Διυλιστήριο: Liberation
ροη αναρτησεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Liberation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Liberation. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2019

Το παραλήρημα Παπαδημητρίου και η ασέβεια προς την ιστορική Libération


Το άρθρο της Libé για τον Κυριάκο Μητσοτάκη προκάλεσε αντιδράσεις με απρεπείς χαρακτηρισμούς οι οποίοι δεν συνάδουν με το περιεχόμενο, τις καταβολές, τις μάχες και την εν γένει ιστορία του εντύπου που δημιούργησε ο Ζαν - Πωλ Σαρτρ και ο Μάης του '68.

Χρήστος Δεμέτης
10 Ιουλίου 2019 16:35

Για επιστροφή των πολιτικών δυναστειών που έχουν συνδέσει το όνομά τους με "το νεποτισμό και τις πελατειακές σχέσεις" έκανε λόγο άρθρο της Libération, σχολιάζοντας το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών.

H αρθρογράφος ανέφερε πως στοίχημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι να αποβάλλει το υποκοριστικό "Κούλης", ενώ επεξηγείται πως το όνομα προέρχεται από το "Κυριακούλης", δηλαδή "μικρός Κυριάκος", κάτι που έχει εδραιωθεί στη φαρέτρα των πολιτικών του αντιπάλων.

Μεταξύ άλλων γίνεται μια αναδρομή στην πολιτική ιστορία της οικογένειας Μητσοτάκη αλλά και αναφορές στο βιογραφικό του νυν πρωθυπουργού.

"Εκλεγείς χάρη στην υποχώρηση των ποσοστών δημοτικότητας του προκατόχου του και όχι χάρη στον ενθουσιασμό προς το πρόσωπό του, δεν πρέπει να ξεχνά ότι από την έναρξη της κρίσης, οι Έλληνες είναι έτοιμοι να καταστρέψουν την καριέρα όλων των αρχηγών που τους γεμίζουν με υποσχέσεις προτού τελικά τους προδώσουν. Κανείς δεν παρέμεινε στην εξουσία έως τέλους, με τον Τσίπρα να είναι ο μόνος που κατάφερε να ολοκληρώσει [σχεδόν] την θητεία του", καταλήγει το άρθρο, προσπαθώντας να σκιαγραφήσει την πολιτική κατάσταση στη χώρα τα τελευταία έτη.



Χθες, ο νεοεκλεγείς βουλευτής της ΝΔ Μπάμπης Παπαδημητρίου, φιλοξενήθηκε στην εκπομπή του Άρη Πορτοσάλτε στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ και προσπάθησαν να απαντήσουν στο εν λόγω δημοσίευμα που στηλίτευε τη "Δυναστεία Μητσοτάκη".

Ωστόσο, η απάντησή τους ήταν μάλλον νευρική και σίγουρα, δεν τιμά τους ξένους ανταποκριτές στην Ελλάδα αλλά και την ιστορία της εμβληματικής Libération.

"Η Libération είναι κάτι σαν την Αυγή;", διερωτήθηκε ο κ. Πορτοσάλτε, σε ειρωνικό τόνο, με τον κ. Παπαδημητρίου να απαντά με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς και προς τη δουλειά των ξένων ανταποκριτών στη χώρα μας, λέγοντας τα εξής:

"Οι ανταποκριτές πολλών ευρωπαϊκών εφημερίδων, έγραφαν για μια Ελλάδα που δεν υπάρχει. Για μια Ελλάδα που τους διηγήθηκαν στα γεμάτα καπνό γραφεία του Μαξίμου τα στελέχια του αποδημούντος ΣΥΡΙΖΑ. Όχι όλοι. Υπάρχουν ανταποκριτές ξένου Τύπου που κάνουν εξαιρετική δουλειά και ξέρουν τα θέματα αλλά και όταν δεν τα ξέρουν κάθονται και τα κοιτάζουν σωστά, αλλά υπάρχει δυστυχώς μια πλέμπα δημοσιογράφων – ανταποκριτών οι οποίοι έγλειφαν τα παπούτσια των Συριζαίων στα γεμάτα καπνό -χασισοκαπνό κιόλας- γραφεία μέσα στο Μαξίμου και έγραφαν μετά ό,τι τους άφηνε το θολωμένο από το χασίσι μυαλό τους. Περί αυτού πρόκειται".

