Όλες οι αρχαίες πηγές στα χέρια μας μέσω της εφαρμογής Topostext

Η εφαρμογή είναι δωρεάν 

Ο χρήστης αξιοποιώντας τον διαδραστικό χάρτη που περιλαμβάνει η εφαρμογή, μπορεί να αναζητήσει μυθικές τοποθεσίες και πρόσωπα, ιστορικούς αρχαιολογικούς χώρους αλλά και σύγχρονα μουσεία που καλύπτουν το σύνολο του αρχαίου ελληνικού κόσμου (από τη Νεολιθική περίοδο μέχρι το 2ο μ.Χ. αιώνα), και να αποκτήσει πρόσβαση σε πηγές που αναφέρονται σε περισσότερους από 5.350 τόπους και περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.

Το ToposText (http://topostext.org/), ένα εργαλείο που συνδυάζει τις ψηφιακές εκδόσεις κειμένων της ελληνικής και λατινικής γραμματείας, με έναν διαδραστικό χάρτη στον οποίο εμφανίζονται με μεγάλη γεωγραφική ακρίβεια τα μέρη που αναφέρονται στα αρχαία κείμενα, αναπτύχθηκε πρόσφατα από το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, σε συνεργασία με τον αρχαιολόγο - ιστορικό Brady Kiesling, σε μια προσπάθεια να καταστήσει τον Ελληνικό Πολιτισμό προσιτό στο ευρύ κοινό. Τα κείμενα είναι στην αγγλική γλώσσα, πολλά με συνδέσμους προς το πρωτότυπο αρχαίο ελληνικό, ενώ στον χάρτη βρίσκονται πάνω από 5.350 γεωγραφικές τοποθεσίες του αρχαίου κόσμου. Το ToposText καθιστά τα κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας πιο προσιτά στους μελετητές, στους φοιτητές και στους σύγχρονους περιηγητές, που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν σαφή γνώση του γεωγραφικού χώρου στον οποίο έζησαν οι Αρχαίοι Έλληνες.

Επιλέγοντας κάποιον γεωγραφικό τόπο, ο χρήστης οδηγείται να διαβάσει τις αρχαίες πηγές όπου οι τόποι αυτοί αναφέρονται. Αντίστροφα, ο αναγνώστης οποιουδήποτε αρχαίου κειμένου, καθώς διαβάζει κάποιο από τα κείμενα που περιλαμβάνονται στο ToposText, βλέπει δίπλα στο κείμενο, σε χάρτη google, κάθε γεωγραφικό τόπο στον οποίο αναφέρεται ο εκάστοτε συγγραφέας.

Η εφαρμογή για φορητές συσκευές περιλαμβάνει:

• «Φορητή» βιβλιοθήκη της αρχαίας γραμματείας με περισσότερες από 530 πηγές για την ελληνική ιστορία, μυθολογία και γεωγραφία σε αγγλική μετάφραση.
• Βάση δεδομένων με περισσότερες από 5.350 αρχαίες τοποθεσίες, σύγχρονα μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, η οποία καλύπτει το σύνολο του αρχαίου ελληνικού κόσμου.
• Ευρετήριο χιλιάδων κύριων ονομάτων
• Διαδραστικό χάρτη και ευρετήριο που συνδέει κάθε τοποθεσία με την αρχαία πηγή, η οποία αναφέρεται σε αυτήν.
• Ακριβείς συντεταγμένες που επιτρέπουν στον χρήστη να «πλησιάσει» αρκετά στο χάρτη ώστε να δει τα αρχαία ερείπια.

Τα ειδικά χαρακτηριστικά της εφαρμογής είναι τα ακόλουθα:

• Η ψηφιακή βιβλιοθήκη και η βάση δεδομένων εγκαθίστανται στη συσκευή του χρήστη και προσφέρουν γρήγορη πρόσβαση χωρίς χρεώσεις.
• Παρατίθενται τα αρχαία ελληνικά και λατινικά κείμενα.
• Διαθέσιμοι σύνδεσμοι για τους πρώιμους περιηγητικούς χάρτες, καθώς και για εικονογραφικό υλικό από τον ιστότοπο Travelogues του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη.

Η βάση δεδομένων ToposText των κειμένων και των θέσεων σχεδιάστηκε και δημιουργήθηκε από τον Brady Kiesling, ανώτερο συνεργάτη και μέλος της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών και ως εφαρμογή υλοποιείται από την εταιρεία λογισμικού Pavla Α.Ε με έδρα την Αθήνα, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη.

H εφαρμογή, η οποία παρουσιάστηκε επίσημα στο κοινό στις 7 Δεκεμβρίου 2016 στη Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος Αικατερίνης Λασκαρίδη, είναι διαθέσιμη χωρίς χρέωση για συσκευές Android και Apple. H εφαρμογή ToposText λειτουργεί ακόμη και off-line, καθώς τα κείμενα και ένας βασικός χάρτης είναι αποθηκευμένα στην προσωπική σας συσκευή. Έτσι μπορείτε να πλοηγηθείτε σε χώρους και μουσεία με συντεταγμένες ακρίβειας λίγων μέτρων.

Τελευταία ενημέρωση: Η ψηφιακή εφαρμογή ToposText έλαβε την 1η θέση στην κατηγορία της καλύτερης ψηφιακής εφαρμογής για το ευρύ κοινό (Best Use of Digital Humanities for Public Engagement) στα διεθνή βραβεία «Digital Humanities Awards 2016». Τα βραβεία αφορούν ψηφιακά μέσα που δημιουργούνται στο πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών και οι διακρίσεις απονέμονται αποκλειστικά μέσω ανοιχτής ψηφοφορίας του κοινού, με συνυποψήφιες εφαρμογές από πολλές χώρες του κόσμου. 

Πηγή www.ekt.gr, με πληροφορίες από Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

VIDEO - Ο Ερντογάν μαθαίνει ιστορία στην Ρεπούση : ''Εμείς ρίξαμε τους Έλληνες στην θάλασσα''

Έντεκα ημέρες πριν το τουρκικό δημοψήφισμα και το θερμόμετρο στην Τουρκία ανεβαίνει επικίνδυνα. Απάντηση Ερντογάν σε εμετικές δηλώσεις Τούρκου βουλευτή με... δικό του παραλήρημα!

Μία λέξη, τρία γράμματα: "Ναι". Αυτός είναι ο απόλυτος στόχος του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με την Τουρκία να μπαίνει στην τελική ευθεία για το δημοψήφισμα που αφορά στην συνταγματική αναθεώρηση.

Ο Ερντογάν κάνει ό, τι μπορεί για να επικρατήσει το "ναι" την επόμενη Κυριακή (σ.σ. ανήμερα της Κυριακής του Πάσχα), επειδή γνωρίζει πως αν περάσει το... δικό του, θα μετατραπεί σε πραγματικό "σουλτάνο" μιας και οι αρμοδιότητές του θα αυξηθούν κατακόρυφα.

Στο κλίμα αυτό, λοιπόν, η -πάντα εύθραυστη- σχέση της Τουρκίας με την Ελλάδα δεν θα μπορούσε να λείπει από την προεκλογική εκστρατεία, αφού είναι ένα ζήτημα που κάνει "τζιζ" και "ξυπνάει" το εθνικό αίσθημα...

Απάντηση στις αθλιότητες, με νέες!

Όλα ξεκίνησαν την Δευτέρα, 03.04.2017, όταν ο Τούρκος βουλευτής της αξιωματικής αντιπολίτευσης του CHP, Χουσνού Μποζκούρτ, δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή πως "αν βγει ναι θα σας ρίξουμε και πάλι στη θάλασσα της Σμύρνης", υπονοώντας φυσικά ότι θα κάνουν αυτό που έκανε και ο Κεμάλ Ατατούρκ στους Έλληνες.

Ο αντιπολιτευόμενος βουλευτής έβαλε, λοιπόν, με τον πλέον άθλιο τρόπο στο προεκλογικό κάδρο την τραγική κορύφωση της καταστροφής της Σμύρνης, το 1922 και από την πλευρά του ο Ερντογάν έσπευσε να τη... διατηρήσει!

Σε ομιλία του, λοιπόν, ο Τούρκος πρόεδρος τόνισε:"Και μετά βγαίνει ένας κακόμοιρος βουλευτής και υπόσχεται ότι θα ρίξει στη θάλασσα της Σμύρνης όσους λένε ναι! Ποιος είσαι εσύ; Κοίτα να μάθεις τα όριά σου πρώτα!

Εσένα δεν θα σε αφήσουν να μπεις καν στην Σαμψούντα, την Αμάσεια ή τη Σεβάστεια. Κοίτα να μάθεις τα όριά σου! Εκεί δεν μπορείς να περπατήσεις εσύ. Βρε ανάγωγε, αυτός ο λαός (ο τουρκικός) είναι Έλληνες νομίζεις; Εμείς ήμασταν που ρίξαμε τους Έλληνες στη θάλασσα. Κι εσύ θα ρίξεις στη θάλασσα αυτούς που λένε "ναι" σε αυτή τη χώρα".

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τον Ερντογάν να... πανηγυρίζει για τα θλιβερά γεγονότα της Σμύρνης

Ρεπούση : Συνωστισμός στην παραλία της Σμύρνης 

Η βουλευτής της ΔΗΜΑΡ δεν δίστασε να χαρακτηρίσει και πάλι «συνωστισμό» τις σφαγές των Τούρκων στην Σμύρνη το 1922

Η αρχή έγινε, κατά τη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, με αφορμή την αναφορά του βουλευτή της ΝΔ κ. Αν. Νεράντζη, ο οποίος είπε, σχετικά με τις σημερινές συνθήκες:

«Είναι χαλεπότερες οι συνθήκες και από τον καιρό της μικρασιατικής καταστροφής, εκεί που ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες, καθημαγμένοι και προδομένοι, δήθεν συνωστίσθηκαν στην παραλία της Σμύρνης».

«Ακούσαμε και αυτό. Αιδώς –όχι ...εδώ- και τώρα», πρόσθεσε.

Τότε η κυρία Ρεπούση δεν άφησε ασχολίαστη την αιχμηρή επισήμανση του κ. Νεράντζη, λέγοντας:

«Στις παλαιοκομματικές πρακτικές θα ήθελα να εντάξω και τα εθνικολαϊκιστικά μαθήματα ιστορίας που δίνονται και σε αυτή ακόμα την αίθουσα».

«Είναι, στην πραγματικότητα, μαθήματα πατριδοκαπηλίας και λαϊκισμού, που επενδύουν στα φοβικά αισθήματα που έχει μερίδα των πολιτών, καλλιεργώντας ό,τι πιο συντηρητικό και οπισθοδρομικό», συμπλήρωσε, ενώ συνέστησε στους βουλευτές της ΝΔ:

«Και καλά όταν αυτό γίνεται από τους χρυσαυγίτες ή όσους τους συναγωνίζονται στις εθνικιστικές κορώνες ζηλεύοντας τη δημοσκοπική τους άνοδο. Να το κάνουν όμως και οι βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης και μάλιστα αυτοί που προσβλέπουν, κατά τα λεγόμενά τους, σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, είναι τουλάχιστον αντιφατικό».



https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Η ΕΛΒΕΤΙΑ ΚΟΣΜΗΣΕ ΤΗΝ ΖΥΡΙΧΗ ΜΕ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Yannis Xenos, Architekt Dipl. Ing., T.U. Karlsruhe

Πόσο θα πίστευες αν σου έλεγε κάποιος ότι τον 19ο αιώνα υπήρξε κάποιος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ελλάδα (Έλληνας) που:
- Πήρε τρία διδακτορικά διπλώματα στην Ιταλία!
- Έφτιαξε το Σύνταγμα της τότε Επτανησιακής Πολιτείας (και έγινε κυβερνήτης της σε ηλικία 26 χρονών!)
- Έφτιαξε το επιτυχημένο Ελβετικό Σύνταγμα (που ισχύει μέχρι σήμερα)
- Έσωσε από διαμελισμό και από πτώχευση την ηττημένη το 1815 Γαλλία.
- Έγινε Υπουργός Εξωτερικών (1816) της μεγαλύτερης (τότε) Ευρωπαϊκής δύναμης (της Ρωσίας)
- Έσωσε την Ελληνική επανάσταση.

Ομολογώ ότι κατά καιρούς άκουγα για κάποιον Καποδίστρια με τόσα απίθανα κατορθώματα που μου φαινόντουσαν το λιγότερο, υπερβολές!
Τέτοια κατορθώματα είμαστε συνηθισμένοι μόνο στα μυθικά χρονιά. Ποιός να ήταν αυτός ο Έλληνας του 19ου αιώνα που, τουλάχιστον σε πολιτικούς άθλους, φάνηκε αντάξιος του Ηρακλή; Είναι όλα αυτά αλήθεια;
Το όνομα του: Ιωάννης Καποδίστριας.

Στην αποκαλυπτική του ομιλία ο κ. Κορνιλάκης παρουσιάζει τον «Άγιο της πολιτικής», την σπουδαία βιογραφία του σε όλη την Ευρώπη, τα επιτεύγματά του, τις θυσίες του για την Ελλάδα μέχρι και την ύστατη θυσία του να προσφέρει την ίδια του την ζωή για την ενότητα της πατρίδας μας.
Ιωάννης Καποδίστριας:
• Γενετικές Ρίζες: από Κέρκυρα (πατέρας) και Κύπρο (μητέρα)
• Σπουδές: Ιατρική , Νομική και Φιλοσοφία (Ιταλία)
• Ιονική Επτανησιακή Πολιτεία: Δημιουργός του Συντάγματός της και Κυβερνήτης (σε ηλικία 26 χρονών)
• Δημιουργός του Ελβετικού πολιτειακού συστήματος: Στην Ελβετία (όταν υπάλληλος στην Ρωσική πρεσβεία) ανέλαβε και έφτιαξε ένα νέο πολιτειακό ομοσπονδιακό σύστημα που ένωσε με επιτυχία τα διάφορα καντόνια. Έφτιαξε το Ελβετικό Σύνταγμα πάνω στις αρχές της άμεσης Αρχαιο - Ελληνικής Δημοκρατίας (η χρησιμοποίηση δημοψηφισμάτων για αποδοχή των Νόμων). Θεωρείται ακόμη ο «πρώτος επίτιμος πολίτης της Ελβετίας».
• Ελληνική νεολαία: Με δικά του λεφτά σπούδαζε 300 Ελληνόπουλα στην Ευρώπη (Ο ένας από τους δυο δολοφόνους του είχε σπουδάσει με τα λεφτά του.)
• Σώζει την Γαλλία το 1815: Μετά το Βατερλώ, επηρέασε τον Τσάρο για να μην διαμελισθεί η Γαλλία (σαν ηττημένη χώρα) και οι πολεμικές αποζημιώσεις μειώθηκαν κατά 99%! (με το επιχείρημα ότι «ο λαός της δεν ευθυνόταν»)
• Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας: Το 1816 ο Ρώσσος Τσάρος του ζήτησε (λόγω ικανότητας και προσωπικότητας) να γίνει Υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας! Ο Καποδίστριας δέχτηκε, αλλά επειδή ήθελε να μείνει Έλληνας με διακαή Ελληνική πιστότητα, είπε στον Τσάρο «Μεγαλειότατε δέχομαι, με τον όρο να μην γίνω υπήκοος αλλά να είμαι υπάλληλός σας».

