκεια: Στη θεωρία των μέσων αναφέρεται συχνά η ρήση του αμερικανού προέδρου Johnson: “If it didn’t happen on the evening news it didn’t happen” (Αν δε συνέβη στα εσπερινά νέα, δεν συνέβη ποτέ). Εδώ βρίσκεται και ο πειρασμός για κάθε τακτική αποσιώπησης σημαντικών γεγονότων που έχουν αξία είδησης.

Ακόμη και ο πιο αδαής στα θεωρητικά περί μέσων, ο εμπειροτεχνίτης δημοσιογράφος, από τους πολλούς που διαθέτουμε στη χώρα μας, αντιλαμβάνεται ότι η σύγκρουση εργαζομένων και Κόκα Κόκα παρουσιάζει ενδιαφέρον και έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που την καθιστούν «είδηση»: αν προσθέσουμε εδώ το δεδομένο ότι ανακοινώνεται η πρόθεση για αποχή από τα προϊόντα της Κόκα Κόλα (μποϋκοτάζ, Κόκκινη Κάρτα κλπ.), το «γεγονός» στο σύνολό του φορτίζεται ακόμη περισσότερο με ειδησεογραφικές «ποιότητες»: οι υπεύθυνοι των δημοτικών μέσων ενημέρωσης έκριναν αυθαιρέτως ότι δεν υπάρχει δημοσιογραφικό «ενδιαφέρον» για το συγκεκριμένο ζήτημα, ότι τα συγκεκριμένα γεγονότα δεν έχουν αξία είδησης – πόσο συνηθισμένη είναι μια εργατική απεργία τριάντα συνεχόμενων ημερών σε έναν πολυεθνικό κολοσσό σύμβολο του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και πόσο συνηθισμένο φαινόμενο είναι η κήρυξη αποχής από τα προϊόντα της;

Στη θεωρία των μέσων υπάρχει και η απάντηση στον ισχυρισμό του προέδρου Johnson, με τη διατύπωση του σκιτσογράφου Dunesbury: “If a tree fell in the forest and the media wasn’t there to report, has the tree really fallen?” [Εάν έπεσε ένα δένδρο στο δάσος και τα μέσα δεν ήταν εκεί να το αναφέρουν, έπεσε πράγματι το δένδρο;] – απεργούν οι εργαζόμενοι στην Κόκα Κόλα ή δεν απεργούν, κήρυξε αποχή από τα προϊόντα της Κόκα Κόλα το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης ή όχι;

Όσοι αντιλαμβάνονται την «ειδησεογραφική αξία» όλων εκείνων που συμβαίνουν γύρω από την απεργία στην Κόκα Κόλα μπορούν να αναλογισθούν το μέγεθος της αθλιότητας στην οποία οδήγησε η τοξική πολιτική των χορηγιών της Κόκα Κόλα τα πολιτικά και ηθικά θύματά της: η αυτολογοκρισία είναι η απαρχή της προσωπικής απαθλίωσης – τώρα τα ορφανά του Αγίου Στυλιανού μπορούν να κοιμούνται ήσυχα εφόσον οι προστάτες τους, ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του πιστεύουν μαζί με την Κόκα Κόλα σε έναν (τέτοιο)… καλύτερο κόσμο.

Σημείωση Ι : Το κείμενο αυτό διανεμήθηκε το μεσημέρι της Δευτέρας 4 Νοεμβρίου 2013 στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του δήμου Θεσσαλονίκης.

Σημείωση ΙΙ: Αργά το απόγευμα πληροφορήθηκα ότι η Κόκα Κόλα Τρία Έψιλον έστειλε «αγωγή» εβδομήντα δύο (72) σελίδων (!!!) εναντίον του διοικητικού συμβουλίου του Σωματείου των Εργαζομένων στο εργοστάσιο της Θεσσαλονίκης και εναντίον της Πανελλαδικής Ομοσπονδίας Εργατοϋπαλλήλων Εμφιαλωμένων Ποτών (ΠΟΕΕΠ) συνολικά εναντίον 22 ατόμων και ζητά θρασύτατα από τον καθένα ξεχωριστά 250.000 ευρώ (!!!!!!!!!) «χρηματική ικανοποίηση λόγων ηθικής βλάβης, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της παρούσας μέχρι και την πλήρη και ολοσχερή εξόφληση». Είναι προφανές το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται οι ιθύνοντες της πολυεθνικής λόγω του σημαντικού ρόλου που παίζουν τα social media σε αυτόν τον απεργιακό αγώνα, τα οποία δεν μπορεί να ελέγξει, όπως κάμνει με τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης. Ο αγώνας των εργαζομένων στην Κόκα Κόλα της Θεσσαλονίκης αποκτά τώρα τα πραγματικά του χαρακτηριστικά: πρόκειται για τον αγώνα υπέρ της δημοκρατίας και της ανοικτής κοινωνίας – η Κόκα Κόλα ως γνωστόν πηγαίνει με όλα, με δικτατορίες, με τον φασισμό, με τον σταλινισμό (στην Βουλγαρία εγκαταστάθηκε το 1965, στην Ελλάδα το 1969) και τώρα προσπαθεί να ποινικοποιήσει τους εργατικούς αγώνες γιατί δεν μπορεί να κάμψει το φρόνημα των εργατών. Σύσσωμη τώρα η ελληνική κοινωνία καλείται να μετατρέψει την απεργιακή σύγκρουση στην Κόκα Κόλα της Θεσσαλονίκης σε αγώνα για μια πραγματικά ανοικτή δημοκρατική κοινωνία απαλλαγμένης από τις όποιες εξαρτήσεις από τη δύναμη των ισχυρών. Η προσπάθεια κατατρομοκράτησης των απεργών με την απειλή εξοντωτικών προστίμων από τα δικαστήρια θα πέσει στο κενό: η διεύθυνση της Κόκα Κόλα πρόσθεσε μια ακόμη γκάφα στο ενεργητικό της στην προσπάθεια της να εκφοβίσει τους εργαζόμενους. Άθελά της η Κόκα Κόλα έβαλε φωτιά στα social media (κοινωνικά μέσα) και τα αναδεικνύει σε ρυθμιστή της απεργιακής σύγκρουσης. Στο βρόντο, λοιπόν, οι διαφημιστικές καμπάνιες και η προσπάθεια επίδειξης κοινωνικής υπευθυνότητας και ευαισθησίας.

Θεωρώ εξαιρετική τιμή και μέγιστη αναγνώριση της προσπάθειάς μου, ότι στην αγωγή της πολυεθνικής εταιρίας περιλαμβάνονται και δικά μου άρθρα που ανάρτησαν όλα τα ιστολόγια με τα οποία συνεργάζομαι: ευχαριστώ όλους τους φίλους και τις φίλες για την εμπιστοσύνη τους – εμείς δεν πιστεύουμε από σκοπιμότητα… σε έναν καλύτερο κόσμο, εμείς αγωνιζόμαστε μέσα από τα social media για μια καλύτερη καθημερινότητα και ευελπιστούμε ότι έτσι μπορεί να αλλάξει έστω και λίγο και ο κόσμος μας.

www.diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....