Ο κ. Παπαδημητρίου έδινε συνέχεια με άλλα λόγια στο δημοσίευμα που έκανε λόγο για "τσιγαρίλα και κλειδωμένες πόρτες στο Μαξίμου", με αν μη τι άλλο απρεπείς εκφράσεις.

Ακούστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα ΕΔΩ, μετά το 01.11.00

Αυτό που αποσιωπά εκουσίως προφανώς ο κ. Πορτοσάλτε είναι πως η Libération είναι μια προοδευτική εφημερίδα η οποία ιδρύθηκε το 1973 από τον φιλόσοφο Ζαν - Πωλ Σαρτρ και τον Σερζ Ζουλί, ιστορική μορφή της εξέγερσης του Μαΐου του '68 και πως πάντοτε τασσόταν στο πλευρά της εργατικής τάξης. Έτσι, ήταν παραπάνω από αναμενόμενο να στηλιτεύσει τις πολιτικές επιλογές περασμένων κυβερνήσεων που συνδέονταν με την οικογένεια Μητσοτάκη.


Το αγωνιστικό παρελθόν
Συγκεκριμένα, η Liberation ή Libe, όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά οι αναγνώστες της δημιουργήθηκε το 1973 από τον φιλόσοφο Ζαν-Πολ Σαρτρ και λειτούργησε χωρίς διαφημίσεις και οικονομικούς μετόχους. Από το 1973 έως και το 1981 που ήταν η χρυσή εποχή της λειτουργούσε αποκλειστικά από τους συντάκτες της. Δεν υπήρχε μισθολογική ιεραρχία ενώ τις αποφάσεις λάμβανε η γενική συνέλευση των εργαζομένων.


Η εφημερίδα καθιέρωσε τα λογοπαίγνια στα πρωτοσέλιδά της και πάντοτε τασσόταν εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων αντηχώντας τις αρχές του Μάη του '68.



Σε μια κίνηση συμβολική, αλλά που απηχεί τις θέσεις της εφημερίδας, η Libération επέλεξε πέρυσι με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας να κυκλοφορήσει με διπλή τιμή. Οι γυναίκες την αγόραζαν στα 2 ευρώ, ενώ οι άντρες στα 2,5. Όπως εξηγούσε η διοίκηση, το μισθολογικό χάσμα εργαζόμενων ανδρών-γυναικών στη Γαλλία υπολογίζεται στο 25%. Έτσι προέκυψε και η απόκλιση στην τιμή για μία ημέρα, μεν, κίνηση που όμως έδινε το στίγμα.

Διευθυντής της είναι ο 66χρονος δημοσιογράφος Λοράν Ζοφρέν, πρώην διευθυντής του Nouvel Observateur. Ανάμεσα στα έτη 2006 και 2011, ο Ζοφρέν λάνσαρε το μηνιαίο ένθετο Next και προώθησε την οργάνωση των forums της εφημερίδας.

Ο ίδιος είναι γνώστης της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας και το 2015, εν μέσω διαπραγματεύσεων, είχε κυκλοφορήσει πρωτοσέλιδο με τίτλο "Ομηρική Συμφωνία" προς αποφυγή του Grexit. Η Libé αφιέρωνε συχνά πρωτοσέλιδά της στην ελληνική κρίση και στεκόταν στο πλάι του ελληνικού λαού, εκφράζοντας την αντίθεσή της στα στερεότυπα του "τεμπέλη Έλληνα".