• Ελληνική επανάσταση: Το 1821 παραιτήθηκε από την Ρωσική κυβέρνηση και πήγε στην Ελβετία (1821- 1827). Έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα. Η επανάσταση δεν θα πετύχαινε χωρίς την συμβολή του Καποδίστρια. Έδωσε πολιτική μάχη με Ευρωπαίους δικτάτορες φιλικά προσκείμενους με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (π.χ. Μέττερνιχ). Ξεσήκωσε το φιλελληνικό κίνημα στην Ευρώπη. Έστελνε λεφτά, οπλισμό και τόνους παξιμάδι στην Ελλάδα. Το 1827, στην συνεδρίαση της Τριζίνας, ο Κολοκοτρώνης προτείνει τον Καποδίστρια σαν τον «Ηγέτη του Έθνους».
• Οργάνωσε το Πολεμικό ναυτικό και γενικά την ναυτιλία (οικονομικό θέμα)
• Ήθελε να κάνει τους Έλληνες νοικοκυραίους: Να δώσει γη και δάνεια.
• Ακολούθησε τον δρόμο της θυσίας για το Έθνος. Δεν δέχτηκε αμοιβή σαν Κυβερνήτης: «Όταν βεβαιωθώ ότι ουδέν Ελληνόπουλο πεινά, τότε ίσως θα δεχτώ έναν οβολό».
• Έβαλε υποθήκη τα χτήματα του στην Κέρκυρα σε Έλληνα εφοπλιστή προκειμένου να φέρει δυο καραβιές τροφή για τον πεινασμένο λαό.
• Το 1831 δολοφονήθηκε από «ελληνικά» χέρια στα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα (Κυπριακής καταγωγής Άγιος) στο Ναύπλιο. Ο Κολοκοτρώνης τον ονόμασε «Πατέρα του Έθνους». (Από τότε δεν έχουμε καθορίσει στον Κυβερνήτη Καποδίστρια αυτήν την τιμή). Ο Κανάρης σε γράμμα του μίλησε για Πατροκτονία.
• Ο Καποδίστριας ήταν μια οικουμενική προσωπικότητα. Ακόμη τον τιμούν στην Ρωσία, στην Γαλλία, στην Ελβετία, στην Σλοβενία. Στην Ελλάδα μάλλον τον αγνοούμε.
«Ει o Θεός μεθ' ημών, ουδείς καθ' ημών» Ι. Καποδίστριας
«Στις δύσκολες στιγμές οι μόνοι μας σύμμαχοι είναι οι πρόγονοί μας»

Πηγή Οργανισμός για την Διάδοση της Ελληνικής Γλώσσας

https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

VIDEO - Eπικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας προς ΕΕ: «Κάνατε την Ελλάδα τη μεγαλύτερη φυλακή οφειλετών στην Ιστορία»

του Θεόφραστου Ανδρεόπουλου

Ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και επικεφαλής της Αγγλικανικής Εκκλησίας Τζάστιν Ουέλμπι, άστραψε και βρόντηξε κατά την Ευρωπαικής Ένωσης υπερασπιζόμενος τη Ελλάδα σε πρόσφατη ομιλία του στο Καθολικό Ινστιτούτο στο Παρίσι, όπου βρέθηκε για να ανακηρυχτεί επίτιμος διδάκτορας δηλώνοντας ότι «μετατρέψατε την χώρα σε μια φυλακή οφειλετών».

Ο προκαθήμενος της Αγγλικανικής Εκκλησίας υπερασπίστηκε με πύρινα λόγια την Ελλάδα κάτι που δεν κάνει ούτε το ίδιο το πολιτικό της σύστημα (μην πούμε και για τους διανοούμενους της χώρας), που καταστράφηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ υπήρξε αυστηρότατος με εκείνους που προσπαθούν να πείσουν ότι η τζιχαντιστική τρομοκρατία δεν έχει καμία σχέση με το Ισλάμ.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ουέλμπι καταδίκασε την Ευρωπαϊκή Ένωση που μετέτρεψε την Ελλάδα «στη μεγαλύτερη φυλακή οφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία».

«Οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης κρατούν στην απελπισία ολόκληρες χώρες εξαθλιώνοντας τους πολλούς πολίτες αυτή η ανισότητα σημαίνει ότι ορισμένοι Ευρωπαίοι απολαμβάνουν πρωτοφανή επίπεδα διαβίωσης, ενώ για τους άλλους έχουν γίνει τα πράγματα χειρότερα εξαιτίας του συγκεντρωτισμού, της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας».

Ο Αρχιεπίσκοπος υποστήριξε την παραμονή της Βρετανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Ιούνιο αλλά πλέον μετά την απόφαση του βρετανικού λαού και την συμπεριφορά της ΕΕ αποφάσισε να πάρει το «όπλο» του.

«Η Ελλάδα παροτρύνθηκε να εισέλθει στην Ευρωζώνη με ουσιαστικά ψεύτικα στοιχεία, με επίσημο χρέος πολύ κάτω από την πραγματικότητα και χωρίς να πληροί τα κριτήρια για ένταξη στο ευρώ.

Υπήρξε ενός βαθμού συνεννόηση από όλους τους ενδιαφερόμενους, που ήθελαν περισσότερες χώρες στην Ευρωζώνη»,

Είπε δηλαδή ότι άπαντες γνώριζαν ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να μπει στο ευρώ αλλά την έβαλαν για να εξυπηρετήσουν συμφέροντα [που γνώριζαν ότι θα καταστρέψουν την ευημερία της χώρας!

Ο Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος, δηλαδή ο προκαθήμενος της Εκκλησίας της Αγγλίας δεν είναι τυχαίο άτομο. Έχει επιστημονική κατάρτιση και ξέρει τα θέματα για τα οποία μιλάει.
«Υιοθετώντας το ευρώ που είναι ουσιαστικά ένα ξένο νόμισμα, μία χώρα χάνει την ικανότητα να εξυπηρετήσει το χρέος της με την εκτύπωση χρήματος για να βρει διέξοδο από τα προβλήματά της», είπε ο Αρχιεπίσκοπος Ουέλμπι.

«Όταν έφτασε η Μεγάλη Ύφεση το 2008, δεν μας έκανε έκπληξη που η Ελλάδα δεν μπόρεσε να πληρώσει τον λογαριασμό. Και εξαιτίας της προηγούμενης κακοδιαχείρισης και επίσης της διαφθοράς από μια ελίτ, οι φτωχοί ενός ολόκληρου έθνους έχουν τεθεί ουσιαστικά σε ακούσια πτώχευση. Τα βάρη έπεσαν σε εκείνους που είχαν τα λιγότερα για να επιβιώσουν κι όταν τα βάσανά τους επιδεινώθηκαν από την απελπιστική κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων, και τώρα εκατομμυρίων [κάτι κακό περιμένει ο Αρχιεπίσκοπος], ελάχιστη βοήθεια τους δόθηκε».

«Αυτό που έχουμε δει είναι το παγκόσμιο σύστημα της αγοράς και ειδικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δανείζει στους ανθρώπους χρήματα για να αγοράσουν διάφορα και στη συνέχεια πνίγει τις ελπίδες και το μέλλον τους εάν δεν μπορούν να αποπληρώσουν. Αυτό που έχουμε σήμερα [στην Ελλάδα] είναι η μεγαλύτερη φυλακή οφειλετών στην ευρωπαϊκή ιστορία».

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στην τρομοκρατία και κάλεσε τους θρησκευτικούς ηγέτες να αναλάβουν τις ευθύνες τους για τις πράξεις των τρομοκρατών που διαπράττουν φρικαλεότητες στο όνομα της πίστης τους.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, «οι θρησκευτικοί ηγέτες δεν μπορούν απλά να υποστηρίζουν ότι οι ενέργειες των τζιχαντιστών της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος «]δεν έχουν καμία σχέση με το Ισλάμ».


«Οι άνθρωποι σε όλη την Ευρώπη, είναι ανάγκη να κατανοήσουν καλύτερα τη θρησκεία ώστε να καταπολεμήσουν τις βάρβαρες τρομοκρατικές ενέργειες. Η Ευρώπη πρέπει να κατανοήσει τι συμβαίνει στο μυαλό εκείνων που διαπράττουν τρομοκρατία που υποκινείται από τη θρησκεία. Πώς περιμένουμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά στην ήπειρό μας την υποκινούμενη βία από τη θρησκεία εάν δεν έχουμε την ικανότητα να την κατανοήσουμε;».

Και συνέχισε: «…ομάδες σαν το Ισλαμικό Κράτος έχουν μια ιδεολογία, για την ακρίβεια θεολογία, που βρίσκεται στην καρδιά της προπαγάνδας τους και από εκεί και πέρα η κινητήριος δύναμη, που έχει μια αποκαλυπτική κατανόηση της ανθρώπινης ιστορίας, δεν είναι χαλαρή αλλά άκρως αυστηρά δομημένη: πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι στο τέλος του, ότι ο Προφήτης θα επιστρέψει μαζί με τον Ιησού και θα νικήσουν τις δυτικές δυνάμεις».

«Για να ηττηθεί η θρησκευτική τρομοκρατία πρέπει να ξεφύγουμε από τη δημοφιλή ατάκα που λέει ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν έχει σχέση με το Ισλάμ, ότι η χριστιανική πολιτοφυλακή στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία δεν έχει σχέση με τον χριστιανισμό, ή ότι οι εθνικιστές Ινδουιστές που καταδιώκουν χριστιανούς στη νότια Ινδία δεν έχουν σχέση με τον Ινδουισμό».

«Μέχρι οι θρησκευτικοί ηγέτες να σταθούν όρθιοι και να αναλάβουν τις ευθύνες εκείνων που κάνουν [αποτρόπαια] πράγματα στο όνομα της θρησκείας τους, δεν θα δούμε καμία λύση», είπε ο Αρχιεπίσκοπος.

Πηγή www.pronews.gr

https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Άνθρωπος και Σκύλος

Μια όμορφη ιστορία ερχόμαστε να θυμηθούμε, που αν και συνέβη πριν 2 χρονιά, δεν παύει να μας συγκινεί.

Η Francisca Romero, μία γιαγιά 70 ετών, είχε βρει στους δρόμους μόνη και αβοήθητη την αδέσποτη σκυλίτσα Amanda. Η σκυλίτσα έγινε αμέσως μέλος της οικογένειας, έπαιζε με τα παιδιά και τα εγγόνια της Francisca. Η ηλικιωμένη γυναίκα αν και ήταν υγιέστατη μία ημέρα αρρώστησε και έπεσε σε κώμα. Τα παιδιά της την κράτησαν στο σπίτι, μετά από σύσταση των ιατρών που θεώρησαν πως η γυναίκα σύντομα θα πέθαινε και δεν υπήρχε κανένας λόγος να μεταφερθεί στο νοσοκομείο.

Η μικρή, αδέσποτη Amanda, δεν πίστεψε κανέναν τους και από τη στιγμή που η αγαπημένη της Francisca έπεσε σε κώμα ζούσε μόνο για εκείνη. Σταμάτησε να παίζει, έτρωγε λίγο και στην συνέχεια περνούσε όλες τις ώρες της ημέρας κρατώντας στην αγκαλιά της την γιαγιούλα.

Η κόρη της Francisca είχε δηλώσει στο colunas.radioglobo.globoradio.globo.com:
«Η μητέρα μου αν και ήταν ηλικιωμένη ήταν υγιέστατη, όμως ξαφνικά έπεσε σε κώμα. Οι γιατροί μάς είπαν πως ήταν θέμα χρόνου, θα πέθαινε σύντομα. Την κρατήσαμε σπίτι, εκείνη σε κώμα και όλοι εμείς απελπισμένοι, μόνο η Amanda έμοιαζε ήρεμη.

Δεν έφυγε στιγμή από το πλάι της, ακουμπούσε το κεφαλάκι της δίπλα στο δικό της και έτσι περνούσαν οι μέρες.

Έναν ολόκληρο μήνα μετά η μητέρα μου ξύπνησε από το κώμα. Άνοιξε τα μάτια και με το χέρι της έμοιαζε να καλεί κάποιον. Πλησίασα και την ρώτησα ποιον ζητούσε, ποιον έψαχνε και τότε εκείνη μου είπε: "Πού είναι εκείνος ο λευκός άγγελος που ήταν πάντα στο πλάι μου, που συνεχώς μου έλεγε πως θα τα καταφέρω, πως όλα θα πάνε καλά;" και εγώ τότε της έδειξα την γλυκιά μας Amanda και της είπα: "εδώ είναι, ήταν και θα είναι για πάντα δίπλα μας"».

Ο γλυκός λευκός άγγελος ήταν ένας αδέσποτος σκύλος που στάθηκε στο πλευρό του ανθρώπου που τον έσωσε, δίνοντάς του δύναμη, αποδεικνύοντας πως η πίστη και η αγάπη μπορούν να καταφέρουν όλα εκείνα που σε εμάς τους ανθρώπους μοιάζουν δύσκολα και ακατόρθωτα.
____________________________
Επιμέλεια άρθρου: Άνθρωπος & Σκύλος
www.facebook.com/anthroposkaiskylos

https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Ερντογάν: Δεν κάνω μαθήματα ιστορίας- Τα νησιά του Αιγαίου ήταν δικά μας

Με αφορμή την συμπλήρωση 93 ετών από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν απευθύνθηκε στο συγκεντρωμένο πλήθος στην Άγκυρα. Μεταξύ άλλων στην ομιλία του Τούρκος Πρόεδρος επανέλαβε την θέση του πως τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου τα οποία ανήκουν στην Ελλάδα, περιήλθαν στν κατοχή της χώρας μας με τη Συνθήκη της Λωζάννης. Ακόμα επανέλαβε πως πριν από την συνθήκη ήταν τουρκικά και έχουν αρκετά στοιχεία τουρκικού πολιτισμού.

«Εγώ εδώ δίνω μάθηματα ιστορίας. Εγώ μίλησα για τη Λωζάννη και ενοχλήθηκαν. Γιατί; Τα νησιά που βρίσκονται μπροστά μας, το φωνάζω ήταν δικά μας. Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας. Ακόμα ενοχλούνται όταν το λέμε. Γιατί;», αναρωτήθηκε ο Ερντογάν.

«Όσοι υπέγραψαν τη Συνθήκη της Λωζάννης είναι υπεύθυνοι για ότι έγινε», είπε αφήνοντας αιχμές για τον Μουσταφά Κεμάλ, ιδρυτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους

Αν και πολλοί αναλυτές εκτιμούν πως οι δηλώσεις του Ερντογάν για τη Συνθήκη της Λωζάννης και τον «Εθνικό Όρκο» των Τούρκων, γίνεται κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και ώστε να νομιμοποιηθεί η στρατιωτική συμμετοχή της Τουρκίας στις επιχειρήσεις σε Συρία και Μοσούλη, δεν παύει οι συχνές αναφορές του να προκαλούν προβληματισμό και στην ελληνική πλευρά.

Πηγή www.topontiki.gr

https://diulistirio.blogspot.gr

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Ο εκτουρκισμός Ελλήνων, Κούρδων, Αρμενίων και Συρίων στην Εγγύς Ανατολή

Ενδιαφέρον κουρδικό δημοσίευμα, αναφέρεται στην αφομοίωση από τους Τούρκους, των Ελλήνων, των Κούρδων, των Αρμενίων, των Σύριων, των Αράβων και των Εβραίων που ζούσαν στην κακώς ονομαζόμενη ‘Οθωμανική Αυτοκρατορία’, ορθότερα Εγγύς Ανατολή, όπως σημειώνει το δημοσίευμα.

Υπάρχει η Εγγύς Ανατολή, η Μέση Ανατολή και η Άπω Ανατολή. Η Εγγύς Ανατολή είναι συνυφασμένη με την βυζαντινή παρουσία που είναι συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού και των ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή , σημειώνει ο Κούρδος αρθρογράφος Ισμαήλ Μπεσιξή.

Στην εγγύς Ανατολή εντάσσεται η Μικρά Ασία, που η πλευρά προς το Αιγαίο Πέλαγος ονομαζόταν Ιωνία.

Ανατολικά της Ιωνίας είναι η Ανατολία (από εκεί προήλθε το όνομα) και στη συνέχεια είναι τα εδάφη της Καππαδοκίας. Ο Πόντος είναι στη Μαύρη Θάλασσα, μετά τον Πόντο άρχιζε το Λαζιστάν.

Η πλειοψηφία των πληθυσμών στην Ιωνία, την Ανατολία και την Καππαδοκία, ήταν Έλληνες. Στον Πόντο ήταν οι Έλληνες του Πόντου, Αρμένιοι υπήρχαν στην Αρμενία και στην Κιλικία.

Η άφιξη των Τούρκων στη Μικρά Ασία, συνεχίζει το δημοσίευμα, συμπίπτει με τα πρώτα εξήντα χρόνια του ενδεκάτου αιώνα. Στοιχεία της εποχής δίνουν τον αριθμό των Τούρκων που ήρθαν στη διάρκεια τριών αιώνων, από τότε, στην περιοχή, δηλαδή, μεταξύ του 11ου και 13ου αιώνα, οι οποίοι κυμαίνονται από 400 έως 600 χιλιάδες.

Αυτοί ήταν πολεμιστές, δηλαδή, άνδρες. Ήρθαν πολεμώντας και παντρεύτηκαν γυναίκες από τον εντόπιο πληθυσμό. Έτσι πήραν γυναίκες των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Εβραίων, των Κούρδων, των Σύριων, των Αράβων κλπ. Πρώτα, βέβαια, γινόταν ο εξισλαμισμός, που συνεχίστηκε στους επόμενους αιώνες.

Μέχρι τον 19ο αιώνα κράτησε ο εκτουρκισμός, με τη μορφή των φόρων κατά των χριστιανών που αποτέλεσε μια σοβαρή πίεση για να αλλάξουν θρήσκευμα οι εντόπιοι χριστιανικοί πληθυσμοί, οι γηγενείς.

