Κυβέρνηση: Αισιοδοξεί για λύση, ετοιμάζεται και για σύγκρουση

Σήμερα οι διαβουλεύσεις των τεχνικών κλιμακίων - «Δεν υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές, το θέμα είναι αν οι δανειστές έχουν την πολιτική βούληση«», διαμηνύει η ελληνικη πλευρά

Στην κυβέρνηση προσπαθούν να αποκωδικοποιήσουν και να ερμηνεύσουν τη στάση των δανειστών, μετά από τις δραματικές διαβουλεύσεις του προηγούμενου διημέρου σε επίπεδο κορυφής με τους Θεσμούς.

Η επιμονή του ΔΝΤ στην πιο «σκληρή» εκδοχή μίας συμφωνίας, η αδυναμία του Eurogroup να καταλήξει σε μία καθαρή απόφαση, αλλά και το βαρύ κλίμα που δημιούργησε ο Σόιμπλε στη συνεδρίαση της Πέμπτης, καθώς και η πίεση που δέχθηκε ο πρωθυπουργός Αλέξη Τσίπρας κατά την πρώτη ημέρα της συνόδου κορυφής, έχουν θορυβήσει την ελληνική πλευρά για τους πραγματικούς σχεδιασμούς μίας μερίδας των δανειστών.

«Διατηρούμε την αισιοδοξία μας και ελπίζουμε να πρυτανεύσει η αίσθηση ευθύνης, έλεγαν κυβερνητικοί αξιωματούχοι, αλλά ταυτόχρονα επισήμαιναν ότι το «θέμα είναι αν υπάρχει πολιτική βούληση για μία βιώσιμη λύση». Υπογράμμιζαν δε ότι υπήρξαν κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων με τους Θεσμούς, πολλά πισωγυρίσματα των δανειστών, ιδίως στην περιπτώσεις που η κυβέρνηση παρουσίαζε ισοδύναμα μέτρα τα οποία απέρριπταν μάλλον με μονότονη ευκολία οι απέναντι και κυρίως το ΔΝΤ.

Εκτιμούσαν δε ότι παρότι «δεν υπάρχουν αγεφύρωτες διαφορές και ότι οι διαφωνίες έχουν μειωθεί πολύ», την ίδια ώρα «κάποιοι δείχνουν να μην θέλουν συμφωνία».

Εκτίμηση υψηλόβαθμων κυβερνητικών στελεχών ειναι ότι πραγματικός στόχος ορισμένων κύκλων στους δανειστές είναι η πολιτική ταπείνωση του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνηση και υπό αυτή την έννοια ήταν αρκετά «κουμπωμένοι» για τις περαιτέρω διεργασίες και τη δυνατότητα εξεύρεσης λύσης.

Μάλιστα επισήμαιναν με νόημα ότι δεν είναι δυνατόν το Eurogroup της Πέμπτης από τη μια μεριά να καλεί την ελληνική πλευρά να αποδεχθεί το νέο, «σκληρό» κείμενο των Θεσμών και από την άλλη να... υπόσχεται ότι θα εξετάσει και τις ελληνικές προτάσεις.

Η σημερινή μέρα θα είναι κρίσιμη: τα τεχνικά κλιμάκια θα κάνουν διαβουλεύσεις και η ελληνική πλευρά αναμένει το Σάββατο νέο κείμενο από τους θεσμούς, ευελπιστώντας ότι θα έχει πραγματικά ενσωματώσει τις ελληνικές προτάσεις, όπως τις παρουσίασε η αντιπροσωπεία το πρωί της Πέμπτης.

Στη συνέχεια και συγκεκριμένα το Σάββατο τη «σκυτάλη» θα πάρει το Eurogroup, που θα έχει μάλλον την πιο κρίσιμη συνεδρίαση. Εάν υπάρξει συμφωνία, που θα περιλαμβάνει όμως ρύθμιση για το χρέος και την ανάπτυξη, η κυβέρνηση θα το παρουσιάσει στη Βουλή έως τις 30 Ιουνίου, έχοντας τη βεβαιότητα οτι θα εγκριθεί από την κυβερνητική πλειοψηφία.