Στο ίδιο πνεύμα αριστερής κατεύθυνσης είναι και οι 290 εργαζόμενοι της εφημερίδας. Το 2014, όταν το έντυπο πέρασε τη μεγαλύτερη κρίση του, κυκλοφόρησαν πρωτοσέλιδο με τίτλο "Είμαστε Μια Εφημερίδα".





Το πρωτοσέλιδο ερχόταν μια ημέρα μετά την ανακοίνωση από τους μετόχους ενός σχεδίου που θα μετέτρεπε τη Liberation σε "κοινωνικό δίκτυο" με τηλεοπτικό πλατό, ραδιοφωνικό στούντιο, ψηφιακό newsroom, εστιατόριο και μπαρ. Η ουσία όμως ήταν στο ότι για τους εργαζόμενους είχαν ζητηθεί περικοπές μισθών, συνταξιοδοτήσεις, μειωμένο ωράριο εργασίας και μικρότερες προθεσμίες παράδοσης της ύλης.

Ο Ζοφρέν είχε επανέλθει τότε στο τιμόνι του τίτλου για να εξισορροπήσει τη φουρτούνα. Η εφημερίδα ανακεφαλαιοποιήθηκε και οι πωλήσεις σταθεροποιήθηκαν, ωστόσο έχει περάσει κατά κύριο λόγο στην digital μορφή όπου στηρίζει τη δυναμική της.

Η μεγάλη τομή είχε γίνει το 2006, όταν ο τότε εκδότης Σερζ Ζυλί είχε παραιτηθεί καθώς ο βασικός μέτοχος Εντουάρ ντε Ρότσιλντ της γνωστής οικογενείας, του ζήτησε να αποχωρήσει από την εφημερίδα που ο ίδιος είχε ιδρύσει πριν από 33 χρόνια μαζί με τον Ζαν Πολ Σαρτρ. Τότε, δέχτηκε 20 εκατομμύρια ευρώ από έναν εκπρόσωπο του μεγάλου κεφαλαίου, κόντρα στο αρχικό καταστατικό της, για λόγους επιβίωσης. Ο Εντουάρ ντε Ρότσιλντ έγινε ο βασικός μέτοχος αποκτώντας το 38,8% με 150 δημοσιογράφους να αποχωρούν μέσα σε δύο χρόνια σε ένδειξη διαμαρτυρίας, τηρώντας κατά γράμμα τις δεσμεύσεις τους στην ιδεολογία τους (πράγμα που ελάχιστοι δημοσιογράφοι κάνουν σε παγκόσμιο επίπεδο).

Σήμερα, η Libé ανήκει στον όμιλο τηλεπικοινωνιών και ΜΜΕ Altice (SFR, BFMTV, RMC, Liberation) του μεγιστάνα και συλλέκτη έργων τέχνης Πατρίκ Ντραϊ, αλλά παρά τις όποιες αλλαγές στην ιδιοκτησία, έχει καταφέρει να διατηρήσει ακέραιο το αριστερό προφίλ της, υπέρ των εργασιακών δικαιωμάτων και υπέρ της άρσης των κοινωνικών αδικιών.

Χαρακτηριστικό είναι πως ακόμα και ως προς την καταγραφή εγκλημάτων, και ίσως αντίθετα στο τι επιβάλλουν οι "νόμοι της αγοράς" για τα media, απέχει από clickbait τίτλους και αναφορές που τρομοκρατούν την κοινή γνώμη.

Παρά την εμπλοκή του μεγάλου κεφαλαίου, ήταν επίσης ένας από τους βασικούς φορείς προβολής των αποκαλύψεων των Wikileaks.

Λειτουργεί με εθελοντικές συνδρομές στα πρότυπα του Guardian και διατηρεί "κώδικα δεοντολογίας" - μανιφέστο, το οποίο έρχεται ως συνέχεια του παρελθόντος της.