Όταν οι Τούρκοι άρχισαν να συρρέουν στη Μικρά Ασία, πριν από έξι- επτά αιώνες, ο γηγενής πληθυσμός αριθμούσε περί τα δέκα εκατομμύρια και αυτό που φαίνεται σήμερα είναι ότι ο πληθυσμός στη Μικρά Ασία έχει τα γονίδια των γηγενών πληθυσμών και δεν έχουν ή έστω έχουν ελάχιστη ομοιότητα με τους κατοίκους της Κεντρικής Ασίας, από περιοχές καταγωγής των Τούρκων. Αυτό που κυριαρχεί στη Μικρά Ασία είναι το γονίδιο του Έλληνα και του Αρμένη που είναι περίπου ίδιο.

**

Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα οι Έλληνες του Πόντου είχαν τις πανάρχαιες πόλεις, Αμάσεια, Νεοκαισάρεια, Τραπεζούντα, Αργυρούπολη, Ματσούκα, Σαμψούντα, Σινώπη, Μπάφρα κ.ά.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα μέχρι το 1914-15 οι επαρχίες του Πόντου είχαν 1135 εκκλησίες , 960 ελληνικά σχολεία και 815 ελληνικές κοινότητες.

Η καταστροφή όλων αυτών των πληθυσμών έγινε με την οργάνωση «Ένωση και Πρόοδο» των Τούρκων για την απονομή της τουρκικής ταυτότητας.

Η οργάνωση προέβλεπε μια ενιαία χώρα στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που θα ζούσαν μόνο αυτοί που αισθάνονταν Τούρκοι.

Αυτή η οργάνωση είχε ως στόχο τον διωγμό των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κούρδων, των Σύριων, των Αλεβιτών. Δεν έπρεπε να υπάρχουν αυτοί οι πληθυσμοί στην ‘τουρκική αυτοκρατορία’.

Οι «Ενωτικοί» αποφάσισαν ότι έπρεπε να εκδιωχθούν οι Έλληνες της Ιωνίας, της Ανατολίας, της Καππαδοκίας και του Πόντου. Να διωχθεί και ο Αρμενικός πληθυσμός ενώ οι Ασσύριοι, οι Κούρδοι, οι Αλεβίτες, οι Λαζοί και οι άλλες μικρότερες ομάδες να αφομοιωθούν από τους Τούρκους, με πιέσεις και γάμους, ώστε η αυτοκρατορία να είναι καθαρά τουρκική με πυλώνα το Ισλάμ.

Οι διωγμοί και οι δημεύσεις των περιουσιών των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Σύριων, έδωσαν οικονομική ώθηση στην Οθωμανική οικονομία και έτσι άρχισε να γεννιέται η τουρκική αστική τάξη.

Μετά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Τούρκοι έστρεψαν την προσοχή τους στους εσωτερικούς εχθρούς και αυτοί ήταν οι Έλληνες.

Από το 1911 άρχισε ουσιαστικά ο διωγμός των Ελλήνων της Ιωνίας και τέθηκε το σχέδιο της απομάκρυνσης των συνειδητών Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, αυτή η διαδικασία επεκτάθηκε δραστικά μετά το 1913.

Στόχος της ‘Ένωσης και Προόδου’ των Τούρκων ήταν από το 1914 ο διωγμός των Ελλήνων του Πόντου, της Καππαδοκίας, της Ανατολίας και της Ιωνίας. Άρχισε ο εκφοβισμός, οι δολοφονίες, οι καταπιέσεις και το ένα γεγονός διαδέχονταν το άλλο. Στόχος τους ήταν ο διωγμός των Ελλήνων από τον Πόντο, ή θα τους σκότωναν ή θα τους έκαιαν τα σπίτια, ώστε να μην υπάρχει πιθανότητα να ζήσουν στην εσωτερική Οθωμανική αυτοκρατορία που θα αποτελούσε την τουρκική πατρίδα…

Το κείμενο αποτελεί αποσπασματική παρουσίαση της ομιλίας του Κούρδου Ισμαήλ Μπεσιξή (İsmail Beşikci) στο ιστορικό συμπόσιο που έγινε στην Άγκυρα στις 9 Απριλίου 2016 από το έντυπο ‘Newroz’ για «Ο Α΄ παγκόσμιος Πολέμος και μετά, το πρόβλημα της περιφέρειας του Πόντου» [Birinci Dünya Savaşı’nda ve Sonrasında, Trabzon Vilayet Pontus Sorunu].


--

πηγή

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ -ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ-ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΗΜ.ΚΟΥΚΟΥΝΑ

Όπως ακριβώς τονίζω στο νέο βιβλίο μου “Τα ένοχα μυστικά της Κατοχής”, στα τελευταία χρόνια βιώνουμε ένα ιδιότυπο κατοχικό καθεστώς, που αν προχείρως συγκριθεί με την τελευταία ιστορική περίοδο κατά την οποία η χώρα μας τελούσε υπό ξενική κατοχή, μεταξύ 1941 και 1944, θα διαπιστώσουμε πολλές ομοιότητες. Ίσως η πιο σημαντική ομοιότητα είναι ότι κυρίαρχοι ήταν τότε, όπως και τώρα, οι Γερμανοί, λιγότερο ή περισσότερο εκλεπτυσμένοι. Το πιο ενδιαφέρον είναι όμως ότι πέριξ των κατακτητών τότε, όπως και τώρα συμβαίνει, λειτουργούσε ένα εγχώριο πολιτικοοικονομικό σύστημα με ποικίλες προεκτάσεις.

Η κλασική ρήση ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, εδώ έχει μια αξιοπρόσεκτη εφαρμογή. Και επειδή η ιστορική αλήθεια είναι ανώτερη από κάθε επιμέρους πολιτική ή άλλη σκοπιμότητα, αξίζει να εμβαθύνουμε σε κάποιες άγνωστες πτυχές που θα έπρεπε να επισημανθούν. Δυστυχώς επειδή η σύγχρονη ιστορία, ιδιαίτερα δε η κρίσιμη δεκαετία 1940, έχει μέχρι σήμερα συστηματικά κακοποιηθεί ένθεν κακείθεν, πολλά είναι τα αξιοσημείωτα που έχουν αποκρυβεί ή διαστρεβλωθεί. Περισσότερο παρά ποτέ, τώρα είναι η ώρα να τα εντοπίσουμε, να τα μελετήσουμε με υπευθυνότητα, να τα δούμε με ανοιχτή ματιά και οπωσδήποτε ανεπηρέαστα από προκαταλήψεις ή σκοπιμότητες. Η άγνοια και η ημιμάθεια συνέβαλαν σε μια παραμόρφωση του πολιτικού συστήματος κατά τη μεταπολεμική περίοδο, με αποτέλεσμα να καταστεί αυτό ένα επικίνδυνο μόρφωμα για τη χώρα μας, που αδίστακτα οδήγησε τον λαό μας στην εξαχρείωση και την εξαθλίωση.

Οι πολιτικές οικογένειες

Το μέγα ζητούμενο είναι κάποτε να ξαναδούμε υπό άλλη οπτική γωνία την πορεία των πολιτικών οικογενειών που διαχρονικά κυριαρχούν. Στην κατοχική περίοδο 1941-44 εμφανίζονται κάποιες τέτοιες οικογένειες, οι επίγονοι των οποίων συνεχίζουν μέχρι σήμερα να διαχειρίζονται τις τύχες της χώρας. Κατά κανόνα πρόκειται για γενάρχες οικογενειών, που – αν και αρχικά συνεργάστηκαν με τον κατακτητή – πρόλαβαν να καλύψουν την όποια επιλήψιμη δραστηριότητά τους.

Ο εγγονός Γιώργος Παπανδρέου θεωρείται σήμερα ο υπαίτιος της τόσο δραματικής εμπλοκής της χώρας μας στο μνημόνιο. Ίσως ποτέ να μην λογοδοτήσει για τις συγκεκριμένες ευθύνες του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ιστορικά θα βγει ανέγγιχτος. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τους άλλους δύο αδελφούς του, εκ των οποίων ο ένας φέρεται να κερδοσκόπησε με τα cds και ο άλλος να ανέλαβε μυστικές αποστολές στο εξωτερικό.

Όμως ο παππούς Γεώργιος Παπανδρέου, που μεταπολεμικά υπήρξε τρεις φορές πρωθυπουργός, στην αρχή της γερμανικής κατοχής υπήρξε μυστικοσύμβουλος του στρατηγού Τσολάκογλου (βλ. και το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο μου «Ιστορία της Κατοχής», Εκδ. Λιβάνη, τόμ. α΄, σελ. 250), αναπτύσσοντας τη θεωρία πώς «να τα έχουμε καλά με τον κατακτητή». Οι ιταλικές εφημερίδες της εποχής είχαν φιλοξενήσει δηλώσεις του Γ. Παπανδρέου υπέρ της μεσογειακής πολιτικής της φασιστικής Ιταλίας!

Ο πατέρας του πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη είχε διορισθεί επί Κατοχής στην επίζηλη θέση του γενικού γραμματέα της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών, λόγω της στενής φιλίας του με τον Γεώργιο Μερκούρη, αρχηγό του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος και συμμετείχε στο άτυπο συμβούλιο των «Πέντε Γιώργηδων», που καθόριζαν κάθε βράδυ την τιμή της χρυσής λίρας στη μαύρη αγορά! Βεβαίως ο Γεώργιος Σημίτης εγκαίρως μεταστράφηκε προς την Αριστερά και την άνοιξη του 1944 ανέβηκε στα βουνά, αναλαμβάνοντας γενικός διοικητής Ρούμελης. Κατηγορήθηκε τότε ότι υπήρξε υπαίτιος εξαφάνισης 8.000 λιρών που είχαν στείλει οι Σύμμαχοι (βλ. «Μακεδονία» 13.6.1945).

Ο Θάνος Καραμανλής, εξάδελφος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπήρξε συνεργάτης των Γερμανών στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Καταδικάστηκε ως δοσίλογος και μεταπολεμικά προτίμησε να εγκατασταθεί μόνιμα στη Γερμανία. Ένας άλλος, ο Δανιήλ Καραμανλής, που έγινε καλόγερος στο Άγιον Όρος καταδικάστηκε ως δοσίλογος και μάλιστα ως βουλγαρόφιλος σε πολυετή φυλάκιση.

Ο παππούς του υπουργού Οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που υπέγραψε το μνημόνιο και έτσι μας υποχρέωσε να αποποιηθούμε την εθνική μας κυριαρχία το 2010, είχε δημιουργήσει το περίφημο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα, χάρις σε μια υπογραφή του Τσολάκογλου. Για τον θείο του, τον πολιτικό Μιχάλη Παπακωνσταντίνου, που υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη, έχει γίνει εκτενής λόγος στο παρελθόν. Ένας στενός συγγενής του τελευταίου, ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου, την ίδια εποχή καταδικάστηκε ως πράκτορας της Γκεστάπο στη Θεσσαλονίκη.

Ο γενάρχης της οικογένειας Μεϊμαράκη στο Ηράκλειο, ο πολιτικός Βασίλειος Μεϊμαράκης, δεν είχε διστάσει να καταγγείλει με αποτροπιασμό τις «ωμότητες» των συμπατριωτών του κατά των Γερμανών αλεξιπτωτιστών στη Μάχη της Κρήτης, ενώ δήλωνε ότι τασσόταν στο πλευρό της κυβέρνησης Τσολάκογλου («Ελεύθερον Βήμα» 5.6.1941). Άλλα μέλη της οικογένειας Μεϊμαράκη διαδραμάτισαν επιλήψιμο ρόλο κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Κρήτη.

Ο παππούς του πρώην υπουργού Επικρατείας και βουλευτή της Ν.Δ. Σίμου Κεδίκογλου, βεβαίως και του συνώνυμου βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, συνεργάστηκε στην Κατοχή με τους Γερμανούς ως διερμηνέας τους.

Παππούς του ευρωβουλευτή της «Δράσης» Θεόδωρου Σκυλακάκη ήταν ο γνωστός απότακτος συνταγματάρχης που στα μέσα της δεκαετίας 1930 ήταν αρχηγός της φασιστικής Οργάνωσης Εθνικού Κυριάρχου Κράτους, στη συνέχεια έγινε υπουργός Εσωτερικών του Ιω. Μεταξά και λίγο πριν από τον πόλεμο συμμετείχε σε συνωμοσία γερμανοφίλων για την ανατροπή του καθεστώτος.

Θα μπορούσαν να αναφερθούν και αρκετά άλλα ονόματα επιγόνων, που ανεξάρτητα από τη σημερινή κομματική τοποθέτησή τους, σεμνύνονται για τις οικογενειακές καταβολές τους σε σχέση με την κατοχική περίοδο 1941-44. Κάποιοι πιο εξειδικευμένοι από τον γράφοντα θα μπορούσαν επιτυχώς να αναπτύξουν το ψυχοκοινωνικό πλαίσιο αυτών των συσχετισμών.

Θα θυμούνται οι αναγνώστες ότι πριν λίγα χρόνια έγινε ένα θορυβώδες γαμήλιο πάρτι στο ιστορικό θωρηκτό μας «Αβέρωφ». Η κοινή γνώμη εξερράγη από την έλλειψη σεβασμού στη σύγχρονη ιστορία. Ασφαλώς όμως θα ήταν πολύ πιο εξοργισμένη αν γνώριζε ότι ο γαμπρός ήταν εγγονός του Φιλήμονα Πατίτσα, που επί Κατοχής αρθρογραφούσε υπέρ των Γερμανών και ταυτόχρονα ανέλαβε πολιτικά αξιώματα.

Κατοχικά δάνεια

Έχοντας ασχοληθεί πολλά χρόνια με την ιστορική έρευνα για την περίοδο της Κατοχής, προ διετίας έδωσα στη δημοσιότητα το βιβλίο «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), όπου με πληθώρα ανέκδοτων στοιχείων παρουσιάζεται τεκμηριωμένα η πραγματική υπόσταση του γερμανικού χρέους προς την Ελλάδα. Πρόκειται για ένα συνολικό ποσόν που σήμερα υπερβαίνει τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς να γίνεται κανένας συνυπολογισμός άλλων εθνικών απαιτήσεων, όπως πολεμικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις. Το θέμα το έχω αναλύσει επανειλημμένα σε πληθώρα δημοσιευμάτων μου, πέραν του εν προκειμένω βιβλίου μου, και υπάρχει ακόμη καιρός για να ικανοποιηθεί η Ελλάδα.

Από το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου καμία ελληνική κυβέρνηση και κανένα πολιτικό κόμμα δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για να εξοφληθεί αυτό το αδιαμφισβήτητο χρέος του γερμανικού κράτους. Λυπούμαι πολύ γι’ αυτό – λυπούμαι ως ένας απλός πολίτης για το κράτος του που δεν είναι σε θέση να αξιώσει μια ξεκάθαρη εθνική απαίτηση, ως απόρροια της ανικανότητας των πολιτικών ηγετών του.

Τα κατοχικά δάνεια αντιπροσωπεύουν το τίμημα της ασύλληπτης λεηλασίας του εθνικού μας πλούτου κατά τη διάρκεια της Κατοχής. Με απίθανη μεθοδικότητα καταστρώθηκε ένα συγκεκριμένο σχέδιο άλωσης της ελληνικής οικονομίας και οι κατακτητές επέτυχαν ανέμποδιστα να συλλέξουν και να απομυζήσουν τα πάντα, ιδίως τη γεωργική παραγωγή και κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή, αφού πρώτα καταλήστευσαν στο σύνολό της την εθνική οικονομία.

Ήδη από τις πρώτες μέρες της Κατοχής είχαν εισρεύσει στην Αθήνα ειδικοί εμπειρογνώμονες και οργάνωσαν το σχέδιό τους, με την πρόθυμη σύμπραξη εντοπίων παραγόντων. Με επικεφαλής τη διαβόητη και από τα πρόσφατα χρόνια γερμανική εταιρία Rheinmetall, αλλοτριώθηκε στο σύνολό του το ελληνικό υπέδαφος, ενώ γερμανικές και ιταλικές μεγάλες εταιρίες έσπευσαν να θέσουν υπό ασφυκτικό έλεγχο τις ελληνικές μεταλλευτικές εταιρίες. Όλα αυτά πάντοτε με τη συνεργασία «προθύμων» Ελλήνων κεφαλαιούχων και επιστημόνων.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι την οργάνωση της οικονομικής λεηλασίας ανέλαβαν οι ειδικοί των κατακτητών, όπως ο Καρλ Κλόντιους και ο Χέρμαν Νοϊμπάχερ. Τα μοιραία αυτά πρόσωπα έχουν πάμπολλες ομοιότητες με τον Χορστ Ράιχενμπαχ, τον Φούχτελ, τον Τόμσεν και τους συναφείς. Όσο ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου εντοπίσθηκε να είναι ο εγγονός εκείνου που έλαβε το «προνόμιο» της Πτολεμαΐδας από τον Τσολάκογλου, άλλο τόσο ίσως ένας σύγχρονος ακέραιος Γερμανός ιστορικός καταφέρει να αποκαλύψει την πατρογονική προϊστορία των αλλοδαπών κυριάρχων μας επί ναζισμού.