Πηγή

http://diulistirio.blogspot.gr/

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Η Ευρώπη ετοιμάζεται για την τελική σύγκρουση του Tony Barber

Η κρίση δεν έχει τελειώσει. Τους επόμενους 12 μήνες θα υπάρξουν πολιτικές και κοινωνικές προκλήσεις, που θα δοκιμάσουν τις αντοχές της ευρωζώνης. Η αυλαία πέφτει με την τελική σύγκρουση πιστωτών και οφειλετών.

Έναν μήνα πριν από τις διακοπές του Αυγούστου, αδιαμφισβήτητα οι ηγέτες της Ευρώπης θα ήθελαν για πρώτη φορά μετά από 4 χρόνια να απολαύσουν τον ήλιο χωρίς να φοβούνται ότι θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου στην ευρωζώνη. Τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας δίνουν βάση αισιοδοξίας.

Αφού ξέσπασε η κρίση στην Πορτογαλία την προηγούμενη εβδομάδα με την παραίτηση του υπουργού Οικονομικών, χρειάστηκαν μόλις 7 ημέρες για τους ηγέτες της χώρας ώστε να τη φέρουν πάλι υπό έλεγχο και να καλμάρουν τις αγορές. Στην Ελλάδα, η οποία, όπως η Πορτογαλία, επιβιώνει με διεθνή μηχανική υποστήριξη, οι πιστωτές βρίσκουν τρόπο να συνεχίσουν τη ροή των έκτακτων κεφαλαίων προς την Αθήνα σε αντάλλαγμα -κατά κοινή παραδοχή- ατελείς μεταρρυθμίσεις.

Στο ευρύτερο μέτωπο, η ένταξη της Κροατίας στην Ε.Ε., η απόφαση για την εκκίνηση ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Σερβία και η αποδοχή του αιτήματος της Λετονίας για ένταξη στην ευρωζώνη δείχνουν ότι η ευρωπαϊκή ενότητα εξακολουθεί να αποτελεί δέλεαρ. Επίσης, οι τελευταίοι δείκτες δραστηριοτήτων ΡΜΙ για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις βρέθηκαν στο υψηλότερο επίπεδο από τον Μάρτιο του 2012. Η Ευρώπη θα πρέπει να αναρριχηθεί εκτός ύφεσης στο δεύτερο εξάμηνο του έτους.

Τα σημάδια αυτά είναι ενθαρρυντικά, αλλά δεν δίνουν καμία πραγματική απόδειξη ότι η κρίση τελειώνει. Μόνο ότι μπαίνει σε μία νέα φάση. Τους επόμενους 12 μήνες θα υπάρξουν πολιτικές, κοινωνικές και χρηματοοικονομικές προκλήσεις που θα δοκιμάσουν για μία ακόμη φορά τις διαχειριστικές ικανότητες της Ευρώπης εν μέσω κρίσης.

Πρώτον, οποιαδήποτε ανάκαμψη θα λάβει χώρα σε μία οικονομία με κατακερματισμένες πιστωτικές συνθήκες. Οι ιταλικές, οι πορτογαλικές και οι ισπανικές επιχειρήσεις, που διψούν για χρηματοδότηση σε ανεκτό κόστος, αντιμετωπίζουν μόνιμο μειονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους στην Αυστρία και τη Γερμανία. Αυτό γελοιοποιεί τους στόχους του ενιαίου νομίσματος και καθιστά αδύνατο για τον ιδιωτικό τομέα να αντιμετωπίσει τη μαζική ανεργία στη νότιο Ευρώπη.