Θεωρείται επίσης ιδανικό παράδειγμα άρτιας χρήσης της γαλλικής γλώσσας και μία εκ των τριών πιο έγκυρων γαλλικών εφημερίδων μαζί με τη Le Monde και τη Le Figaro. Το καταστατικό λειτουργία της και η γλώσσα που χρησιμοποιείται στα δοκιμιακά της κείμενα, αποτελούν μνημείο αναφοράς.

Στο "μανιφέστο" αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:

-Ο στόχος της Libération είναι να παρέχει ολοκληρωμένες και επαληθευμένες πληροφορίες σε όλους τους τομείς. Χωρίς προκαταλήψεις ή εφησυχασμό, οι έρευνες, οι αναφορές και οι αναλύσεις επιχειρούν να κατανοήσουν και να περιγράψουν την πραγματικότητα, τις αλλαγές των κοινωνιών και των πολιτισμών. Κάθε δημοσιογράφος και κάθε υπάλληλος της Libération πρέπει να σέβεται τους κανόνες επαγγελματικής δεοντολογίας που περιλαμβάνονται στον παρόντα χάρτη.

-Η εφημερίδα δεν θέτει άλλα όρια στην ελευθερία της από αυτά που της επιβάλλει η τήρηση των δημοκρατικών αξιών. Η ελευθερία αυτή διασφαλίζει στον συντάκτη την ευχέρεια να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να υπηρετήσει την πληροφορία. Απαγορεύεται η αναμετάδοση οποιασδήποτε μορφής προπαγάνδας που ενδέχεται να θέσει σε κίνδυνο τις αρχές στις οποίες βασίζεται η λειτουργία του εντύπου.

-Η εφημερίδα τάσσεται στο πλευρό των πολιτών και των δικαιωμάτων τους κάθε μέρα εναντίον όλων των μορφών αδικίας και διακρίσεων, ατομικών ή συλλογικών. Στέκεται κριτικά κόντρα σε επίσημες ομιλίες και προσωπικές διατυπώσεις, εξετάζοντας με κριτικό πνεύμα κόντρα σε όλες τις απαιτήσεις υπηρετώντας μόνο το Σύνταγμα.

-Η Libération Publishing Company οφείλει να ισορροπεί δίκαια ανάμεσα στα έσοδα της εταιρείας και τους μισθούς που λαμβάνουν οι υπάλληλοί της σε digital και έντυπη έκδοση.

Τέλος, η εφημερίδα από τις αρχές της έχει δημιουργήσει την επιτροπή "Editorial Independence Committee" η οποία διασφαλίζει την ανεξαρτησία του τίτλου ως προς το περιεχόμενό του και το πώς αυτό προβάλλεται.

Η όλη ιστορία της Liberation έχει καταγραφεί σε βιβλίο του Jean Guisnel.

Πηγή www.news247.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »
....

Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2017

Η Libération εξηγεί πώς από κλέφτες, τεμπέληδες και «γουρούνια» γίναμε «θύματα»


Tο ακρωνύμιο PIGS δεν είναι πια της μόδας.

Η εφημερίδα Liberation σε εκτενές της άρθρο σχολιάζει την άφιξη Μακρόν στην Αθήνα και εξετάζει τι συνέβη και οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν αρχίσει να βλέπουν με άλλο μάτι την Ελλάδα.