Επί του παρόντος έχει αποκαλυφθεί ο ρόλος ενός Γερμανού αρχικατασκόπου, που έδρασε μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1940 με έδρα την Αθήνα και τομέα ευθύνης τη Μέση Ανατολή. Επρόκειτο για τον Ρολφ Μέρκελ, που εμφανιζόταν ως στέλεχος της εταιρίας Ζήμενς-Τελεφούνκεν και η δραστηριότητά του τερματίστηκε ύστερα από απαίτηση του τότε υπουργού Ασφαλείας Κ. Μανιαδάκη και με συνδρομή του επίσημου εκπροσώπου του συγκροτήματος Ιω. Βουλπιώτη. Η συμπαθής αρχικαγκελάριος του Βερολίνου, καίτοι προκληθείσα, δεν μας έχει διευκρινίσει αν πράγματι ο παλαιός εκείνος κατάσκοπος ήταν ο αδελφός του πεθερού της…

Βέβαια έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να διαπιστώσουμε ότι, όπως σήμερα, ανάλογη προπαγάνδα χρησιμοποιήθηκε και από τα κατοχικά παπαγαλάκια για να πεισθεί η κοινή γνώμη στην κατεχόμενη Ελλάδα ότι οι Έλληνες είναι ανοργάνωτοι και διεφθαρμένοι, ιδιαίτερα ως προς τα δημοσιονομικά τους. Μπορεί να μην υπήρχε το κίνημα «Δεν Πληρώνω» και άλλες συνειδητές ακτιβίστικες δράσεις, αλλά οι αθηναϊκές εφημερίδες ασκούσαν μια παρόμοια με τα σημερινά μνημονιακά ΜΜΕ κριτική. Τα θέματα λύνονταν κάπως πιο δυναμικά από τον Φελντκομαντάντ, ο οποίος ελάμβανε αυστηρές αποφάσεις για όσους δεν πλήρωναν τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ή του ύδατος, αλλά θα πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αναφορικά με τις κατασχέσεις κατοικιών λόγω χρεών το καθεστώς δεν ήταν εντελώς ανεξέλεγκτο, καθώς το Γερμανικό Φρουραρχείο ήθελε να ενημερώνεται προηγουμένως!

Ο Γερμανός οικονομολόγος και διπλωμάτης Καρλ Κλόντιους, που ήρθε επανειλημμένα κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα, λειτουργώντας στη χώρα μας ως οικονομικός γκαουλάιτερ, είναι εκείνος που, αφού μελέτησε σχολαστικά τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας, οργάνωσε τη λεηλασία της μέχρι τελευταίας ικμάδας της. Κατά μεγάλο μέρος σ’ εκείνον οφείλεται και η μεγάλη πείνα που έζησε ο ελληνικός λαός.

Ως ιστορική λεπτομέρεια θα αναφέρω ότι ο Κλόντιους, που προς τα τέλη του πολέμου είχε χαρακτηρισθεί από τους Συμμάχους ως εγκληματίας πολέμου, συνελήφθη από τα ρωσικά στρατεύματα στη Ρουμανία και όλως απροόπτως μεταστράφηκε από τον ναζισμό στον κομμουνισμό. Ως έμπιστος του Στάλιν πλέον στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια εμφανίστηκε στο Βελιγράδι επικεφαλής σοβιετικής οικονομικής αποστολής, έχοντας ως κύριο μέλημά του μεταξύ άλλων τη χρηματοδότηση του …Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας!

Διαχρονικές συμπεριφορές

Δυστυχώς στα διάφορα επίπεδα της δημόσιας ζωής σημειώθηκαν εκείνη την εποχή παραφωνίες σε σχέση με το κοινό αίσθημα. Όταν γίνονται αναφορές και συσχετισμοί συγκεκριμένων προσώπων και συγκεκριμένων συμπεριφορών, με αναγωγή στην κατοχική περίοδο 1941-44, συχνά ακούγεται και ένας επιεικής λόγος για κάθε υπόλογο ή ένοχο. Μερικές φορές όμως η «συνωμοσιολογία» είναι κατώτερη της πραγματικότητας και εγκυμονεί ο κίνδυνος της γενικής απαξίωσης.

Πόσοι είναι εκείνοι που υπηρέτησαν εθελοντικά τους κατακτητές, ενώ εγκαίρως μεταστράφηκαν και μεταπήδησαν σε πολιτικούς χώρους, ιδίως σε χώρους «της μόδας», όπως ήταν η Αριστερά στο τέλος της Κατοχής; Πόσες χιλιάδες Έλληνες μετανάστευσαν στο Ράιχ με τη θέλησή τους; Πόσοι κερδοσκόπησαν ως προμηθευτές των κατακτητών ή επιδόθηκαν σε μαυραγορίτικες δουλειές; Ποτέ δεν θα δοθεί μια σαφής απάντηση, διότι αυτά όλα είναι φαινόμενο της μικρής ιστορίας, της λεπτομέρειας. Με την ίδια ακριβώς λογική, δεν θα δικαιωθούν ποτέ όσοι προτίμησαν να πεινάσουν και να υποφέρουν για να μην προστρέξουν στον κατακτητή και επωφεληθούν απ’ αυτόν.

Στην Κατοχή η τάξη των πολιτικών μηχανικών και εργοληπτών υπήρξε διχασμένη. Υπήρχαν πολλοί που αναζητούσαν μια καλή ευκαιρία για να αποκομίσουν οφέλη από την εκτέλεση τεχνικών έργων που απαιτούσε ο κατακτητής για να θωρακίσει τη στρατιωτική άμυνά του, αλλά υπήρχαν και άλλοι που συνειδητά αρνήθηκαν. Οι μεν πρώτοι θησαύρισαν, οι δε δεύτεροι απλώς πείνασαν.

Κάτι ανάλογο έγινε και με τους δημοσιογράφους εκείνης της εποχής. Κάποιοι προτίμησαν να εργασθούν ως «παπαγαλάκια» και κάποιοι άλλοι επέλεξαν την έντιμη πενία, κατεβάζοντας την πέννα τους. Τη θλιβερή ιστορία του Συγκροτήματος Λαμπράκη, που συνειδητά συνεταιρίστηκε με τη βερολινέζικη εταιρία «Mundus» (που ανήκε κατά 50% στο γερμανικό υπουργείο Προπαγάνδας του Γκαίμπελς και κατά 50% στο υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ), δεν την ακολούθησαν όλοι οι άλλοι εκδότες, κάποιοι εκ των οποίων πήραν την ηρωική απόφαση να διακόψουν την έκδοση των εφημερίδων τους. Την ακολούθησε όμως ο Όθων Πικραμμένος (ο πατέρας του υπηρεσιακού πρωθυπουργού που διεξήγαγε τις τελευταίες εκλογές), την ακολούθησε ο μέγας τότε χαρτέμπορος Πετσόπουλος, την ακολούθησαν οι κορυφαίοι βιβλιοπώλες Ελευθερουδάκης και Κάουφμαν. Και αρκετοί άλλοι και άλλοι. Στο ίδιο πνεύμα προπαγάνδισαν τη συνεργασία με τον κατακτητή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, επώνυμοι εκφραστές της κοινής γνώμης, όπως ο Σπύρος Μελάς, ο Παύλος Παλαιολόγος, ο Αλέκος Σακελλάριος κ.ά.

Το ίδιο συνέβη και στη μουσική, στις τέχνες, ακόμη και στη γλυπτική, όταν ένας νεαρός τότε καλλιτέχνης φιλοτέχνησε την προτομή του …Χίτλερ!

Το κυνήγι του χρυσού

Η αναζήτηση του πλούτου δεν ήταν απαραιτήτως το άπαν για τους συνεργάτες του κατακτητή, είτε με κουκούλες είτε χωρίς. Κάποιοι αποσκοπούσαν στην ικανοποίηση φιλοδοξιών, στην κατάληψη θέσεων και αξιωμάτων. Αλλά το χρυσάφι ήταν οπωσδήποτε το επίκεντρο – απαρασάλευτος κανόνας, απλώς με εξαιρέσεις.

Ακόμα και στον χώρο της εκκλησίας παρατηρήθηκαν τέτοια φαινόμενα. Το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, που στα τελευταία χρόνια συγκλόνισε τη χώρα, έχει προϊστορία από τα χρόνια της Κατοχής – και ακόμη πιο πίσω. Χαριστικές ρυθμίσεις υπέρ της Μονής Βατοπεδίου είδαν το φως στο ΦΕΚ των κατοχικών κυβερνήσεων, ενώ τα ακίνητά της στη Θεσσαλονίκη, όπως και άλλων μοναστηριών του Αγίου Όρους, αξιοποιήθηκαν διαρκούσης της Κατοχής. Η αθωνική πολιτεία έχει ένα επιλήψιμο παρελθόν στα χρόνια εκείνα.

Όταν εισέβαλαν οι Γερμανοί τον Απρίλιο του 1941, το γερμανικό υπουργείο Πολιτισμού του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ είχε οργανώσει μια ιδιαίτερη και απόρρητη αποστολή. Επιφανειακά επιζητούσε να καταγράψει την πολιτιστική κληρονομιά της Ορθοδοξίας που περικλειόταν στο Άγιον Όρος. Μια πολυάριθμη αποστολή υπό έναν διαπρεπή Γερμανό βυζαντινόλογο, τον καθηγητή Νταίλγκερ (ο οποίος μάλιστα εξελέγη ξένος εταίρος της Ακαδημίας Αθηνών), και με τη συνεργασία δύο Ελλήνων, του μετέπειτα καθηγητή Θεολογίας Μάρκου Σιώτη και του πρώτου Έλληνα ιδρυτή ραδιοφωνικού σταθμού Τσιγγιρίδη, ασχολήθηκε με τους πνευματικούς θησαυρούς του Αγίου Όρους. Ό,τι περίπου έκανε πολλές δεκαετίες αργότερα το Ίδρυμα Λαμπράκη (με …διοικητή του Αγίου Όρους τον Σταύρο Ψυχάρη). Μόνο που τότε οι Γερμανοί αναζητούσαν κάτι πολύ περισσότερο: Το μυθικό Άγιο Δισκοπότηρο! Οι αποκρυφιστές της χιτλερικής Γερμανίας θεωρούσαν ότι αν το εντόπιζαν, όπως και τη λόγχη του Λογγίνου, θα κυριαρχούσαν στον δυτικό κόσμο.

Αλλά δεν συνέβησαν μόνον αυτά στο Άγιον Όρος. Πολλοί αγιορείτες μοναχοί, ελάχιστοι όμως ελληνικής καταγωγής, κατά διάφορους τρόπους συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Μεταπολεμικά κάποιοι εξ αυτών καταδικάστηκαν για δοσιλογισμό, ενώ κάποιοι άλλοι φυγαδεύτηκαν από τους …Βρετανούς. Ο φημισμένος Άγιος Σωφρόνιος δεν θα είχε αναδειχθεί, αν μεταπολεμικά δεν του παρεχόταν κατάλληλο άσυλο πρώτα στη Γαλλία και έπειτα στην Αγγλία, ύστερα από ενέργειες του δαιμόνιου ρασοφόρου Ντέιβιντ Μπάλφουρ, του γνωστού μας εφημερίου στο εκκλησάκι του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός». Αποσχηματισμένος πλέον ο Μπάλφουρ και υπηρετώντας ως γραμματέας της βρετανικής πρεσβείας στην Αθήνα, αμέσως μετά την Απελευθέρωση, ενήργησε κατάλληλα για την αεροπορική απομάκρυνση του αγιορείτη Σωφρονίου (Σαχάρωφ) έξω από την Ελλάδα. Κάτι ανάλογο συνέβη και με άλλους αγιορείτες μοναχούς, που ήδη είχαν καταδικασθεί ως δοσίλογοι από την ελληνική δικαιοσύνη.

Ο αέναος δοσιλογισμός

Σε όσους θα είχαν γερά νεύρα για να εμβαθύνουν στο φαινόμενο του δοσιλογισμού της περιόδου 1941-44, θα συνιστούσα να φανούν επιεικείς στους ελάχιστους ιδεολόγους που μπορεί και να τυφλώθηκαν, παραγνωρίζοντας το εθνικό συμφέρον εις όφελος μιας όψιμης συνεργασίας με τον κατακτητή. Και τότε, όπως και σήμερα που συναντούμε στην καθημερινή ζωή μας κάποιους ελάχιστους φανατικούς μνημονιακούς που με παραδειγματική ευκολία κακίζουν τη δήθεν στρεβλή νοοτροπία των συμπατριωτών μας ως απόρροια της εν γένει κακοδαιμονίας μας, υπήρχαν σποραδικές και πάντως σπανιότατες φωνές υμνητών του κατακτητή, που «ήρθε να μας βάλει σε τάξη»!

Χωριστά από τις προπολεμικές φασιστικές κινήσεις που εμφανίστηκαν, με την έναρξη της Κατοχής είχαμε τη δραστηριοποίηση κάποιων συγκεκριμένων. Οι κυριότερες ήταν τρεις: η ΕΣΠΟ, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα και τα ΕΕΕ.

Η πρώτη, της οποίας ο ακριβής τίτλος ήταν «Ελληνική Σοσιαλιστική Πατριωτική Οργάνωση», δημιουργήθηκε τις πρώτες μέρες που έφτασαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Ιδρυτές της ήταν δύο γιατροί, ο Γεώργιος Βλαβιανός και ο Γεράσιμος Πατρονικόλας (σύζυγος της αδελφής του Ωνάση και πατέρας της Μαριλένας) και μερικοί άλλοι γερμανόφιλοι. Στην οργάνωση έλαβαν μέρος αρκετοί άλλοι με παρόμοιες αντιλήψεις, μεταξύ των οποίων και ο αντισιωνιστής συγγραφέας Αριστείδης Ανδρόνικος, επίσης γιατρός, ενώ το 1948 μια παράδοξη απόφαση του Αρείου Πάγου την χαρακτηρίζει ως «πατριωτική» οργάνωση. Συμμετείχαν επίσης κάποιοι άλλοι επιστήμονες, επαγγελματίες, δημοσιογράφοι, ακόμα και λογοτέχνες.

Λιγότερο εύρος είχε το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδος υπό τον Γεώργιο Μερκούρη, ο οποίος το είχε ιδρύσει μερικά χρόνια πριν από τον πόλεμο, αλλά το είχε απαγορεύσει η δικτατορία Μεταξά. Το επανίδρυσε μαζί με κάποιους άλλους παράγοντες, μεταξύ των οποίων και ο άλλοτε βουλευτής του ΚΚΕ Μιχ. Τυρίμος, μόλις μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα και ο ίδιος, αφού απέτυχε να γίνει από τον Τσολάκογλου υπουργός του, αρκέστηκε να αναλάβει τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας. Κόρη του αδελφού του ήταν η ηθοποιός και υπουργός Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ Μελίνα Μερκούρη, της οποίας η πολιτεία επί Κατοχής είναι άλλο ζήτημα. Το βέβαιο είναι ότι τουλάχιστον σε μια περίπτωση (κατά τη γραπτή μαρτυρία επώνυμου προσώπου), συναγελαζόμενη στα μπαρ με Γερμανούς αξιωματικούς και ελεεινούς μαυραγορίτες, «κάρφωσε» νεαρούς αντιστασιακούς με την προτροπή: «Πιάστε τους!»

Τέλος, μια άλλη πολιτική οργάνωση που συνεργάστηκε με τους Γερμανούς ήταν τα ΕΕΕ. Η προϊστορία της ανάγεται στα τέλη της δεκαετίας 1920, όταν με έδρα τη Θεσσαλονίκη έδρασε ως φιλοφασιστική κίνηση με έντονες αντισημιτικές θέσεις, αφού στη δράση της άλλωστε αποδίδεται ο εμπρησμός του εβραϊκού συνοικισμού Κάμπελ. Την αποτελούσαν τότε κυρίως γηγενείς Μακεδόνες βενιζελικής προέλευσης και σε κάποιες περιόδους τελούσε υπό τον έλεγχο γνωστών πολιτικών προσώπων, όπως ο Μίκης Μελάς, ο Φίλιππος Δραγούμης, ο Στυλιανός Γονατάς ή ο στρατηγός Θεόδωρος Μανέττας. Κατά την Κατοχή επανιδρύθηκε και την αρχηγία της ανέλαβε ο δικηγόρος Κων. Γούλας, που μετέφερε την έδρα της στην Αθήνα. Στην τελευταία κατοχική χρονιά (1944) προσπάθησε να συγκεντρώσει όλους τους γερμανόφιλους και είχε ως δημοσιογραφικό όργανο την εφημερίδα «Ακρόπολις», φυσικά χωρίς απήχηση. Τελικά, όταν άρχισε η αποχώρηση των Γερμανών, τα κυριότερα στελέχη της κατέφυγαν στη Βιέννη, όπου από αυτοεξόριστους Έλληνες χιτλερικούς σχηματίστηκε η κυβέρνηση Τσιρονίκου.