Παράλληλα, το θεωρητικό πλαίσιο του μηχανισμού της Ευρώπης ενάντια στην κρίση -χρήματα για τους αμαρτωλούς σε αντάλλαγμα οδύνη, αυτοκριτική και υποσχέσεις ενάρετων μεταρρυθμίσεων- θα παραμείνει αναλλοίωτο. Υπό αυτήν την άποψη, δεν είναι τόσο σημαντικό εάν η κεντροδεξιά ή η κεντροαριστερά ή ένας μεγάλος συνασπισμός θα προκύψει στο κυβερνητικό σχήμα της Γερμανίας μετά τις εκλογές της 22ας Σεπτεμβρίου. Κανένα από τα μεγάλα κόμματα δεν έχει διάθεση για επαναεξισορρόπηση της οικονομίας στην ευρωζώνη χρησιμοποιώντας το γερμανικό πλεόνασμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ώστε να αντισταθμιστεί η οικονομική βύθιση του νότου.

Το ιδανικό της ενότητας θα δεχθεί έντονες πιέσεις στις ευρωεκλογές του Μαΐου, που θα ανοίξουν τον δρόμο για την επιλογή των διαδόχων του προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, όπως και του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπάι. Να περιμένετε εκτίναξη της στήριξης για λαϊκιστικά, αντικαθεστωτικά και αντιευρωπαϊκά κόμματα.

Στο άμεσο μέλλον το πολιτικό κλίμα θα είναι δύσκολο για όσους τάσσονται υπέρ φιλόδοξων πρωτοβουλιών ολοκλήρωσης, όπως η τραπεζική ενοποίηση και ένα ενιαίο σχήμα ασφάλισης των τραπεζικών καταθέσεων. Αυτό τονίστηκε τον προηγούμενο μήνα, με την ολλανδική ανακοίνωση που κήρυττε ότι η εποχή «της ακόμη μεγαλύτερης ένωσης» σε κάθε τομέα πολιτικής έχει τελειώσει. Ο ευάλωτος χαρακτήρας του κοινού σκοπού γίνεται εμφανής και στη ρητορική που χρησιμοποιήθηκε κατά τις επιθέσεις μεταξύ γαλλικής κυβέρνησης και Χ.Μ. Μπαρόζο τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο άνεμος δεν είναι ούριος. Θα χρειαστεί ισχυρό πνεύμα συλλογικής προσπάθειας για να υιοθετηθεί αυτό που ήδη σχηματίζεται ως ένας νέος γύρος οικονομικής στήριξης των κρατών που έχουν προσφύγει στον μηχανισμό στήριξης.

Ας δούμε τα τριετή προγράμματα για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία που λήγουν αυτόν τον Δεκέμβριο και τον Ιούνιο του 2014 αντιστοίχως. Οι ηγέτες της Ευρώπης ήλπιζαν ότι θα λήξουν εγκαίρως ώστε να φανεί η άψογη διαχείριση της κρίσης. Η Ιρλανδία, όμως, παλεύει να βγει από την ύφεση, γεγονός που δείχνει ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η ομαλή επιστροφή της στις αγορές.

Όσο για την Πορτογαλία, αυτή η κυβερνητική κρίση έφερε στο φως τα όρια της πολιτικής και της λαϊκής ανοχής στη λιτότητα. Έξοδος από το μνημόνιο είναι απίθανη χωρίς περισσότερη βοήθεια, γιατί το δημόσιο χρέος της ενισχύεται στο 130% του ΑΕΠ, δεν διαφαίνεται ουσιαστική οικονομική ανάπτυξη και σχεδόν το ένα πέμπτο των εργαζομένων βρίσκεται στην ανεργία.

Εν τω μεταξύ, ελάχιστοι είναι οι ειδικοί που θεωρούν ότι η Ελλάδα θα αποφύγει μία νέα αναδιάρθρωση χρέους.

Από το πρώτο πακέτο στήριξης για τη χώρα το Μάιο του 2010 οι πολιτικές συνθήκες στις πιστώτριες χώρες έχουν γίνει αρκετά εχθρικές για τους οφειλέτες. Αλλά και η υπομονή των οφειλετών στην κακουχία εξαντλείται. Με αυτήν την τοξική σύγκρουση θα πέσει η αυλαία στην κρίση της ευρωζώνης.
euro2day.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....