Έλληνες: Από «γουρούνια» έγιναν «θύματα»

«Το πρόγραμμα της Ελλάδας είναι «ένα δημοκρατικό σκάνδαλο». Οχι, δεν το είπε ένας ακτιβιστής κατά της παγκοσμιοποίησης, αυτό δεν θα ήταν έκπληξη. Αυτός που έκανε τη δήλωση είναι ο Πιερ Μοσκοβισί, σε συνέντευξή του στην ιταλική Corriere della Sierra. Και το καρφί ήταν το εξής: «Αποφασίζοντας με τέτοιο τρόπο για τη μοίρα μιας χώρας, επιβάλλοντας αποφάσεις για την περικοπή συντάξεων (…), θίγουμε τις θεμελιώδεις επιλογές μιας χώρας», είπε ο Ευρωπαίος επίτροπος. Σοβαρή αποκάλυψη εκ μέρους ενός αξιωματούχου ο οποίος τον Ιούνιο του 2012, την παραμονή των κρίσιμων εκλογών στην Ελλάδα, προειδοποιούσε τους Έλληνες ψηφοφόρους ότι ήταν επικίνδυνο να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Το αριστερό κόμμα, τελικά, κέρδισε τις εκλογές τρία χρόνια αργότερα, το 2015. Και στη συνέχεια παραβίασε όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις, κάτω από τη δυναμική πίεση των δανειστών της χώρας.

Από τότε, οι μεταρρυθμίσεις αποφασίζονται συνήθως στις Βρυξέλλες πριν ψηφιστούν στην ελληνική βουλή. Το ζήτημα είναι ότι τη στιγμή που ο Εμανουέλ Μακρόν καταφθάνει στην Αθήνα, με τη φιλοδοξία να ξεκινήσει τη δημοκρατική ανασύνθεση της Ευρώπης, το σχόλιο του Μοσκοβισί επιβεβαιώνει ότι υπάρχει μια αλλαγή στο «αφήγημα» της ελληνικής κρίσης.

Γιατί δεν το έχουμε ξεχάσει. Στο πρόσφατο παρελθόν, οι Έλληνες συγκρίνονταν με αδιόρθωτα τζιτζίκια και ήταν στιγματισμένοι για την κακοδιαχείρισή τους. «Μια χώρα αμελής», έκρινε τον Μάρτιο του 2010 ο ίδιος ο Μοσκοβισί στο μπλογκ του, μιλώντας για την Ελλάδα ως κουτσή πάπια, αυτή τη χώρα που έγινε στη συνέχεια μέλος των «γουρουνιών» της Ευρώπης: οι «PIGS», όπως αποκαλούσαν την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα και την Ισπανία.

Αλλά η ατμόσφαιρα άλλαξε: το ακρωνύμιο PIGS δεν είναι πια της μόδας. Αντί να αποκαλεί κάποιος πλέον τους Έλληνες κλέφτες ή τεμπέληδες, θεωρείται σωστό να χαιρετίζει τις «θυσίες» που έχουν κάνει. Στο Παρίσι, η νέα ανάλυση του Μακρόν καταγγέλλει δημόσια τα «κατεπείγοντα μέτρα» που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, υπό την πίεση των δανειστών. Δεν πρόκειται βέβαια για mea culpa, αλλά η Ελλάδα δεν στιγματίζεται πια.

Ο Τσίπρας από την πλευρά του αγκιστρώνεται ακόμη στην ελπίδα -που συνεχώς αναβάλλεται- να ελαφρυνθεί το ελληνικό χρέος, πράγμα που θα του επέτρεπε να δικαιολογήσει τις «θυσίες» που επιβλήθηκαν στους συμπατριώτες του. Αλλά αυτά που ελέγοντο παλιά δεν λέγονται πλέον για την Ελλάδα: δεν λέγεται πια ότι «οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι ματώνουν για τους Ελληνες».

Στην αλλαγή του κλίματος συνέβαλαν οι πρόσφατες αποκαλύψεις της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung για τα υπέρογκα κέρδη που αποκομίζει το Βερολίνο χάρη «στο πρόγραμμα σωτηρίας της Ελλάδας»: 1,34 δισ. ευρώ συνολικά. Τα δάνεια που έδωσε η Γαλλία στην Ελλάδα τής απέφεραν κέρδη 729 εκατ. ευρώ, από το 2010 ως το 2014.