Στη Βιέννη βρέθηκαν τότε περί τις 2.000 αυτοεξόριστοι ελληνικής υπηκοότητας, καθώς και 700 ένστολοι που αποτελούσαν τη στρατιωτική μονάδα του συνταγματάρχη Γεωργ. Πούλου. Κάποιοι απ’ αυτούς θα επανακάμψουν στην Ελλάδα μετά την κατάρρευση του Τρίτου Ράιχ και ελάχιστοι θα αντιμετωπίσουν τη δικαιοσύνη, ενώ ορισμένοι θα καταλάβουν θέσεις στον κρατικό μηχανισμό, ακόμα και ως πανεπιστημιακοί καθηγητές.
Η δίωξη των πολιτικών δοσιλόγων στη μεταπελευθερωτική Ελλάδα υπήρξε υποτονική, αν και έγιναν ακόμα και θανατικές εκτελέσεις. Το γεγονός ότι η χώρα βρέθηκε σε εμφυλιοπολεμικό κλίμα άμβλυνε τα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Εκεί όμως που σταδιακά εκμηδενίστηκαν οι όποιες επιπτώσεις από τη συνεργασία με τον κατακτητή ήταν στο θέμα των οικονομικών δοσιλόγων. Αυτό σήμαινε ότι όσοι απέκτησαν θησαυρούς στη διάρκεια μιας ξενικής κατοχής, μπορούσαν τώρα να τους γεύονται ελεύθερα, αν εξαιρέσουμε μια φορολογία που επιβλήθηκε στους «παρανόμως πλουτίσαντες». Με βάση περιουσίες, που με τέτοιο τρόπο αποκτήθηκαν, ανδρώθηκαν μεγάλες επιχειρήσεις και οικονομικά συγκροτήματα που διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στη μεταπολεμική Ελλάδα, εκ των πραγμάτων διαγράφοντας κάθε στιγματική αναφορά από το ένοχο παρελθόν. Και ως ευνόητη προέκταση, οικονομικώς πανίσχυρα τέτοια πρόσωπα (ή οι κληρονόμοι τους) βρέθηκαν στο επίκεντρο των εξελίξεων, άσκησαν παντοειδή επιρροή, έγιναν …ευεργέτες ή φιλοδόξησαν να έχουν ρόλο στην πολιτική.

πηγή

www.diulistirio.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ : ''Αλλάζουν την Ιστορία, προαιρετικά τα Θρησκευτικά''

Υπό κατάργηση η προσευχή και οι παρελάσεις - Το υπ. Παιδείας θέλει να απαλείψει κάθε «εθνικιστική» γνώση από τη σχολική ύλη

Από τις πρώτες ημέρες που βρέθηκε στο τιμόνι του υπουργείου Παιδείας, ο Νίκος Φίλης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να προχωρήσει σε αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο πλαίσιο αυτό ανήγγειλε και την έναρξη εθνικού διαλόγου. Το μήνυμά του ήταν ότι «οι οικονομικές δυσκολίες δεν πρέπει να μας αποθαρρύνουν από τα οράματα για μεγάλες αλλαγές».

Οπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, όμως, οι μεγάλες αλλαγές δεν αφορούν την επίλυση των μύριων προβλημάτων της εκπαίδευσης, μεταξύ αυτών και την υποστελέχωση των σχολείων. Η κεφαλή του υπουργείου ήταν εξαρχής προσηλωμένη στην ιδεοληψία του ότι το έθνος είναι κατασκευή του κράτους και παρωχημένη έννοια. Τόσο ο υπουργός όσο και η αναπληρώτριά του Σία Αναγνωστοπούλου δεν έμειναν στα λόγια. Η τοποθέτηση του καθηγητή Αντώνη Λιάκου στη θέση του προέδρου της Επιτροπής Εθνικού Διαλόγου για την παιδεία είναι ενδεικτική, καθώς πρόκειται για τον πρύτανη της σχολής των «εθνομηδενιστών».

Σχολικά βιβλία χωρίς εθνόμετρο

Τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας είναι στην κορυφή της λίστας των σχεδιαζόμενων αλλαγών. «Τα σχολικά βιβλία της Ιστορίας πρέπει να αλλάξουν», έχει δηλώσει η κυρία Αναγνωστοπούλου. «Πρέπει να πάψει να μπαίνει σε καλούπια εθνόμετρου η έρευνα και η άποψη των επιστημόνων για την Ιστορία και όπως αυτή διδάσκεται στο σχολείο». Η αναπληρώτρια υπουργός έχει επίσης δηλώσει ότι μέχρι τώρα χρησιμοποιούμε έναν μπούσουλα που λέγεται Παπαρηγόπουλος. «Εμείς οι ιστορικοί δεν τον έχουμε ανατρέψει στη μεγάλη του διαδρομή. Τον έχουμε ανατρέψει αποσπασματικά. Αρα, έχουμε κάποια θέματα που θεωρούμε εθνικά, δεν τα πιάνει κανείς, είναι τα ιερά και τα όσια». Με άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας πιστεύει πως τα βιβλία πρέπει να αποκαθαρθούν από αυτά που η Σία Αναγνωστοπούλου και οι ομοϊδεάτες της θεωρούν «πατριωτικές μεγαλόστομες ανοησίες».

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα διδακτικά βιβλία μπαίνουν στο στόχαστρο. Υπενθυμίζουμε ότι ως υπουργός Εξωτερικών ο Γιώργος Παπανδρέου είχε υπογράψει πρωτόκολλο με τον τότε Τούρκο ομόλογό του Ισμαήλ Τζεμ για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων στο όνομα της «ελληνοτουρκικής φιλίας». Κάποιες αλλαγές έγιναν, αλλά ήταν μονομερείς. Στην Ελλάδα εμφανίστηκε το βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση με την εμβληματική πλέον άποψη περί «συνωστισμού στο λιμάνι της Σμύρνης» για τη σχολική χρονιά 2007-2008. Αν και τυπώθηκε, δεν μοιράστηκε στα σχολεία λόγω της κατακραυγής και των έντονων αντιδράσεων.

Αρνούμενη να διδαχθεί από το επεισόδιο με το βιβλίο της Μαρίας Ρεπούση, η αναπληρώτρια υπουργός χρησιμοποιεί σήμερα το ίδιο ιστορικό γεγονός για να καταδείξει τι δεν πάει καλά με τα τωρινά βιβλία: «Για παράδειγμα, η Μικρασιατική Καταστροφή είναι ένα μεγάλο εθνικό γεγονός. Ομως δεν συνέβη επειδή οι Ελληνες είναι Ελληνες με μια συγκεκριμένη μοίρα, αλλά είναι μεγάλο εθνικό γεγονός επειδή το Προσφυγικό είναι μεγάλο ζήτημα στην ανθρώπινη ιστορία. Ετσι πρέπει να το ερμηνεύουμε για να έχουμε πλήρη ιστορική γνώση».

Πώς χρησιμοποιούν το Μεταναστευτικό

Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Παιδείας αποφάσισε να εμπλέξει τους μαθητές στην επίλυση του Μεταναστευτικού, στέλνοντας επιστολές και εγκυκλίους στα σχολεία. Σε αυτές συνέκρινε τις σημερινές μεταναστευτικές ροές με τη Μικρασιατική Καταστροφή και το προσφυγικό κύμα του 1922-23 και καλεί τους μαθητές να «ανοίξουν την αγκαλιά και τη γειτονιά τους».

Ο Νίκος Φίλης και το επιτελείο του σχεδιάζουν ακόμα και να θέσουν τα σχολεία στην υπηρεσία του Μεταναστευτικού, συμβάλλοντας με ειδικά προγράμματα στην εκπαίδευση και ένταξη προσφύγων και μεταναστών. Εχει, άλλωστε, δηλώσει ότι το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό είναι μια νέα πραγματικότητα που μπορεί να αναδιατάξει συνειδήσεις, πολιτικές, κοινωνίες, και να επανακαθορίσει την προσέγγισή μας στην Ιστορία. Σχολιάζοντας όλα τα παραπάνω, ακαδημαϊκός δάσκαλος υποστηρίζει ότι «η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας εκμεταλλεύεται το γεγονός ότι η προσοχή της κοινής γνώμης είναι στραμμένη στα οξύτατα οικονομικά προβλήματα για να προωθήσει αθόρυβα την επιβολή μιας ιδεολογικής ατζέντας στην Παιδεία. Φίλης, Αναγνωστοπούλου, Μπαλτάς και Λιάκος είναι φορείς αυτής της ιδεολογίας, η οποία συμπυκνώνεται σε δύο αξιώματα: πρώτον ότι δεν υφίσταται ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού. Δεύτερον, ότι το ελληνικό έθνος είναι δημιούργημα του δυτικού Διαφωτισμού και κατασκεύασμα του ελληνικού κράτους. Ονειρεύονται την Ελλάδα πολυεθνική, πολυπολιτισμική και πολυθρησκευτική. Απεχθάνονται οποιαδήποτε μορφή εθνικού και γι’ αυτό επιχειρούν να «“καθαρίσουν” την Ιστορία».

Σε θέση-κλειδί ο μέντορας της Ρεπούση

Ο άνθρωπος-κλειδί σ’ αυτή την υπόθεση είναι ο Αντώνης Λιάκος, μέντορας της Μαρίας Ρεπούση και πατέρας της λεγόμενης «αποδομητικής σχολής». Σε αυτόν έχει ανατεθεί η εποπτεία της εκπόνησης νέων αναλυτικών προγραμμάτων για το μάθημα της Ιστορίας όλων των σχολικών βαθμίδων. Ο εν λόγω καθηγητής και οι συνεργάτες του επιθυμούν να καταργήσουν το «αφήγημα», όπως το ονομάζουν, του Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου. Διαφωνούν με τη σύνδεση της αρχαιότητας και του Βυζαντίου με τον νεότερο Ελληνισμό, αλλά και με την αναγνώριση του ενοποιητικού ρόλου της Ορθοδοξίας.

Κατά τον ίδιο, σήμερα το σχολείο οφείλει να επιτελέσει έναν τελείως διαφορετικό σκοπό και αυτόν πρέπει να υπηρετήσουν τα σχολικά βιβλία. Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας κρίνει ως ιδιαίτερα σημαντικό τον επανακαθορισμό του περιεχομένου τους, έτσι ώστε οι μαθητές να σκέφτονται όχι εθνικά, αλλά «πληθυντικά». Για τον σκοπό αυτό τα βιβλία θα απομακρυνθούν από την Αρχαία, Βυζαντινή και Νεότερη Ιστορία που έχει κέντρο την Ελλάδα.

Θα εστιάσουν σε μια ευρεία αναδόμηση του προγράμματος που θα αφορά μια πολυπολιτισμική κοινωνία. «Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι η διαμόρφωση της εθνικής αλλά της ιστορικής συνείδησης. Το ζητούμενο είναι ποια Ιστορία θα αφορά και τα μεταναστάκια, ποια Ιστορία θα διαμορφώσει και τη δική τους ιστορική συνείδηση και θα τα μεταμορφώσει σε πολίτες, σε συμπολίτες μας. Κατά τη δική μου γνώμη, η ιστορική συνείδηση μπορεί να λειτουργήσει γενικότερα ως συγκολλητική ουσία», είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του, τονίζοντας ότι ο «ο μαθητής και αυριανός πολίτης πρέπει να καταλαβαίνει σε ποιον κόσμο ζει και θα ζήσει, αλλά και να μη βλέπει αυτό τον κόσμο γαλανόλευκο και ανάδελφο».

Οι μακεδονομάχοι τζιχαντιστές και ο Κολοκοτρώνης ευρωπαϊκός ήρωας!

Ο Αντώνης Λιάκος, πιο ευέλικτος από τον υπουργό του, έχει χαρακτηρίσει «ψευτοδίλημμα» το αν οι σφαγές των Ποντίων θα ονομαστούν «εθνοκάθαρση» ή «γενοκτονία». Ορισμένες φορές, όμως, δεν συγκρατείται. Εχει ισχυριστεί, για παράδειγμα, ότι οι αγωνιστές του Μακεδονικού Αγώνα ήταν... τζιχαντιστές που έκαναν εθνοκάθαρση κατά των Βουλγάρων. Δεν έχει διστάσει, μάλιστα, να κατηγορήσει τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιάννη Ρίτσο και άλλους επιφανείς λόγιους και καλλιτέχνες για εθνικιστικό λαϊκισμό! Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η αναπληρώτρια υπουργός Σία Αναγνωστοπούλου. Επιχειρώντας να εξηγήσει την άποψή της για τη διδασκαλία της Ιστορίας, κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ της εθνικιστικής και της ιστορικής προσέγγισης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. «Ο εθνικιστής θεωρεί τον Κολοκοτρώνη εθνικό ήρωα. Ο ιστορικός τον αντιμετωπίζει ως ηρωική μορφή μιας ευρωπαϊκής περιόδου επαναστάσεων».

Αξιολογητές βιβλίων από το εξωτερικό

Μέσα στα άμεσα σχέδια του υπουργού Παιδείας είναι η κατάργηση του ενός σχολικού βιβλίου. Προωθεί την ιδέα να υπάρχουν περισσότερα του ενός εγχειρίδια, από τα οποία να επιλέγουν καθηγητές και μαθητές. Η συγγραφή των σχολικών βιβλίων θα ανατίθεται με ανοιχτή προκήρυξη και τα βιβλία θα κρίνονται από επιτροπές αξιολόγησης, στις οποίες θα συμμετέχουν ειδικοί από το εσωτερικό αλλά και από το εξωτερικό. Εάν πρόκειται για Ελληνες επιστήμονες που διδάσκουν σε ξένα πανεπιστήμια, αυτό έχει νόημα. Εάν, όμως, πρόκειται για αλλοδαπούς, εγείρεται ένα ζήτημα. Αν και στο σημείο που έχουν φτάσει οι εγχώριοι εθνομηδενιστές μπορεί οι αλλοδαποί να δείξουν μεγαλύτερο σεβασμό στην ελληνική εθνική συνείδηση.

Υπό κατάργηση η προσευχή και οι παρελάσεις

Μαθητική παρέλαση ύστερα από ψηφοφορία των μαθητών, μάθημα των Θρησκευτικών «εμπλουτισμένο» με κεφάλαια στο τέλος κάθε βιβλίου από άλλες θρησκείες και προαιρετική παρακολούθησή του από τη νέα σχολική χρονιά είναι μερικά από τα θέματα που περιλαμβάνονται στην ατζέντα του υπουργείου Παιδείας.

Μία εβδομάδα μετά την παρέλαση μαθήτριας με μαντίλα και τον θόρυβο που δημιουργήθηκε, στο μικροσκόπιο του υπουργείου Παιδείας μπαίνουν ο θεσμός των παρελάσεων, η πρωινή προσευχή, η προαιρετική παρακολούθηση των Θρησκευτικών και η θρησκειολογικού χαρακτήρα προσέγγιση του μαθήματος. Τα ζητήματα της παρέλασης και των Θρησκευτικών δυναμίτισαν, πάντως, το κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Ο τομεάρχης Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας Μάξιμος Χαρακόπουλος ζητά να πληροφορηθεί «αν προτίθεται η κυβέρνηση να καταργήσει τις μαθητικές παρελάσεις που διεξάγονται τις ημέρες των εθνικών εορτών και να κάνει το μάθημα των Θρησκευτικών προαιρετικό από υποχρεωτικό που είναι σήμερα» με ερώτησή του προς τον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη, την οποία συνυπογράφουν ο γραμματέας της Κ.Ο. του κόμματος Κώστας Τσιάρας και ακόμη δέκα βουλευτές της Ν.Δ.

Σε ό,τι αφορά την Εκκλησία, σε κάθε περίπτωση οι σχέσεις Τσίπρα - Ιερώνυμου θεωρούνται εξαιρετικές και χάρη στο Προσφυγικό, όπου η Εκκλησία έχει συμβάλει τα μέγιστα και συνεχίζει να το κάνει. Για τον λόγο αυτό κρίνεται ότι οι όποιες θέσεις του υπουργού Παιδείας δεν πρόκειται στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να κλονίσουν τις σχέσεις Κράτους - Εκκλησίας και ότι εκφράζονται περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση εντός ΣΥΡΙΖΑ. Εξάλλου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν έχει αντίρρηση για βελτιωτικές κινήσεις σχετικά με το μάθημα των Θρησκευτικών, όπως τονίζεται με νόημα.