«Στην πραγματικότητα, όλα τα δάνεια που δόθηκαν στην Ελλάδα προσθέτουν χρέος στη χώρα και οι μόνοι φορολογούμενοι που την πληρώνουν είναι οι Ελληνες πολίτες», έγραψε ο Βέλγος οικονομολόγος Eric Toussaint.


Πηγή www.fortunegreece.com

https://diulistirio.blogspot.gr
Διαβάστε περισσότερα.... »
....

Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2016

Liberation: Οι απανωτές κρίσεις οδηγούν την Ευρώπη προς την άβυσσο



Δυσοίωνες είναι οι εκτιμήσεις της Liberation, που στο editorial της με τίτλο «Με τη μία κρίση μετά την άλλη η Ευρώπη οδεύει προς την άβυσσο» κάνει μία ανασκόπηση όσων συνέβησαν το 2015 και αναρωτιέται αν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα συνεχίσει να υπάρχει το 2016.

Η γαλλική εφημερίδα φιλοξενεί, μάλιστα, μία δήλωση του Γερμανού Ευρωπαίου Επίτροπου Γκίντερ Έτινγκερ, ο οποίος εκφράζει για πρώτη φορά «φόβους για διάσπαση της ΕΕ».

Από την πλευρά του ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ υποστηρίζει ότι «είναι ακόμα πρώιμο να πούμε αν το 2015 ήταν η πιο δύσκολη χρονιά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Η Liberation κάνει και μία αναδρομή στα προηγούμενα χρόνια, επισημαίνοντας ότι από το 2008 η Ευρώπη ακροβατεί ανάμεσα στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.

Ήταν τότε που η αμερικάνικη κρίση, έγινε κρίση του ευρώ από την οποία η Ελλάδα δεν έχει καταφέρει ακόμα να βγει.

Παράλληλα, οι πολιτικές των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της Γαλλίας έχουν αποσταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή με συνέπεια η ΕΕ να δεχτεί 1 εκατομμύριο πρόσφυγες και μία νέα φλόγα της τρομοκρατίας να ανάψει κάτω από τον ευρωπαϊκό ήλιο.

Την ίδια στιγμή το ουκρανικό διαταράσσει τις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, για πρώτη φορά μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1990.

Αντιμέτωπη με αυτή την πολυκρίση που τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη δεν είχαν αντιληφθεί ότι έρχεται, η ΕΕ αντέδρασε, κάποιες φορές με επιτυχία, όπως στην περίπτωση της εμβάθυνσης της ευρωζώνης.

Αλλά, η προσφυγική κρίση που το τέλος της είναι ακόμα πολύ μακριά, έφερε στην επιφάνεια τις μεγάλες αντιθέσεις ανάμεσα στη δυτική και την ανατολική Ευρώπη.

Αν και για ένα μέρος των ευρωπαϊκών χωρών της δύσης με επικεφαλής τη Γερμανία, η χορήγηση ασύλου και ο σεβασμός των μειονοτήτων είναι αρχές που έχουν κληρονομηθεί από την ιστορία τους, δεν ισχύει το ίδιο και για κάποιες άλλες.

Θέλουν τα ευρωπαϊκά χρήματα και τα δικαιώματα που απορρέουν από τη συμμετοχή τους στην ΕΕ, αλλά ερμηνεύουν την αλληλεγγύη κατά το δοκούν.

Αυτές οι χώρες, λοιπόν, αρνήθηκαν να βοηθήσουν στο πρόβλημα των προσφυγικών ροών, παρά το γεγονός ότι κάποιες συμμετείχαν στον πόλεμο του Ιράκ το 2003 και κατά μία έννοια είναι συνυπεύθυνες. Και κάπως έτσι υψώθηκαν και τείχη στην ανατολική Ευρώπη.

Η κατάσταση θυμίζει λίγο το 1929, όταν πολλά κράτη σκέφτηκαν ότι ο φασισμός ήταν η καλύτερη απάντηση σε εκείνη την κρίση.

Περίπου 80 χρόνια μετά υιοθετούνται και πάλι εξτρεμιστικές λύσεις, που σήμερα ονομάζονται «λαϊκισμός». Η αυταρχική, η άκρα δεξιά, είναι στην εξουσία στην Πολωνία και την Ουγγαρία, συμμετέχει στην κυβέρνηση στη Δανία, τη Φινλανδία και το Βέλγιο και ενισχύεται στη Σουηδία, τη Γαλλία, την Ολλανδία και την Ιταλία.

Μόνο η Γερμανία και οι χώρες που γνώρισαν στο παρελθόν δικτατορίες, όπως η Ελλάδα, η Ισπανία και η Πορτογαλία φαίνεται να έχουν ανοσία και δεν επηρεάζονται από την ακροδεξιά.

Όμως, το ευρωπαϊκό ιδεώδες που βασίστηκε στην ειρήνη, την ανοχή, την ελευθερία, το κράτος δικαίου και το άνοιγμα στον κόσμο, αντικαθίσταται από μία τάση για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, των πιο άμεσων, των πιο απατηλών.

Τώρα είναι η λεπενική κουλτούρα που θριαμβεύει. Αλλά για πόσο χρόνο, το ευρωπαϊκό ιδεώδες που γεννήθηκε στα συντρίμμια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου θα αντισταθεί στο ξενοφοβικό και παρανοϊκό κύμα, που βυθίζει και πάλι τις κοινωνίες μας;

Για την ώρα τίποτα δεν φαίνεται να ανακόπτει την επιστροφή του εθνικισμού, που ωστόσο στο παρελθόν οδήγησε την Ευρώπη στην άβυσσο.


http://www.diulistirio.blogspot.gr/


Διαβάστε περισσότερα.... »
....

Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2015

Επιβεβαιώθηκε η Liberation: Ο Έλληνας στο τέλος πάντα σηκώνεται

Ένα προφητικό άρθρο του 2012.
Liberation: Ο Έλληνας στο τέλος πάντα σηκώνεται
Ένα άρθρο "ύμνο" για τον ελληνικό λαό δημοσιεύει η γαλλική εφημερίδα Liberation, η οποία παρουσιάζει τους Έλληνες ως το ανάχωμα της Ευρώπης ενάντια στον οικονομικό ολοκληρωτισμό.


Συντάκτης του άρθρου ο Βέλγος Raoul Vaneigem ο οποίος τονίζει ότι "ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται στον πόλεμο κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού", ο οποίος "καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, και απειλεί την καθημερινή επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών".

ολόκληρο το άρθρο της Γαλλικής εφημερίδας:

"Όχι, αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα, αν και δραματικό, δεν είναι μια καταστροφή. Είναι επίσης μια ευκαιρία.
Γιατί η δύναμη του χρήματος έχει, για πρώτη φορά, υπερβεί με ένταση το ρυθμό της μέχρι τότε σταδιακής, σχολαστικής και προσεκτικά οργανωμένης καταστροφής του δημόσιου συμφέροντος και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Και σε μια χώρα τόσο διάσημη για τη φιλοσοφία της ζωής, στον αντίποδα του αγγλοσαξονικού μοντέλου, και διάσημη για την ακούραστη αντίσταση που έχει φέρει στις πολλαπλές μορφές καταπίεσης που προσπάθησαν να τη χαλιναγωγήσουν.
Ο Έλληνας δεν χορεύει και δε θα χορέψει ποτέ στο ένα πόδι, ούτε θα σκύψει δουλικά, ανεξάρτητα από τα καθεστώτα που θέλουν να του επιβάλλουν.
Χορεύει με τα χέρια του, σαν να θέλει να πετάξει προς τα αστέρια.
Γράφει στους τοίχους αυτό που θα του άρεσε να διαβάσει κάπου αλλού.
Καίει μια τράπεζα όταν δεν του αφήνουν πλέον την πολυτέλεια να ψήσει στην παραδοσιακή του ψησταριά.
Ο Έλληνας είναι τόσο ζωντανός, όσο η ιδεολογία της απειλής θανάσιμη.
Και ο Έλληνας αν και χτυπημένος μέχρι θανάτου, στο τέλος πάντα σηκώνεται.
Ναι, η Ευρώπη της οικονομίας ήθελε να δημιουργήσει ένα παράδειγμα.
Αλλά μες τον εκνευρισμό της να χτυπήσει τη χώρα που φαινόταν η πιο αδύναμη στη ευρωζώνη, μέσα στην υπερβολική της βία, η μάσκα της έπεσε.
Είναι τώρα περισσότερο από ποτέ, η ώρα να καταδείξουμε το αληθινό της πρόσωπο: αυτό του ολοκληρωτισμού.
Γιατί πρόκειται πραγματικά περί αυτού.
Και υπάρχει μόνο μία απάντηση στον ολοκληρωτισμό: ο αγώνας, επίμονος και ανυποχώρητος, μέχρι τη μάχη, αν χρειαστεί, καθώς διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη.
Έχουμε έναν κόσμο, μια ζωή, και αξίες να υπερασπιστούμε.
Παντού στους δρόμους, είναι τα αδέλφια μας, οι αδελφές μας, τα παιδιά μας, οι γονείς μας, οι οποίοι έχουν πληγεί μπροστά στα μάτια μας, ακόμα και αν είναι μακριά.
Πεινάμε, κρυώνουμε και πονάμε μαζί τους.
Όλα τα χτυπήματα που δέχονται μας τραυματίζουν εξίσου.
Κάθε παιδί στην Ελλάδα που λιποθυμά στο σχολείο του, μας καλεί στην αγανάκτηση και στην εξέγερση.
Για τους Έλληνες, είναι καιρός να πούνε όχι, και, για όλους εμάς, ήρθε ο καιρός να τους υποστηρίξουμε.
Επειδή ο ελληνικός λαός σήμερα ηγείται της μάχης κατά του οικονομικού ολοκληρωτισμού, που καταστρέφει παντού τη δημόσια περιουσία, απειλεί την καθημερινή επιβίωση, διαδίδει την απόγνωση, το φόβο και την αποχαύνωση μέσα από έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων.
Πέρα από έναν συναισθηματικό θυμό που εκτονώνεται με την καταστροφή των συμβόλων της καταπίεσης, αναπτύσσει έναν διαυγή θυμό, των αγωνιστών που αρνούνται να στερηθούν την ίδια τους τη ζωή προς όφελος της τραπεζικής μαφίας και της λογικής της, αυτής του "τρελού χρήματος".
Με τις συνελεύσεις της άμεσης δημοκρατίας, το κίνημα της πολιτικής ανυπακοής, το κίνημα "Δεν πληρώνω" και τις πρώτες εμπειρίες της αυτοδιαχείρισης, μια νέα Ελλάδα αναδύεται αυτή τη στιγμή, που απορρίπτει την τυραννία της αγοράς για λογαριασμό των ανθρώπων.


Δεν γνωρίζουμε πόσο καιρό θα πάρει για τους ανθρώπους να ελευθερωθούν από την εθελοντική δουλεία τους, αλλά είναι βέβαιο ότι, αντιμετωπίζοντας τη γελοιότητα της πελατειακής πολιτικής, των διεφθαρμένων δημοκρατιών, τον τραγελαφικό κυνισμό του κράτους των banksters (τραπεζική μαφία), θα έχουμε μόνο την επιλογή -ενάντια σε κάθε εκβιασμό- να διαχειριστούμε τις υποθέσεις μας εμείς οι ίδιοι.

Διαβάστε περισσότερα.... »
....