Από την πλευρά του υπουργείου Παιδείας, αν και ο κ. Φίλης θεωρεί ότι μεσολαβεί μεγάλο χρονικό διάστημα μέχρι την επόμενη παρέλαση -τον Οκτώβριο-, έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για αλλαγή της μορφής των παρελάσεων. Χαρακτηριστική της κατάστασης που επικρατεί στο κυβερνών κόμμα είναι και η δήλωση του υφυπουργού Παιδείας Θεοδόση Πελεγρίνη, στη μαθητική παρέλαση στο Σύνταγμα, ο οποίος ανέφερε ότι η παρέλαση του προκάλεσε χαρμολύπη.

Ο κ. Χαρακόπουλος, πάντως, επισημαίνει ότι «όσον αφορά στις μαθητικές παρελάσεις, το να ταυτίζεται με ένα συγκεκριμένο καθεστώς η απότιση φόρου τιμής των μαθητριών και των μαθητών στις λαμπρές στιγμές της σύγχρονης Ιστορίας μας -χάριν των οποίων ο Ελληνισμός απολαμβάνει σήμερα το υπέρτατο αγαθό της ελευθερίας- συνιστά ακραία ιδεοληψία. Στις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει, οι ημέρες αυτές και οι παρελάσεις των μαθητών έχουν καθιερωθεί στη συνείδηση του λαού μας ως ημέρες πανηγυρικές και εκδηλώσεις ελπίδας και αισιοδοξίας για το σήμερα και το αύριο της πατρίδας μας. Η αντίθεση στον θεσμό των μαθητικών παρελάσεων είναι μια στενόμυαλη προσέγγιση και είναι αυτή που διέπεται από αναχρονιστικές αντιλήψεις οι οποίες επηρεάζουν τον τρόπο σκέψης και τις αποφάσεις της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Οι απόψεις αυτές, όμως, έρχονται σε κατάφωρη αντίθεση με τις αντιλήψεις και τα πιστεύω της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας μας και η επιβολή τους συνιστά επίδειξη αυταρχικής νοοτροπίας». Συζητήσεις γίνονται και για την πρωινή προσευχή, ενώ έχουν ακουστεί προτάσεις η τέλεσή της να είναι αρμοδιότητα κάθε σχολικής κοινότητας.

Θρησκειολογία

Το μόνο βέβαιο είναι η αναμόρφωση του μαθήματος των Θρησκευτικών με προσανατολισμό στη Θρησκειολογία. Η μετατροπή αυτή αποτελεί προϋπόθεση για να παραμείνει υποχρεωτικό μάθημα - σε αντίθετη περίπτωση, θα γίνει προαιρετικό, μόνο για όσους μαθητές το επιθυμούν, όπως έχει δηλώσει ο κ. Φίλης. Το υπουργείο θεωρεί επιβεβλημένες τις αλλαγές, στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικότητας και των νέων συνθηκών, όπου θα διδάσκoνται οι αρχές της Ορθοδοξίας και άλλων θρησκειών. Από την πλευρά της η Εκκλησία επιμένει στη διατήρηση του υποχρεωτικού χαρακτήρα του μαθήματος και τη διατήρηση των διδακτικών ωρών ως έχουν.

«Είναι παραπλανητικό ότι το μάθημα των Θρησκευτικών έχει κατηχητικό και ομολογιακό χαρακτήρα», λέει στο «ΘΕΜΑ» ο μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος και εξηγεί ότι ήδη το μάθημα των Θρησκευτικών έχει χαρακτήρα γλωσσολογικό, πολιτιστικό, με θρησκειολογικές αναφορές, ενώ δεν υπάρχει πουθενά ο χαρακτήρας της κατήχησης. Για να προσθέσει ότι το επιχείρημα για ομολογιακό χαρακτήρα είναι λάθος.Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος προτείνει την προσθήκη στο τέλος κάθε σχολικού βιβλίου μερικών θρησκειολογικών κεφαλαίων. Οι αποκαλούμενες κόκκινες γραμμές για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι: η υποχρεωτικότητα, η διατήρηση των ωρών διδασκαλίας και ο ορθόδοξος χαρακτήρας του.

Σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας, η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χορηγείται ύστερα από υπεύθυνη δήλωση του Ν.1599/1986 από τον ίδιο τον μαθητή (αν είναι ενήλικος) ή και από τους δύο γονείς του (αν είναι ανήλικος), στην οποία θα αναφέρεται ότι δεν είναι χριστιανός ορθόδοξος και εξ αυτού επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο πιστεύει, εκτός και αν το επιθυμεί.

Ισμήνη Χαραλαμποπούλου

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

«Δυστυχισμένη Ελλάς, δυστυχισμένοι Έλληνες! Αναθεματισμένοι κυβερνήτες»

Του Δημήτρη Νατσιού, δάσκαλος-Κιλκίς.

«Δυστυχισμένη Ελλάς, δυστυχισμένοι Έλληνες! Αναθεματισμένοι κυβερνήτες» Μακρυγιάννης.

«Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε
κι αφήστε το πηδάλιο στης τρικυμίας τα χέρια:
το πιο φρικτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε»
Κ.Ουράνης


Το νεοελληνικό κράτος το ελευθέρωσαν οι Έλληνες, αλλά το έστησαν οι Βαυαροί και το κυβερνούν 10-15 οικογένειες, δυναστείες πολιτικών. Το κράτος αυτό, αντί να αναδείξει τις αρετές του λαού, την αντοχή, την καρτερία, το πνεύμα θυσίας και αυταπάρνησης, που το κράτησαν όρθιο στα χρόνια της πολυαίωνης σκλαβιάς, «φρόντισε» να εκλύσει τις χειρότερες ροπές του και να υποσκάψει τον εσώτερο χαρακτήρα του, το φιλότιμό του.

Από την πρώτη ημέρα του ελεύθερου βίου του, οι δαίμονες της πατρίδας, οι πολιτικοί του, κατακερμάτισαν τον λαό σε κομματικά σουλτανάτα. «Οι πολιτικοί μας και οι ξένοι τρώγονταν και καθένας κοίταζε να περισκύση η δική του φατρία. Άλλος ήθελε Αγγλικόν, άλλος Ρούσικον, άλλος Γαλλικόν... τήραγαν να πάρουν κάνα λεπτό, ότι εις την Ελλάδα ηύραν αλώνι ν’ αλωνίσουν». (Μακρυγιάννης, «Απομνημονεύματα»). 

Το κράτος αυτό το ανέστησε το αίμα του λαού του, με τους πολέμους του ’12-’13, για να έρθουν να το βυθίσουν στο Διχασμό και να το οδηγήσουν στο μικρασιατικό σφαγείο. Το κράτος αυτό είδε τον ανθό του να πολεμά με ηρωισμό στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας αυτοκρατορίες ολάκερες, για να βρεθεί μετά από έξι χρόνια εμφυλίου αιματοκυλίσματος, ντροπιασμένο, ερειπωμένο «παλιόψαθα των εθνών». Γιατί; Για το ποια «φατρία θα περισκύση».

«Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί και θυσίες και ήττες κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιόλας/ ήταν από άλλους αποφασισμένα», θρηνεί ο Ρίτσος στην «Ελένη». Το κράτος αυτό έδιωξε τα καλύτερα παιδιά του στα ξένα και στοίβαξε τα υπόλοιπα σε τρισάθλιες τερατουπόλεις, μεταβάλλοντας τα σε κομματικά υποζύγια τυχοδιωκτών και απατεώνων. 

Το κράτος αυτό με εκφυλιστική απάθεια και δειλία ανέχτηκε ένα σφύζον και θαυμαστό κομμάτι του Ελληνισμού, να ποδοπατείται και να δηώνεται από τις ορδές του Αττίλα. 

Το κράτος αυτό, αντί να συνέλθει από την καταστροφή επανέφερε τους ίδιους εθνοσωτήρες και τα εκγονά τους για να συνεχίσουν απτόητοι το ψεύτισμα των ψυχών και την διάλυση της πατρίδας. Και βαπτίζει τους διαγουμιστές της Κύπρου φίλους και τους στηρίζει αναίσχυντα στην επέλασή τους προς την Δύση. 

Το κράτος αυτό ανέχθηκε μία δράκα σλαβοτουρκόγυφτων να μαγαρίζει το όνομα της Μακεδονίας και να τους εκλιπαρεί ψοφοδεώς γιά συνεννόηση.
(Να έρθουν, όσοι προδίδουν το όνομά μας, την Μακεδονία μας, τα σαπρόφυτα του νεοραιαδισμού, εδώ στο Κιλκίς, να ανεβούν στο ηρώον της μάχης και εκεί που κάποτε, το 1928, ο Παλαμάς, έψελνε «...στου Κιλκίς την εκκλησιά την πλάστρα/ πνοές κι αν πλανάστε σ’ άλλη ζωή, λείψανα κι αν κοιμάστε,/ σας λειτουργώ στη δόξα μου. Μακαρισμένοι να ίστε», να πουν στα 8.500 λαμπρά παλληκάρια, στον Καμπάνη και στον Παπακυριαζή, ότι έκαναν λάθος...μάταια θυσιάστηκαν.

Θα τρίξουν τα κόκκαλα τα ιερά και θα βροντοφωνάξουν: Χαμένοι άνθρωποι, «ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν μπορείτε να το ξεπουλήσετε με το μελάνι μιας υπογραφής»).

Το κράτος αυτό επέτρεψε σε μία ολιγομελή άνομη ομάδα καλαναρχών, να μετατρέψει τη διασκέδαση και την ενημέρωσή του, σε διδασκαλείο ηθικής παραλυσίας και διαφθοράς. Την παιδεία σε αναξιοκρατικό άντρο, μπουκώνοντας τα παιδιά με άχρηστες γνώσεις και γεμίζοντάς τα «με μία αρρωστιάρικη ανησυχία, για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα». 

Το κράτος αυτό καταμόλυνε ακόμα και την Δικαιοσύνη- «πράγμα πολλών χρυσίων τιμιώτερον» κατά τον Πλάτωνα. Οι ανεπάγγελτοι, επαγγελματίες πολιτικοί, όταν κρίνονται για ατασθαλίες παράγοντες του αντίπαλου κόμματος, εκθειάζουν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. Όταν λογοδοτούν οι ίδιοι προπηλακίζουν τη Δικαιοσύνη και διαπομπεύουν τους λειτουργούς της εκτοξεύοντας ύβρεις και ονειδισμούς. 

Το κράτος αυτό κομματικοποίησε τις «ένστολες» δυνάμεις του τόπου, διαβρώνοντας την επαγγελματική τους συνείδηση.

Το κράτος αυτό εμπορευματοποίησε τον έξοχο πολιτισμό μας. Η ελληνική μουσική παράδοση ψυχομαχεί. Την περιφρονούν οι ελληνόπαιδες, την μυκτηρίζουν υποτονθορίζοντας (=μουρμουρίζοντας) τις «μουσικές δημιουργίες» των διαφημιστών. Κατάντησε την νεολαία νευρόσπαστο, λικνιζόμενο στους ρυθμούς του κάθε μασκαρά, που υποδύεται τον καλλιτέχνη. Το ανίκανο κομματικό κράτος διέφθειρε την γλώσσα μας - «εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών» (Ελύτης). Από τον 19ο αι. ακόμη ο συγγραφέας Χουρμούζης διεκτραγωδεί και γράφει για τα εκτρώματα της γλωσσικής ξενομανίας των Ελλήνων: «Συμπεριφορά γελοιωδεστάτη... ξιπασμένων οψιπλούτων αηδεστάτη επίδειξις! Πτωχοαλαζονεία αξία οίκτου, γλώσσα παρδαλή!».

Το κομματικό αυτό κράτος νοικιάζει μισθοφόρους «ψευτοδιανοούμενους», για ευνουχισμό της κοινωνίας και άλωση των ψυχών. «Γνωρίζω μερικούς οπού σχεδόν εντρέπονται να λέγωσιν ότι είναι Έλληνες!», έγραφε ο Ανώνυμος της «Ελληνικής Νομαρχίας».

Ντρέπονται για την καταγωγή τους, όμως δεν ντρέπονται που γίνονται σκουλήκια και ολετήρες της Πατρίδας. Τους περιγράφει εξαίσια ο Βάρναλης:
«Πέτα την ανθρωπιά σου
κι απ’ τον αφέντη πιάσου.
Κι άμα σε φτύσει αυτός
να κάθεσαι σκυφτός.
Και θα ‘χεις τα μεγαλεία
στη σάπια πολιτεία»

Χρόνια ολόκληρα κρατούν αιχμάλωτα τα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα δηλητηριάζοντας και μαγαρίζοντας με τα εθνομηδενιστικά τους παραληρήματα γενιές Ελλήνων.

Το κράτος αυτό, το ψευτορωμαίικο, καταρρέει. Θα χρειαστεί να στηθεί πάλι απ’ την αρχή. Όπως τότε, το ’21, μας «κληροδοτούν» οι «αναθεματισμένοι κυβερνώντες» το Ισλάμ.
Είναι έτοιμοι να ξεπουλήσουν και το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας. Ξεφτιλίζουν και μας τους δασκάλους. Τι θα πω στους μαθητές μου. «Ότι σας έλεγα ψέματα τόσα χρόνια!!». Ντροπή να ντροπιαστούμε! 

Να κλείσω με ένα κείμενο από κάποιον που έζησε τα παιδικά του χρόνια στο Κιλκίς, λίγο μετά την τριήμερη εποποιΐα του 1913.
"Ένα απέραντο «Εθνικό Νεκροταφείο», που κρύβει στα σπλάχνα του τα κορμιά χιλιάδων παλληκαριών, είναι ο τόπος μας, το Κιλκίς. Και πάνω στα κορμιά αυτά στήθηκαν τα θεμέλια αυτής της πόλης. Και το σιτάρι που φτιάχνει το ψωμί μας θεριεύει και μεστώνει ρουφώντας από τη γη αίμα αντί για νερό.
Κάθε λόφος γύρω μας κι ένας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ένας «αγρός αίματος» για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς του Ευαγγελίου που τόσο ταιριάζουν στην περίπτωση.
Τα πρώτα χρόνια, τ’ αλέτρια που όργωναν τη γη, έφερναν στην επιφάνεια λευκά κόκκαλα, «κόκκαλα Ελλήνων ιερά», αντάμα με σκουριασμένες ξιφολόγχες και δερμάτινες παλάσκες περασμένες σε ζωστήρες που έζωναν, κάποτε, λυγερά σώματα παλληκαριών. Κι όλοι μας, λίγο-πολύ, έχουμε να θυμόμαστε πως κάποτε, σκάβοντας τις αυλές των σπιτιών μας είχαμε βρει σκουριασμένα όπλα κι ανθρώπινα κρανία.
Σαν στοιχειωμένος έμοιαζε ο τόπος μας και τα παιδιά φοβόταν να βγουν το βράδυ από τα σπίτια τους.
Θυμάμαι τους πρώτους περιπάτους που κάναμε με το νηπιαγωγείο, εκεί κοντά στους πρόποδες του Άη-Γιώργη. Η δασκάλα μας έλεγε ότι οι παπαρούνες στον τόπο μας είναι πιο κόκκινες από αλλού «γιατί παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών». Κι εμείς διστάζαμε να τις κόψουμε, από φόβο, μήπως και ματώσουμε τα χέρια μας". (Στ. Λίβα "Η παλιά, μικρή μας πόλη", σελ. 179).

aktines.blogspot

Διαβάστε περισσότερα.... »

....

Από το 1894 η Γερμανία ζητούσε τον έλεγχο της Ελλάδας, λόγω δανείων!- Τί αξίωσε και πώς απείλησε με πόλεμο τον Τρικούπη

Ο Τρικούπης σε σκίτσο της εποχής, με την "τρόικα του 19ου αιώνα", τους εκπροσώπους της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Ο Γερμανός ήταν πάντα ο πιο σκληρός και αμεετάπιστος! Με το τέλος των διαπραγματεύσεων ο Γερμανός πρέσβης απείλησε με πόλεμο την Ελλάδα!

Η περήφανη στάση του Χαρίλαου Τρικούπη που έδειξε την έξοδο στους ιδιώτες δανειστές, οι οποίοι, με πρώτους τους Γερμανούς, αξίωναν να πάρουν τον οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της χώρας, να εισπράττουν τα έσοδα του ελληνικού κράτους και να γίνει ιδιοκτησία τους η Εθνική Τράπεζα, ζητούσαν νέους φόρους επί των Ελλήνων και απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, ενώ απαιτούσαν οι τόκοι που θα πλήρωνε η Ελλάδα για δάνειο 459 εκατομμυρίων δραχμών να φτάσουν τα 750 εκατομμύρια χρυσά φράγκα.
Το παλάτι και οι περισσότερες ελληνικές εφημερίδες στήριξαν στην ουσία τους προκλητικούς δανειστές, υποσκάπτοντας τα εθνικά συμφέροντα και τη θέση του ελληνικού λαού.
Η γερμανική αυτοκρατορία «τιμώρησε» στη συνέχεια την Ελλάδα, προκαλώντας από το παρασκήνιο τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και επιβάλλοντας τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χώρα, το 1898.

του Αλέκου Α. Ανδρικάκη
andrikakisalekos@gmail.com
Η προσπάθεια της «σιδηράς» Γερμανίας να ελέγξει πολιτικά και οικονομικά την Ελλάδα δεν είναι μια σημερινή υπόθεση. Χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, αμέσως μετά τη χρεοκοπία του 1893! Από τότε οι Γερμανοί ομολογιούχοι, οι κάτοχοι δηλαδή περίπου του 33% του ελληνικού χρέους, πίεζαν τις κυβερνήσεις τους να επιβάλουν ακόμη και στρατιωτικά μέτρα σε βάρος της Ελλάδας ή, τουλάχιστον, να θέσουν υπό τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο τη χώρα μας, θεωρώντας ότι ως κάτοχοι μέρους του χρέους, είναι και… ιδιοκτήτες της Ελλάδας! Στο πλευρό τους είχαν το ίδιο το φιλογερμανικό παλάτι, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών εφημερίδων! Τότε όμως ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, αν και ηγείτο μιας χώρας με διαλυμένη οικονομία, χωρίς σοβαρή στρατιωτική υποδομή, με τεράστια προβλήματα σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο αρνήθηκε να υποκύψει, αλλά έδειξε την «έξοδο» στους προκλητικούς Γερμανούς και στους άλλους δανειστές, που εκτός των άλλων ζητούσαν να εισπράξουν τόκους πολλαπλάσιους από το κεφάλαιο το οποίο δάνεισαν στην Ελλάδα! Βέβαια, η γερμανική αυτοκρατορία «τιμώρησε» στη συνέχεια την Ελλάδα, προκαλώντας από το παρασκήνιο τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και επιβάλλοντας τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο στη χώρα, το 1898. Σήμερα κάνει το ίδιο παιγνίδι σε βάρος της Ελλάδας, χωρίς όμως να βρίσκει κάποιον Τρικούπη στην ηγεσία της χώρας…

Η ιστορία μοιάζει σε πολλά σημεία με τη σημερινή κατάσταση: οι Γερμανοί ομολογιούχοι, μετά την πτώχευση του Δεκεμβρίου του 1893, την οποία θεωρούσαν «δόλια» ώστε να μην πάρουν τα χρήματά τους, άρχισαν να πιέζουν, μαζί με τους ομολογιούχους της Γαλλίας και της Γερμανίας προκειμένου η Ελλάδα είτε να συμβιβαστεί σε ευνοϊκές υπέρ αυτών ρυθμίσεις αποπληρωμής, με τη δέσμευση των εθνικών εσόδων γι αυτό το σκοπό, είτε να επιβληθούν μέτρα από τη γερμανική αυτοκρατορία σε βάρος της Ελλάδας, που μπορεί να έφταναν ακόμη και στη διακοπή των διπλωματικών σχέσεων, αλλά τουλάχιστο θα οδηγούσαν –μέσω των πιέσεων και των εκβιασμών- στον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο της χώρας. Άγγλοι και Γάλλοι ομολογιούχοι δεν έφτασαν στα άκρα, αλλά οι Γερμανοί, μέσω των κυβερνητικών οργάνων της χώρας τους, προχώρησαν μέχρι τέλους. Αφού επέμειναν, μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, που βύθισαν στο χάος μια ήδη πτωχευμένη χώρα, οδήγησαν όμως σε μεγάλα κέρδη τις εταιρείες που έκαναν τα ολυμπιακά και άλλα έργα, αλλά και τους δανειστές, που δάνεισαν κι άλλα χρήματα με δυσβάστακτους όρους, συνέχισαν να εκβιάζουν και να απειλούν τις ελληνικές κυβερνήσεις. Έφτασαν μέχρι το σημείο να προκαλέσουν από το παρασκήνιο τον ελληνοτουρκικό πόλεμο των 30 ημερών, το 1897, τον λεγόμενο ατυχή, στον οποίο η Ελλάδα ηττήθηκε κατά κράτος, καθώς ο στρατός της ήταν διαλυμένος. Αφορμή ήταν η επέμβαση του ελληνικού στρατού στην Κρήτη, αλλά στην ουσία ήταν η ευκαιρία της Γερμανίας να ελέγξει την Ελλάδα.

Τα δάνεια και οι εκβιασμοί του 1894
Οι Γερμανοί, πρωτίστως, αλλά δευτερευόντως οι Γάλλοι και οι Άγγλοι μετά τη χρεοκοπία του Δεκεμβρίου του 1893 είχαν διαμορφώσει ένα περιβάλλον αντίστοιχο με αυτό που προηγήθηκε των σημερινών μνημονίων: οι μεγάλες ευρωπαϊκές εφημερίδες, αλλά και οι περισσότερες ελληνικές, είχαν επί μήνες, μετά την κήρυξη της πτώχευσης, συνεχή δημοσιεύματα σε βάρος της Ελλάδας, του «μπαταξή» της Ευρώπης, αλλά και των «τεμπέληδων Ελλήνων»! Έτσι διαμόρφωσαν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη σε μια λογική ότι η χώρα μας ήταν περίπου ένα κράτος απατεώνας! Κι όμως , η Ελλάδα εκβιαζόταν τότε (μάλλον και τώρα…) να ξεπληρώσει δάνεια που στην ουσία ποτέ δεν πήρε στα «χέρια» της!

Ας δούμε τον συνολικό απολογισµό των εξωτερικών δανείων 1824-1893 σε φράγκα:

Ονοµαστικός 796.739.000

Πραγµατικός 559.821.000

Καθαρή πρόσοδος του Ελληνικού Δηµοσίου 388.706.680

Εξυπηρέτηση µέχρι το 1878 57.378.808

Εξυπηρέτηση 1879-1893 285.272.996

Αποσβέσεις. 123.908.057

Συνολικές αποδόσεις ελληνικού Δηµοσίου 472.575.469

Υπόλοιπο τον Σεπτέμβριο του 1893 630.005.720

Είναι φανερό ότι στο ελληνικό Δηµόσιο αναγνωρίσθηκε (πραγµατικά) το 73% του ονοµαστικού, από το οποίο εισέπραξε το 70% ή το 50% του ονοµαστικού. Είχε χρεωθεί περίπου 770 εκατ., εισέπραξε 389 εκατ., επέστρεψε 472 εκατ. ή το 120% των όσων µας δόθηκαν και πάλι το 1893 χρωστούσαµε 630 εκατ. ή το 82% του ονοµαστικού ή το 320% των όσων καθαρά µας απόδωσαν! Δηλαδή χρωστούσαµε το σύνολο των τακτικών εσόδων της 9ετούς διακυβέρνησης Τρικούπη (κατά Μ.Ο. 75 εκατ. ετήσια). Τα δάνεια του 1879-90 ήταν συνολικά 7, ονομαστικής αξίας 630 εκατομμυρίων δραχμών. Αφαιρώντας όμως τα μεσιτικά και τις προμήθειες (!), στην πραγματικότητα ήταν 459 εκατομμύρια, ενώ το πραγματικό κεφάλαιο περιοριζόταν στα 389 εκατομμύρια, αφού μερικά δάνεια μόλις υπογραφόταν η σύμβασης παραχώρησης, παρακρατούνταν για να εξοφληθούν προηγούμενα. Από τα 389 εκατομμύρια, ένα μικρό μέρος δόθηκε πραγματικά για τις ανάγκες της χώρας. Ήταν ένα μέρος του δανείου του 1884 και το δάνειο του 1890, του Τρικούπη, που δόθηκαν για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Πειραιάς – Λάρισα. Τα υπόλοιπα χρησιμοποιήθηκαν για την εξόφληση των προηγούμενων δανείων, την πληρωμή χρεών του ελληνικού δημοσίου στις τράπεζες και για τις στρατιωτικές δαπάνες, που σε γενικές γραμμές ήταν οι ιδιώτες και τα κράτη που δάνειζαν και εκβίαζαν την Ελλάδα… Πόσο μοιάζει – το επισημαίνουμε και πάλι- η σημερινή ιστορία με αυτή του 19ου αιώνα… Συνολικά μόνο οι τόκοι των δανείων απορροφούσαν το 40% των φορολογικών εσόδων. Έτσι, δεν μπορούσε παρά να έλθει η πτώχευση του Δεκεμβρίου του 1893, που αφορούσε μόνο στο εξωτερικό κι όχι στις εσωτερικές υποχρεώσεις του κράτους.

Οι εκβιασμοί των Γερμανών και η ανυποχώρητη στάση του Τρικούπη

“Ο Συμβιβασμός. Τράβα-τράβα στο τέλος θα κοπεί”. Από την εφημερίδα “Σκριπ” της 29ης Μαΐου 1894, πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις του Τρικούπη με τους αντιπροσώπους των ομολογιούχων, στην Αθήνα

Ο Τρικούπης μετά την κήρυξη της πτώχευσης βρέθηκε στο στόχαστρο του ευρωπαϊκού αλλά και του ελληνικού τύπου. Ο διεθνής τύπος, απηχώντας στην ουσία τα συμφέροντα των ομολογιούχων, έκανε λόγο για δόλια πτώχευση.

Ειδικά οι εφημερίδες της Γερμανίας απειλούσαν ανοικτά την Ελλάδα και καλούσαν την κυβέρνησή τους να παρέμβει και ή να διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα ή να πάρει τον οικονομικό και στην ουσία πολιτικό έλεγχο της χώρας!

Θέση που αργότερα υιοθέτησε η γερμανική – τότε- αυτοκρατορία, φτάνοντας στο σημείο ο πρεσβευτής της στην Αθήνα να απειλήσει ανοικτά, στα τέλη Ιουλίου 1894, τον Έλληνα πρωθυπουργό.

Από τον Ιανουάριο του 1894 ο Τρικούπης θα ζητήσει διαπραγματεύσεις με τους ομολογιούχους, τις οποίες θα αρχίσει τον Μάιο, δια αλληλογραφίας, με τα κομιτάτα των ομολογιούχων σε Γερμανία, Αγγλία και Γαλλία, και με τους απεσταλμένους αντιπροσώπους τους στην Αθήνα.

Ο Τρικούπης διαπραγματεύτηκε ο ίδιος με τους τρεις αντιπροσώπους οι οποίοι, με πρώτο και σκληρότερο τον Γερμανό Σταίβη, ζήτησαν περίπου να τους παραχωρηθεί ο έλεγχος της χώρας!

Η στάση του Τρικούπη, όπως αποδεικνύεται από τα 9 πρωτόκολλα (στην ουσία πρακτικά) των συζητήσεων, που ξεκίνησαν στις 6 Ιουνίου και ολοκληρώθηκαν στις 12 Ιουλίου ήταν πραγματικά στάση εθνικού ηγέτη: παρά το γεγονός ότι ήταν με την πλάτη στον τοίχο, με μια χώρα μικρή, διαλυμένη οικονομικά και στρατιωτικά, με τις μεγάλες δυνάμεις να απειλούν ακόμη και την ύπαρξή της, ο Τρικούπης είπε «όχι» στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και του πολιτικού, οικονομικού και στρατιωτικού ελέγχου της Ελλάδας.

Ο ξένος τύπος βομβάρδιζε τον Έλληνα πρωθυπουργό

Η στάση του αυτή έγινε σεβαστή πρωτίστως από τους Γάλλους ομολογιούχους, αλλά και τους Άγγλους, όχι όμως και τους Γερμανούς και την κυβέρνησή τους, οι οποίοι είχαν στόχο να μετατρέψουν την Ελλάδα σε δική τους αποικία και να ανατρέψουν τον Τρικούπη.

Και τα κατάφεραν, καθώς ο Τρικούπης είχε ανοικτό πόλεμο από το φιλογερμανικό παλάτι και την αντιπολίτευση, αλλά ακόμη και από το μεγαλύτερο μέρος των εφημερίδων, που περίπου θεωρούσαν «ατιμωτικό» η Ελλάδα να αντιστέκεται στις ορέξεις των Γερμανών!

Η γερμανική αυτοκρατορία θα εκδικηθεί την Ελλάδα τόσο με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 (στον οποίο πήραν μέρος 4.500 ξένοι εθελοντές στο πλευρό της Ελλάδας, ανάμεσά τους περίπου 20 Γερμανοί, οι οποίοι έτσι εκδήλωσαν τη διαφωνία τους με τη στάση της επίσημης Γερμανίας), όσο και με την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου του 1898, που έθεσε τη χώρα σε διεθνή επιτροπεία μέχρι το… 1978!

Ο ίδιος ο Τρικούπης βέβαια πλήρωσε αυτή τη στάση του. Το 1895 απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής και αυτοεξορίστηκε στις Κάννες της Γαλλίας. Πέθανε ένα χρόνο αργότερα. Ευτυχώς για κείνον δεν πρόλαβε να δει την Ελλάδα υπό τον απόλυτο γερμανικό και διεθνή έλεγχο, στον οποίο αντιτάχτηκε.

Όπως προαναφέραμε, οι διαπραγματεύσεις με τους τρεις απεσταλμένους αντιπροσώπους των κομιτάτων των δανειστών ξεκίνησαν στις 6 Ιουνίου και ολοκληρώθηκαν στις 12 Ιουλίου 1894.

Τους Γερμανούς ομολογιούχους εκπροσώπησε ο Μαξ Σταίβη (Max Staevie), τους Άγγλους ο σερ Μόνστουαρτ Γκραντ Νταφ (sir Monstuart Grant Duff) και τους Γάλλους ο Τζ. Ορστεΐν (J. Ornstein).

Ζήτησαν τον έλεγχο της χώρας!
Οι αντιπρόσωποι των δανειστών ήταν προκλητικοί στις απαιτήσεις τους. Ζήτησαν τα φορολογικά και άλλα έσοδα του κράτους να πηγαίνουν αμέσως στα χέρια τους, χωρίς να παρεμβαίνει πολιτικά η ελληνική κυβέρνηση, να τους παραχωρηθούν τα ακαθάριστα έσοδα από σειρά ελληνικών κρατικών μονοπωλίων, όπως του καπνού, του αλατιού, του πετρελαίου, των σιγαρόχαρτων, των σπίρτων, των παιγνιόχαρτων, ενώ αξίωσαν να μην υπάρχει ανώτατο πλαφόν για τον τόκο που θα πλήρωνε η Ελλάδα.

Ο Τρικούπης σε σκίτσο της εποχής, με την "τρόικα του 19ου αιώνα", τους εκπροσώπους της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας. Ο Γερμανός ήταν πάντα ο πιο σκληρός και αμεετάπιστος! Με το τέλος των διαπραγματεύσεων ο Γερμανός πρέσβης απείλησε με πόλεμο την Ελλάδα!

Μόνο για την πληρωμή τόκων ζητούσαν να εισπράττουν 15 εκατομμύρια χρυσά φράγκα κάθε χρόνο, φτάνοντας στο σημείο σε 50 χρόνια να έχουν εισπράξει 750 εκατομμύρια χρυσά φράγκα μόνο για τους τόκους, την ώρα που το πραγματικό κεφάλαιο των δανείων ήταν σημαντικά μικρότερο από 500 εκατομμύρια δραχμές!

Ακόμη επιχείρησαν να παρέμβουν στην εσωτερική διαχείριση της χώρας, αξιώνοντας να αλλάξει το φορολογικό σύστημα, να επιβληθεί κτηματικός φόρος, τον οποίο φυσικά επεδίωκαν να εισπράττουν, να περικοπούν οι υποχρεώσεις του κράτους σε σχέση με τον εσωτερικό δανεισμό ώστε να κερδίσουν αυτοί τη διαφορά, να απολυθούν χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, να μειωθούν τα έξοδα του δημοσίου και να κερδίσουν αυτοί τη διαφορά, να αλλάξει η αιχμή της οικονομικής πολιτικής της χώρας και να γίνει προστατευτική προς το τραπεζικό σύστημα, κ.α.

Ο Τρικούπης αντέδρασε στις παράλογες απαιτήσεις δηλώνοντας μέχρι το τέλος των διαπραγματεύσεων ότι δεν πρόκειται να δεχτεί την εκχώρηση του οικονομικού και άρα του πολιτικού ελέγχου στους ομολογιούχους, ούτε της εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Ενώ με κάθε ευκαιρία τόνιζε πως δεν επρόκειτο να φορτώσει στις πλάτες της Ελλάδας βάρη που δεν μπορούσε να σηκώσει, ούτε να δεσμεύσει το μέλλον της υπέρ των συμφερόντων των δανειστών.

Παράλληλα στις συζητήσεις και στα επίσημα έγγραφα που κατέθεταν οι αντιπρόσωποι στον Έλληνα πρωθυπουργό απευθύνονταν με απαξιωτικό λόγο για την Ελλάδα και με θράσος απέναντι στον ίδιο, γεγονός που οδήγησε τον Τρικούπη να τους επαναφέρει συχνά στην τάξη, υπενθυμίζοντάς τους πως ήταν εκπρόσωποι ιδιωτών και όχι επίσημοι κρατικοί αντιπρόσωποι, ισότιμοι με τον ίδιο και την κυβέρνησή του. Μετά το τέλος των διαπραγματεύσεων, στις 28 Ιουλίου 1894, στην τρικουπική εφημερίδα «Το Άστυ», το μόνο ίσως ελληνικό έντυπο που στήριξε με σθένος αυτή την εθνική στάση του πρωθυπουργού, γράφηκε εκτενές κείμενο με τον τίτλο «Το ιστορικό των διαπραγματεύσεων» που αποκάλυπτε όλη την αλήθεια των αξιώσεων, των εκβιασμών, των πιέσεων και των προσβολών εκ μέρους των ομολογιούχων.

Σ’ αυτό αποκαλυπτόταν ότι τέθηκε και το θέμα να περάσει ο έλεγχος της Εθνικής Τράπεζας στην ιδιοκτησία των δανειστών, στοιχείο που δεν καταγράφηκε στα πρωτόκολλα των συζητήσεων. Με τον τρόπο αυτό θα γίνονταν οριστικά κυρίαρχοι όχι στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αλλά στην οικονομία της χώρας, καθώς η Εθνική ήταν η κεντρική τράπεζα και μέσω αυτής ασκείτο η δημοσιονομική πολιτική.
Το κείμενο του «ιστορικού» περιέχει τόσες και τέτοιες λεπτομέρειες όχι μόνο των διαπραγματεύσεων αλλά και του παρασκηνίου που μόνο ο ίδιος ο Τρικούπης θα μπορούσε να γνωρίζει.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι είτε ο ίδιος είτε καθ’ υπόδειξή του γράφηκε το αποκαλυπτικό κείμενο.
Λεπτομέρεια: την ίδια ημέρα της δημοσίευσης, ο Γερμανός πρεσβευτής στην Αθήνα ειδοποίησε την ελληνική κυβέρνηση ότι η μη ικανοποίηση των κατόχων ομολόγων ίσως να οδηγήσει στην διακοπή των διπλωματικών σχέσεων της Γερμανίας με την Ελλάδα. Ανοιχτή απειλή, δηλαδή, που αργότερα θα υλοποιηθεί.

Από τότε θα σκληρύνει και η στάση του κάιζερ (αυτοκράτορα) Γουλιέλμου Β΄, και θα εκδηλωθεί με τον πιο ύπουλο τρόπο στην υποκίνηση της Τουρκίας να προκαλέσει τον πόλεμο με την Ελλάδα, τον οποίο επίσης πλήρωσε η χώρα μας με νέο δάνειο!

«Πόλεμος» από το παλάτι
Στις 22 Ιουλίου 1894 οι διαπραγματεύσεις Τρικούπη - ομολογιούχων έφτασαν σε συμφωνία με κάποια μορφή ελέγχου της Ελλάδας, που όμως καμιά σχέση δεν είχε με τις αρχικές αξιώσεις των δανειστών. Όμως τον Αύγουστο η γενική συνέλευση των ομολογιούχων, πρωτοστατούντων των Γερμανών, θα απορρίψει τη συμφωνία, οι οποίοι πίεζαν την κυβέρνησή τους να επέμβει.

Ο πόλεμος στο εσωτερικό σε βάρος του Τρικούπη κορυφώνεται, τόσο από το παλάτι όσο και από τον εθνικό τύπο. Το παλάτι στηρίζει ακόμη και συλλαλητήριο που οργανώνεται στην Αθήνα σε βάρος του Τρικούπη!

Το συλλαλητήριο διοργανώθηκε στις 8 Ιανουαρίου στο Πεδίον του Άρεως και σ’ αυτό συμμετείχε ο ίδιος ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος! Αφορμή ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να υπάρξει για πρώτη φορά φόρος ακίνητης περιουσίας.
Λίγες ημέρες τα ανάκτορα με προκλητική αντικοινοβουλευτική ενέργεια θα προκαλέσουν την παραίτηση του Τρικούπη.

Πριν την ανατροπή του, στα τέλη του Δεκεμβρίου και στις αρχές Ιανουαρίου, οι εφημερίδες της Γερμανίας αναγράφουν πληροφορίες ότι οι Γερμανοί ομολογιούχοι ζητούσαν επιμόνως από το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών δυναμική επέμβαση υπέρ τους και σε βάρος της Ελλάδας. Μετά την παραίτησή του ο Τρικούπης θα είναι υποψήφιος βουλευτής, αλλά συντριβεί στις εκλογές του Απριλίου.

Τις διαπραγματεύσεις από το τέλος του 1895 θα συνεχίσει η διάδοχος κυβέρνηση του Δηλιγιάννη.
Τον Ιούλιο του 1896, οι ομολογιούχοι υπέβαλαν νέες προτάσεις και ζητούσαν την υπαγωγή όλων των εσόδων του ελληνικού Δημοσίου, αλλά και τον έλεγχό τους, στην εξυπηρέτηση του δημοσίου χρέους.
Αυτό υπαγόρευε, όπως δήλωσε στη βουλή ο Δηλιγιάννης, τη διακοπή των διαπραγματεύσεων.


Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος

Στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, που προκάλεσε από το παρασκήνιο η επίσημη Γερμανία στο όνομα των ομολογιούχων της, υπήρξαν Γερμανοί πολίτες που πολέμησαν εθελοντές στο πλευρό της Ελλάδας.
Η φωτογραφία, από τα αρχεία του αμερικανικού Κογκρέσου, δείχνει περίπου 20 Γερμανούς εθελοντές να εκπαιδεύονται στα όπλα μετά την άφιξή τους στην Ελλάδα.
Η λεζάντα που υπάρχει τυπωμένη στη φωτογραφία, η οποία έχει τη μορφή καρτ ποστάλ, αναφέρει: «Γερμανοί εθελοντές, άπειροι νεοσύλλεκτοι στις ελληνικές δυνάμεις, στον πόλεμο του 1897»

Τον Φεβρουάριο του 1897, ο Σ. Στρέιτ ως υποδιοικητής της Εθνικής θα φθάσει σε συμβιβασμό με τους ομολογιούχους, αλλά θα τον αναστείλει η κυβέρνηση. Την ίδια μέρα της αναστολής οι μεγάλες δυνάμεις επέδιδαν διακοίνωση στην Αθήνα για το κρητικό ζήτημα.

Μετά από δύο μήνες, στις 18 Απριλίου 1897, η οθωμανική αυτοκρατορία, ενθαρρυμένη από τη Γερμανία, κήρυττε τον πόλεμο κατά της Ελλάδας. Την ίδια μέρα ο βασιλιάς Γεώργιος αντικαθιστούσε τον Δηλιγιάννη με κυβέρνηση υπό τον Δημήτριο Ράλλη.

Μετά από παρέμβαση των δυνάμεων θα κηρυχθεί ανακωχή, με την Ελλάδα ηττημένη κατά κράτος. Οι διαπραγματεύσεις ειρήνης θα διεξαχθούν χωρίς τη συμμετοχή της Ελλάδας, η οποία με διακοίνωσή της στις 10 Μαΐου1897 ανέθετε στις μεγάλες δυνάμεις «την άνευ όρων φροντίδα των συμφερόντων της».

Οι Γερμανοί ομολογιούχοι επεδίωκαν την επιβολή οικονομικού ελέγχου επί της Ελλάδας και πίεζαν τις γερμανικές τράπεζες, την κυβέρνηση και τον αυτοκράτορά τους. Από την 1η Ιουνίου 1897 ο Στρέιτ επανέλαβε τις διαπραγματεύσεις μαζί τους.

Αφού έγινε αποδεκτός ο Δ.Ο.Ε., υπογράφηκε η προκαταρκτική συμφωνία ειρήνης τον Σεπτέμβριο, η οποία υποχρέωνε την Ελλάδα σε πολεμική αποζημίωση της Πύλης, χωρίς να βλαφτούν τα συμφέροντα των ομολογιούχων και να καθυστερήσει η πληρωμή τους.

Προβλεπόταν η ίδρυση στην Αθήνα Διεθνούς Επιτροπής, η οποία θα εξασφάλιζε την εξυπηρέτηση των εθνικών χρεών της Ελλάδας.

Η συνθήκη ειρήνης προέβλεπε αποζημίωση 170 εκατομμυρίων χρυσών φράγκων στην Τουρκία. Και βέβαια χρειάστηκε νέο δάνειο για να πληρωθεί πολεμική αποζημίωση προκειμένου να αποχωρήσει η Τουρκία από τα καταληφθέντα εδάφη. Η κατάσταση πλέον της οικονομίας ήταν χαώδης.

Η Γερμανία είχε επιμείνει με έμφαση στην επιβολή του Δ.Ο.Ε. ως προϋπόθεση του συμβιβασμού. Προς αυτή την κατεύθυνση συναινούσε επίσης η Γαλλία και τελικά ευθυγραμμίστηκε και η διαφωνούσα Αγγλία.

Στην Αθήνα η προκαταρκτική συμφωνία ειρήνης είχε προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης Ράλλη, την οποία είχε διαδεχθεί η κυβέρνηση Ζαΐμη. Οι διαπραγματεύσεις με τους αντιπροσώπους των δυνάμεων άρχισαν τον Οκτώβριο και ολοκληρώθηκαν τον Ιανουάριο του 1898.

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος του 1898
Τον Φεβρουάριο του 1898, η Ελλάδα έμπαινε σε διεθνή οικονομικό έλεγχο. Στο άρθρο 2 της συνθήκης ειρήνης με την Τουρκία προβλεπόταν πως η καταβολή της αποζημίωσης δεν θα καθυστερούσε την ικανοποίηση των παλαιών δανειστών της Ελλάδος και προέβλεπε την ίδρυση επιτροπής Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου από αντιπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων (Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ιταλία, Αυστρία).

Η Επιτροπή αυτή θα βρίσκονταν μονίμως στην Αθήνα και θα επέβλεπε την τήρηση των συμφωνιών, την εξόφληση των δανειστών της Ελλάδας και την καταβολή της αποζημίωσης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η συμφωνία την οποία αναγκάστηκε να υπογράψει η Ελλάδα προέβλεπε επίσης ρήτρα σύμφωνα με την οποία η χώρα μας όφειλε να εξασφαλίσει την ψήφιση των όρων της από την ελληνική βουλή!

Οι εκπρόσωποι των μεγάλων δυνάμεων, προστάτες στην ουσία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και των δικών τους συμφερόντων, εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα από τον Οκτώβριο του 1897, πριν καν ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο από την ελληνική βουλή, το οποίο οι ίδιοι συνέταξαν!

Και από τις 21 Φεβρουαρίου 1898, όταν το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε τους όρους της συνθήκης και τους έκανε νόμο (όπως είχε… προαναγγελθεί από τη συνθήκη ειρήνης του Σεπτεμβρίου του 1897), εγκαταστάθηκαν πλέον κανονικά και με το νόμο περίπου ως κυβερνήτες στη χώρα…

Οι Γερμανοί σκληραίνουν τη στάση τους…
Ο τότε πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης, μετέπειτα Ύπατος Αρμοστής Κρήτης και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που είχε διαδεχθεί τον Σεπτέμβριο τον παραιτηθέντα Θεόδωρο Δηλιγιάννη, προσπάθησε να πετύχει μείωση της ξένης επέμβασης στη διοίκηση της χώρας.

Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί κλπ, το συζητούσαν, αλλά η Γερμανία του κάιζερ Γουλιέλμου Β΄, που είχε τη σκληρότερη στάση, δεν το δέχτηκε. Η Διεθνής Επιτροπή Ελέγχου ανέλαβε καθήκοντα οικονομικής διαχείρισης, αλλά στην ουσία ευρύτερης πολιτικής διοίκησης, αφού αποφάσιζε και για τις προσλήψεις, τις προαγωγές και τις μεταθέσεις στον δημόσιο τομέα, ενώ έλεγχε και υπέγραφε ακόμη και την αλληλογραφία!

Τα δάνεια που όφειλε η Ελλάδα χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες ανάλογα με την παλαιότητα τους και υπολογίστηκε τόσο ο τόκος για τα 4 χρόνια της πτώχευσης, από το 1893. Τα δάνεια σε καιρό πτώχευσης η Ελλάδα δεν τα αναγνώριζε, αλλά φυσικά οι αποφάσεις δεν ήταν πλέον δικές της… «Διευκολύνθηκε» για την περίοδο αυτή με το να χρεωθεί ένα πιο χαμηλό επιτόκιο… Επιβλήθηκε επίσης νέα ισοτιμία της δραχμής ως προς τα ξένα νομίσματα, που φυσικά ήταν ευνοϊκή για τους δανειστές, ενώ αφαιρέθηκε από την κυβέρνηση το δικαίωμα να κόψει χρήμα στο ελληνικό νομισματοκοπείο.

Στην ουσία καταργήθηκε η ελληνική κυβέρνηση και καταλύθηκε η εθνική κυριαρχία . Οι Έλληνες είχαν μπει επίσημα σε μια μορφή διεθνούς κατοχής. Φυσικά ο Ελληνικός στρατός υπήρχε μόνο στα χαρτιά, καθώς δεν υπήρχαν πόροι για την συντήρηση του, δεν αγοραζόταν πολεμικό υλικό, δεν γίνονταν ασκήσεις και η στρατιωτική θητεία είχε ελαχιστοποιηθεί.

Η πρώτη απόφαση που πήρε αφορούσε στην εκμετάλλευση των βασικών πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας ώστε τα έσοδα να χρησιμοποιηθούν για τα δάνεια. Έτσι στους ξένους επιτηρητές εκχωρήθηκαν, τα κρατικά μονοπώλια άλατος, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιοχάρτων, σμύριδος, σιγαροχάρτου (θα απέφεραν, όπως υπολογίστηκε, 12.300.000 δραχμές, ο φόρος καπνού (6.600.000 δρ.), τα τέλη χαρτοσήμου (10.000.000 δρ.) και οι δασμοί του τελωνείου Πειραιά (10.700.000 δρ.)

Το εναλλακτικό σχέδιο, αν δεν γινόταν δυνατή η είσπραξη των ποσών αυτών, προέβλεπε την εκχώρηση των δασμών από τα τελωνεία, Λαυρίου (πρόβλεψη για είσπραξη 1,5 εκατ. δραχμών), Πατρών (2,4 εκατομ.), Βόλου (1,7 εκατομ.), Κέρκυρας (1,6 εκατομ.)

Όταν λειτούργησε η επιτροπή του Ελέγχου, οι Ευρωπαϊκές δυνάμεις χορήγησαν νέο δάνειο 170.000.000 χρυσών φράγκων ώστε η Ελλάδα να πληρώσει την πολεμική αποζημίωση στην Τουρκία για την πολεμική της ήττα και να αντιμετωπίσει το τρέχον υψηλό της έλλειμμα. Μας χορήγησαν δηλαδή δάνειο για να δυσχεράνουν ακόμη περισσότερο την ελληνική θέση, καθώς το επιτόκιο ήταν αρκετά υψηλό…

Ένα μεγάλο μέρος των εσόδων συλλέγονταν από την "Εταιρεία Διαχειρίσεως Μονοπωλίων", η οποία ήταν εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Αθήνας.

Ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος διατηρήθηκε στη χώρα μέχρι τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αλλά τα τελευταία δάνεια ξεπληρώθηκαν το…1978!! Τότε μάλιστα έκλεισε και το γραφείο του ΔΟΕ στην Αθήνα.



Πηγές
-Πρωτόκολλα των διαπραγματεύσεων Τρικούπη – αντιπροσώπων ομολογιούχων , 6 Ιουνίου- 22 Ιουλίου 1894.
-Εφημερίδες της εποχής και κυρίως «Το Άστυ» Ιουνίου – Αυγούστου 1894, από τα αρχεία της Βουλής, της Εθνικής Βιβλιοθήκης και του Πανεπιστημίου Πατρών.
-Αλέκου Ανδρικάκη, «Η διεθνής εποπτεία του 1898, με τη σκληρή στάση των Γερμανών, που κράτησε μέχρι το…1978 - Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται», αφιέρωμα της εφημερίδας «Πατρίς», 31 Οκτωβρίου 2011.
- Α. Ρυκάκης, «Η Κρήτη και ο ελληνοτουρκικός πόλεμος» Αθήναι 1898.
-Μανούσος Κούνδουρος «Ιστορικαί και Διπλωματικαί αποκαλύψεις» Αθήναι 1921.

πηγή

Διαβάστε περισσότερα.... »

....